Opmerking: dit artikel schreef ik op 29 februari 2020, en heb ik voor het laatst geüpdatet op 22 januari 2026.
Bali is de laatste jaren uitgegroeid tot een van de meest toeristische bestemmingen in Zuidoost-Azië. Maar wat nou als je the Island of Gods bezoekt en juist behoefte hebt aan een plek waar je helemaal een met de natuur kunt zijn, een plek waar je de drukte voor eventjes achter je laat?
Goed nieuws, want ook op Bali liggen mogelijkheden om van de gebaande paden af te gaan. Het volslagen onbekende dorpje Kanciana Village in de Tabanan-regio is er zo een. De tijd lijkt er te hebben stilgestaan en de natuur is waanzinnig mooi. Het is zo’n typische plaats waar je voor een paar dagen heengaat, en je na die dagen voor je gevoel weken weg bent geweest.
Behalve de schilderachtige omgeving, verbleef ik met m’n moeder -die me voor 3 weken bezocht- in een unieke accommodatie. Zo sliep ik in de openlucht en werd ik wakker met het geluid van een kabbelende rivier, vogeltjes en insecten die je alleen in de jungle hoort. Op een van de stille avonden gleden vuurrode wolken langs de horizon, en ontstond er een schouwspel dat je in een flits stil maakt.
Kanciana Village behoort al met al tot m’n favoriete spots op Bali, en in het komende verhaal ga ik je er meer over vertellen.
Wel moet ik zeggen dat schrijven over deze regio me een dubbel gevoel geeft, want hoe geheim blijft een plek als erover gepubliceerd wordt? Het is een keerzijde van bloggen wat mij betreft. De andere kant is dan weer dat zulke bestemmingen een blog juist extra tof maken. Overigens verwacht ik de komende jaren geen (sl)echte veranderingen in Kanciana Village, de grond is er namelijk in handen van locals en het is een behoorlijke opgave om er te komen.
Ben je klaar voor een vet avontuur in de Balinese jungle?
Lees dan lekker verder.
De zoektocht naar een verborgen plek op Bali
Mijn moeder en ik hadden net het paradijsje Nusa Lembongan bezocht en wisten één ding zeker: we zouden 2 nachten in Ubud blijven en daarna door reizen naar een onbekende bestemming. Vooral voor haar wilde ik met iets origineels op de proppen komen. Ik beeldde me een verborgen plek in, omgeven door groen en zonder drukte. Na de vele scooters en trucks op Nusa Lembongan, maar met name in Ubud, hadden we simpelweg behoefte gekregen aan rust. Rijstvelden en groen – zonder hordes toeristen en stinkend verkeer, klonken wat dat betreft als muziek in de oren.
En dus ging ik op zoek naar afgelegen accommodaties in het noorden van Bali. Door eerdere trips over het eiland wist ik immers dat het daar supergroen en relatief rustig was. Zo heb ik een geweldige tijd in het plaatsje Munduk gehad. En later ook in het noordelijke puntje van Bali in Pemuteran en de omgeving bij Lovina (bekijk deze roadtrip die ik maakte!).
Op een zeker moment viel mijn oog op Tabanan, al kwam ik er al gauw achter dat dit behalve een plaats ook een enorme regio is. Een regio waar je bijvoorbeeld de bekende Jatiluwih-rijstterrassen en de Tanah Lot-tempel vindt. Zoek je in Agoda of Booking.com op ‘Tabanan’, dan krijg je vervolgens een overzicht van alle accommodaties in de regio. Een guesthouse kan zomaar 40 kilometer van de Jatiluwih-rijstvelden liggen, iets wat op Bali al snel 1,5 uur reizen betekent (en ik hoef je vast niet meer te vertellen waarom 😉 ).
Na even scrollen zag ik een op het oog wel heel bijzondere plek op het beeldscherm verschijnen: Clove Tree Hill, gelegen in het gehucht Kanciana Village.
