Zelfs openheid heeft bedding nodig om niet te veranderen in stilstand.
Ik had de hoop het op een of andere manier te gaan voelen: wat de volgende stap in mijn leven ging zijn. Alsof er ergens een duidelijke ja ging opkomen, waarbij twijfel en denken weg zouden zinken.
De dagen verstreken.
Er gebeurde weinig.
Op een ochtend mompelde ik tegen mezelf: hoe kan ik aan antwoorden komen?
Cacao en psilocybine als hulpmiddel
Om dichterbij mijn hart te komen (en weg van mijn hoofd), sloeg ik ceremoniële cacao en een kleine twintig gram psilocybine in. Cacao is bekend als hartopener, terwijl psilocybine je (onder andere) losweekt van je ratio.
(Eerder deed ik een ceremonie met het beduidend intensere Choco Bliss, waar tevens het plantmedicijn Caapi in zit: onderdeel van Ayahuasca. Verder heb ik ook kennisgemaakt met de cactus San Pedro (en dat was bepaald geen kinderfeestje).)
Van tevoren had ik een aantal opties voor mezelf genoteerd, waarbij ik evengoed openstond voor onverwachtse ingevingen:
- Een reis naar Zuid-Amerika.
- Teruggaan naar Koh Lanta of Lombok, plekken die vertrouwd voelen om te leven.
- Vanlife: een busje kopen en daarmee door Europa rondtrekken.
- Vastigheid creëren: op zoek gaan naar een (betaalbaar) huisje in bijvoorbeeld Spanje of Portugal.
Op een gure winterzaterdag zat ik vol verwachting op een kleedje met een grote mok cacao naast me. De kamer was steriel en pikkedonker, meditatieve muziek klonk op de achtergrond. Met de ogen dicht zette ik m’n intentie. Mijn adempluimen tekenden zich af tegen de duisternis nadat ik de eerste slok van de bruine substantie nam…
Helaas leidden de sessies bij mij niet tot de gehoopte duidelijkheid. Of een onverwacht inzicht. Het ‘diepe’ voelen los van denken kwam er niet. Ergens proefde ik wel een sluimerend verlangen naar het voor mij onbekende Zuid-Amerika, al gaven het vertrouwde Lanta en Lombok me een zekere rust. Bezig gaan met huizen in het buitenland voelde als een langdurig proces en vanlife misschien een tikje eenzaam.
Toen brak de fase van niet weten aan.
Wat wil ik nu écht? Is de vraag die ik mezelf meermaals heb gesteld. Zoals wel vaker in het leven trouwens.
Een duidelijk antwoord bleef uit.
Toe aan een psycholoog?
Zou kunnen.
Beweging
Om verder te komen moest ik in elk geval iets doen. Anders zou het nog tijden zo dooretteren, het blijven zwemmen in mogelijkheden zonder een daadwerkelijke keuze te maken. Ik was er onderhand alweer een maand mee bezig.
Mijn gedachte was: als ik een van de opties wil doen, dan moet ik toch een bepaalde euforie door mijn aderen voelen stromen? Anders is het waarschijnlijk een vlucht?
Zoals je misschien wel weet, heb ik geen eigen woning. Ik ben in Nederland dus steevast te gast. Weet je vervolgens niet wat je wilt en doe je maar gewoon iets om niet in die gastrol te hoeven bivakkeren, is het een vlucht. Zo fluisterde de stem in mijn hoofd tenminste.
Hoe het ook zij, ik ben de afgelopen dagen naar mijn sparringspartner genaamd ChatGPT gestapt.
Ik heb hem uitgelegd in welke situatie ik zit. Onder andere dat ik leef als een nomad en ik het buitengewoon lastig vind om in deze situatie een knoop door te hakken. Ik ‘voel’ niet heel sterk naar een bepaalde richting te willen.
Als reële overgebleven opties heb ik Koh Lanta/Lombok en Zuid-Amerika aangedragen.
Een eerste antwoord van hem was dat zolang ik thuis bij mijn moeder verblijf (veilig) en nauwelijks nieuwe prikkels ervaar (stilstaan), gevoel verdooft. Er is beweging nodig om gevoel te creëren.
Met andere woorden: stilstaan leert me nu niets meer.
Hij vervolgde: “Comfort is fijn, maar in jouw geval is het comfort zonder richting.” “Blijven uit comfort en veiligheid is niet voedend voor je.”
Allebei rake zinnen als je het mij vraagt.
Zuid-Amerika (het onbekende) geeft me daarnaast nieuwe impulsen en inspiratie, terwijl Koh Lanta of Lombok (bekend terrein) me eerder stabiliteit en routine bieden. De meeste beweging zal ik zodoende vooral in Zuid-Amerika ervaren.