Een lastig te bereiken dorpje, aangezien de laatste kilometers ernaartoe je over een ronduit belabberde weg voeren. Maar betekent zo’n afgelegen locatie ook niet juist rust en weinig toeristen?
Inderdaad, en we besloten daarom om het avontuur aan te gaan.
Een rit die zelfs taxichauffeurs doet schrikken
Nog diezelfde broeiende middag had ik aan m’n ma voorgesteld om de, volgens Google Maps 1,5 uur durende, rit met de scooter af te leggen. Ze stond hier echter niet om te springen, met name omdat we hadden gehoord en gelezen dat de laatste 7 tot 10 kilometer een te nemen horde was die je niet bepaald in de koude kleren zou gaan zitten. Bovendien is m’n ma zowat 60 en ik kan dan eerlijk gezegd best begrijpen dat je liever wat chiller in een auto zit.
We kozen zodoende voor een lokale taxi die ik via m’n guesthouse regelde.
De volgende dag om half elf werden we opgepikt en lieten we het drukke centrum van Ubud achter ons. Het voelde bevrijdend. Onze chauffeur had duidelijk geen idee waar we heen moesten, aangezien hij me een paar keer vroeg de navigatie op mijn telefoon aan te slingeren. En het moment waarop we in Tabanan City arriveerden, dacht hij kennelijk al op de plaats van bestemming te zijn. Z’n ietwat schrikkende reactie toen ik aangaf dat we nog dik 25 kilometer te overbruggen hadden, was in elk geval veelzeggend. Met in m’n achterhoofd wetende wat voor rampzalig stuk er verderop hoogstwaarschijnlijk zou volgen, vroeg ik me steeds meer af of dit goed ging komen.
Verrassend genoeg bleek de weg in -voor lokale begrippen- meer dan gemiddelde staat, en begon ik te geloven dat het misschien toch allemaal mee zou vallen. Tot we in plaats van met de bocht mee rechtsaf sloegen, en we op een weg belandden waarop precies een auto past. Rijd je er iemand tegemoet, dan wordt het knap lastig. Zeg maar gerust peentjes zweten. Het asfalt verkeerde daarentegen onveranderd in uitstekende kwaliteit.
Maar deze redelijk accepteerbare omstandigheden veranderden niet lang daarna abrupt. Grote kuilen, diepe groeven en scheuren werden afgewisseld met brokken steen, puntige rotsblokken en blubber. De auto shakete maximaal. Onze chauffeur maakte een nogal geschokte indruk door wat ‘ie hier op z’n bordje kreeg, hij leek zoiets nog niet eerder te hebben meegemaakt. Zijn mompelingen lieten zijn groeiende ergernis blijken.
Toen we wederom een nieuwe helling die vol lag met stenen en modder moesten zien te trotseren, volgens de kaart de laatste serieuze beproeving om bij het resort uit te komen, kreeg ik stilletjes aan medelijden met hem. Meerdere keren zei ik lachend “sorry”, verbaasd over hoe uitdagend het parcours was. Hij lachte telkens terug, met z’n gefocuste blik op het pad gericht. Het was duidelijk lachen als een boer met kiespijn.
Mijn moeder had het stadium van medelijden overigens al eerder bereikt, zo maakte ik op uit haar woorden tijdens de rit. Ik keek over mijn rechterschouder en zag haar met een mengeling van schuldgevoel en ongeloof ineengekrompen op de achterbank zitten. Haar ijsblauwe ogen leken tegen me te praten:
“Dit kunnen we toch niet maken?”
Ik stelde voor om de memorabele expeditie een halt toe te roepen, zodat de man terug kon keren naar Ubud. Hij lachte breeduit, maar reageerde afwijzend op de hand die ik hem wou geven. Een cultuurdingetje, of was de beste meneer echt boos? Had hij misschien meer geld verwacht door de moeilijkheidsgraad van het parcours? Ik zal het nooit weten. Hij zwaaide in ieder geval wel toen we wegliepen en nog een keer omkeken.
Wat opviel toen we aan de korte wandeling begonnen was de stilte. Geen verkeer, geen mensen. Enkel en alleen natuur. Precies wat we zochten.
Aangekomen bij een unieke accommodatie in de rijstterrassen
Het bordje met Clove Tree Hill zei dat we linksaf moesten, waarna een diepe daling volgde. Vanuit de vallei werden we beloond met een prachtig uitzicht op de rijstterrassen, een welkome opsteker na de vermoeiende rit die we erop hadden zitten.
We begonnen de middag -het was intussen twaalf uur- met een heerlijke lunch en keken tegelijkertijd uit over het oogstrelende landschap. Ik had een wat onwerkelijk gevoel, omdat zo’n oase van rust compleet tegenovergesteld was aan waar we 2 uur geleden nog bivakkeerden. Het enige leven wat ik zag waren paraderende eenden en enkele hanen die van boven naar beneden sjokten, van level naar level.
Op het complex zijn verschillende houten huisjes gebouwd die perfect matchen met de omringende natuur. Geen lelijk modern hotel of resort dus, gelukkig heeft men rekening gehouden met de omgeving. Een reden hiervan is dat de Australische eigenaresse samenwerkt met twee locals uit het aangelegen Kanciana Village. Zij hebben tips gegeven om de authenticiteit zoveel mogelijk te waarborgen.
In de pittoreske tuin meandert een wandelpad naar een infinity pool en de diverse huisjes. Al lopend kom je langs tropische planten en fruitbomen, vol hangend met mangosteen, durian en passiefruit. Toen wij aan de miniwandeling begonnen, ging een gele vlinder ging ons voor. Alsof hij de weg wilde wijzen.
Ons huisje was ronduit super. Vanaf de veranda keken we uit op het uitgestrekte groene decor, bestaande uit jungle, palmbomen en rijstterrassen. In de verte zagen we bovendien de contouren van de zee. En het meest verrassende? Je kunt er water uit de kraan drinken, aangevoerd vanaf de plaatselijke Batukaru-berg. Waar op Bali of überhaupt in Indonesië zie je dit?
We kozen ieder alvast een bed uit, en het leek me gaaf om buiten op de veranda te tukken op het aanwezige bankje. Inslapen met het geluid van krekeltjes en stromend water, en wakker worden met tjilpende vogels die de jungle in leven brengen. Bovendien gunde ik mijn moeder het comfortabele hemelbed dat binnen stond.
Ik verplaatste het eenpersoonsmatras van binnen naar buiten en verheugde me op de nacht die komen ging.
Een vernieuwd ritme
Op Bali wordt het donker rond de klok van half zeven, waarna op veel plekken het nachtleven begint. Denk aan Canggu, Kuta en Uluwatu. In Kanciana Village is dit volstrekt anders. Na gegeten te hebben is het er pikkedonker en ga je in alle rust terug naar je bungalow. Tegen half negen liepen onze avonden meestal ten einde en dommelden we langzaam in. Ik ‘kamperend’ op de veranda en mijn moeder binnen op het koninklijke bed.
De eerste ochtend ontwaakte ik om half zeven; positieve energie gierde door mijn lichaam. Voor mij een welkome verrassing, want normaal voel ik me rond dit tijdstip slap (gelukkig is dit anno 2026 niet meer zo trouwens 🙂 ). Ik hees het bamboe-rolluik voorzichtig een stukje omhoog, om de eerste zonnestralen te voelen en tegelijkertijd te genieten van het uitzicht op de eindeloze ‘tuin’. De stilte op deze vroege ochtend voelde als een heuse traktatie.
Daarna was het tijd voor een welverdiend ontbijtje, waarbij de smoothie bowl me het meest aansprak. En dit bleek een goede keuze. De houten kom zat barstensvol watermeloen, dragon fruit, granola en verfrissend ijs gemaakt van allerlei soorten fruit.