Daarnaast weet ik van mezelf dat ik op die bekende plekken de neiging heb (nagenoeg) alles op mezelf te doen. Zowat tegen isolement aan, ondanks dat ik veelvuldig buiten kom. Hoewel dat niet per se een ramp is of zo, is het goed om me wat meer in sociale situaties te storten. En ja, bij een sprong in het diepe zal zoiets eerder gebeuren.
Abstracte versus concrete vrijheid
Een mooi inkijkje in mijn persoontje kreeg ik gisteren gepresenteerd door diezelfde mister Chat:
Omdat ik al zolang leef zoals ik leef, is mijn systeem gewend geraakt aan ‘abstracte vrijheid’. Dit betekent zoveel als: alle opties open houden. Je bent daardoor ogenschijnlijk zo vrij als een vogel. Probleem is niettemin dat er vaak weinig gebeurt.
Precies de situatie waarin ik me nu bevond!
Maak ik een keuze, dan lever ik dus vrijheid in.
Da’s echter een misvatting.
Want weet je wat het nu is? (En dit zijn Chats woorden.)
“Door wél een keuze te maken, ontstaat er ‘concrete vrijheid’. Ja, andere mogelijkheden vallen af, maar er gebeurt tenminste wel iets. Je blijft niet ronddolen in een wirwar van opties (stilstand) maar komt juist in beweging.”
Vandaar ook Chats uitspraak waarmee ik het artikel aftrapte: zelfs openheid heeft bedding nodig om niet te veranderen in stilstand.
(Abstracte) vrijheid mag dan als het ultieme voelen, je kunt jezelf er wel degelijk mee kwellen. Soms is een klein inzicht genoeg om te weten hoe je jezelf uit die situatie trekt.
Als je geen euforie voelt
Hey en nog iets…
Ik vertelde je toch dat ik geen euforie voelde voor alle opties die ik opsomde?
Meer en meer kwam er uit het gesprek naar voren dat Zuid-Amerika waarschijnlijk het beste paste bij wat ik zocht.
Alleen, hoe zit het dan met die euforie, en met name het ontbreken daarvan?
Ik leef natuurlijk al jarenlang als nomad, reizen is mijn leven geworden. In die zin voelt een reis daarom eerder als een ‘rustige’ ja dan een ‘opgewonden’ ja. Bovendien ben ik nooit de meest enthousiaste persoon geweest, in uiting dan. Overigens vind ik zo’n nieuwe bestemming ver weg nog steeds knap spannend, dat wel hoor.
Door de reis te gaan maken kies ik voor beweging in plaats van een droom. Dit verklaart een hele hoop.
Het ontbreken van euforie hoeft dus absoluut niet te betekenen dat een bepaalde keuze niet is wat je wilt. In mijn geval is het daarom niet per se zo dat ik vlucht voor de realiteit. Vluchten zou bijvoorbeeld wijzen op: ik ga reizen, want ik heb geen eigen stek. Mijn insteek is eerder: ik ga reizen om inspiratie op te doen, nieuwe mensen te leren kennen, onafhankelijk te zijn en opnieuw in beweging te komen. Daarbij onderken ik het gegeven dat ik geen basis heb. Ik wil dit verder onderzoeken (en oplossen) en zie de reis niet als manier om het uit te stellen.
Met de valkuilen inzichtelijk, heb ik meer houvast om in de toekomst dingen te kunnen beslissen. En zodra de situatie erom vraagt, kan ik natuurlijk altijd weer even met mijn hierboven genoemde vriend praten.
De keuze is gemaakt
De kogel is nu echt door de kerk: ik ga naar Zuid-Amerika, te beginnen in Colombia. Ik heb geboekt. Het duurde trouwens nog even wegens een saboterend stemmetje tussen mijn oren.
Overigens, het moment van gedag zeggen is nu al iets waar ik tegenop zie. Grotendeels veroorzaakt door het verleden dat we met ons meedragen, denk ik. We -ik en mijn moeder- zagen mensen van wie we hielden vroeg gaan: mijn moeders vriend werd plots uit het leven gerukt op zijn 37e en mijn zus koos er zelf voor. Wanneer je dan weer voor zo’n avontuur staat, voelt het altijd een beetje of je ook de boel achterlaat zeg maar. Misschien eveneens wel een reden waarom ik het lastig vind deze veilige situatie te verlaten?
Al met al kies ik niet voor zekerheid of euforie. Evenmin voor veiligheid. En nee, ook niet voor abstracte vrijheid. Wél kies ik voor beweging en daarmee concrete vrijheid.
En da’s voorlopig wat ik nodig lijk te hebben.