Het is trouwens niet zonder reden dat mensen die in de pure natuur leven naar bed gaan zodra het donker wordt en opstaan tijdens de zonsopgang. En ik moet zeggen: dit voelt veel beter dan rond half twaalf m’n bed in te kruipen en de ochtend later te beginnen. Dus niet nog urenlang met je telefoon spelen om de avond maar te rekken. Even een boekje lezen en that’s it.
Zou je zo’n ritme ook kunnen vasthouden indien je in de stad verblijft, waar het ’s avonds juist begint te leven? Moeilijker waarschijnlijk, al blijft het je eigen keuze. Misschien is een plek in de natuur gewoonweg wat ik nodig heb.
Hiken door de natuur
Zodra je Clove Tree Hill verlaat kun je een aantal leuke wandelingen door de natuur maken. Ze variëren van een tot enkele uren. Een van deze wandelingen gaat voornamelijk langs de vele mooie rijstvelden en -terrassen, terwijl een andere je door een meer jungle-achtige omgeving met fruitbomen, koffieplantages en de schattige Gempinis Coffee Shop brengt. Drink hier zeker een bakje koffie terwijl je uitkijkt op de uitgestrekte groene velden.
Op de eerste dag wandelden we de zogeheten ‘rode route’, al bleek na een poos dat we een afslag hadden gemist. We hadden nagelaten voorafgaand aan het vertrek de kaart die in de kamer lag te bestuderen, iets wat achteraf bezien dus niet zo slim was. Of misschien ook wel, het avontuur werd er namelijk alleen maar groter door.
Toen we eenmaal redelijk lost waren, putte ik vertrouwen uit de altijd zo handige navigatie-app Maps.me. Toch wel een van m’n beste maten op reis moet ik zeggen. Hoewel ik goede hoop koesterde, ontbraken eventuele verborgen paden die ons terug richting het resort konden brengen. Ondertussen liep ik al een paar uur met een door een local geschonken papaja in m’n hand, het stuk fruit was tamelijk groot en woog naar ik schat om en nabij de 2 kilo. Ik vond het zonde om hem weg te gooien en nam ‘m daarom maar mee.
Over fruit gesproken, het wemelde er van. Mangosteen, durian, papaja dus, kokosnoten, jackfruit, cacao; alle tropische varianten zijn zo’n beetje voorbijgekomen.
M’n moeder was overigens flink aan het afzien. Ze zwalkte op vergane badslippers en had in Ubud haar grote teen verwond, na een botsing met zo’n venijnige stoepverhoging daar.
De snak naar water was bij ons beide inmiddels vrij groot geworden. We waren drijfnat van het zweet, ik proefde het zout zelfs op m’n lippen. Helaas hadden we geen fles meegenomen, aangezien ik verwacht had maximaal een paar uurtjes van huis te zijn. Er zat dus niets anders op dan door te zetten.
Tijdens de tocht die volgde kruisten vermagerde maar vredig ogende koeien ons pad. En verder tig honden, die door hun wilde geblaf compleet het tegenovergestelde uitstraalden. Het werd nog even een uitdaging om deze boze baasjes met hun verslindende blikken te passeren. Alsof we nog niet genoeg gezweet hadden. Wonder boven wonder lukte het ons, waarna de scheut adrenaline in mijn lichaam plaatsmaakte voor verlichting.
We vroegen ons na verloop van tijd meerdere malen hardop af hoe we terug konden komen. De navigatie werkte in ieder geval van geen kanten. Die gaf telkens aan om de inmiddels 8 kilometer lange weg die we hadden afgelegd helemaal terug te lopen, al is dat nooit een serieuze overweging geweest. De hike had nu immers wel lang genoeg geduurd en begon kwellende vormen aan te nemen. Bovendien voelde ik op een of andere manier aan dat het anders moest kunnen.
Echter, toen diverse jungle-bewoners de naam ‘Clove Tree Hill’ totaal niet leken te kennen zakte de moed ons in de schoenen. Hoe kon dit, het was namelijk een van de enige resorts in de omgeving. Kort erna voltrok zich plots een klein wonder: er doemde een immens scherpe haarspeldbocht op met een pad van krap 3 kilometer, dat volgens de kaart recht op het resort zou moeten lopen. Jungle, jungle en nog eens jungle volgden.
Op een gegeven moment waren we hemelsbreed op slechts 400 meter afstand. De realiteit was desondanks hard: we stonden aan de verkeerde kant van de niet-oversteekbare rivier. En dat beneden op een berghelling middenin een bos vol hongerige muggen. Voortdurende beweging was nodig om ze enigszins het leven zuur te maken.
Enkele werkende mannen zeiden wat we juist niet wilde horen: we moesten omkeren aangezien we hier onmogelijk verder konden. Er zat niets anders op dan de steile weg terug naar boven op te klauteren en daar te hopen op een eventueel pad wat we gemist hadden. Alhoewel ik niet snel kruisjes sla, leek dit me geen slecht moment.
Alsof het zo moest zijn lachte geluk ons toe, want we kwamen vier kids tegen die wonderbaarlijk genoeg instemmend reageerden toen ik de woorden Clove Tree Hill liet vallen. Ze leidden ons daarop naar de ‘geheime’ weg, die we zelf blijkbaar over het hoofd hadden gezien en eerlijk gezegd nooit zouden hebben weten te spotten. Het werd alleen nog even knap spannend, doordat de batterij van m’n telefoon het begaf en er een stuk verder meerdere paden beschikbaar waren. De roep om navigatie was momenteel groter dan ooit.
Onze energie was tot een dieptepunt gedaald en we vonden het knap lastig om de moed erin te houden. Maar ja, we moesten wel. Opgeven zou ons nergens brengen. Voor mijn moeder was het ploeteren geblazen, op haar slippers en met haar grote rode teen die op knappen stond.
Aan een voorbijganger die eruitzag als een holbewoner, vroeg ik in gebrekkig Indonesisch of hij iets wist van een resort in de buurt.
“Ja, het is die kant op,” zei hij, terwijl hij met zijn eeltige wijsvinger de duistere verte in wees.
Naderhand beseften m’n ma en ik dat ‘ie precies het advies had gegeven waarop je in zo’n situatie niet hoopt. Hij stuurde ons, zo werd later duidelijk, namelijk naar een hellende straat die in een wildernis van jewelste uitkwam.
Maar hey, uiteindelijk komt alles goed…
Mijn moeder had -toen ik als mislukte scouting-gids voor de zoveelste keer een verkeerd pad aan het verkennen was- in een wanhopige poging advies gevraagd aan een oudere man, ik schat dat hij begin tachtig was. En wat denk je? Hij bleek de gouden tip te hebben!
Na in totaal 5 uur door de wildernis gebanjerd te hebben, kwamen we uitgeput doch voldaan aan op het resort. We ploften neer op de stoelen van ons terras en wisselden een blik uit die van alles en nog wat zei. Onmiddellijk daarna moesten we allebei hinniken van het lachen om wat we vandaag hadden beleefd.
De tocht had precies wat het moest hebben: verbluffende natuur, verrassende gebeurtenissen, goede gesprekken en een vleugje afzien. Het uitrusten kon nu echt beginnen en hoe konden we dit beter doen dan met een ijskoude smoothie van mango uit eigen tuin?
De Tibu Sampi Waterfall
Beneden, aan de voet van het resort, klatert de Tibu Sampi Waterfall van een bescheiden klif af. Je kunt er eventjes lekker verkoelen. Het heeft iets magisch, mede omdat de kans groot is dat je er niemand anders tegenkomt. Wij hadden deze indrukwekkende plek de volgende ochtend volkomen voor onszelf, en zagen een onuitputtelijke hoeveelheid water in rap tempo de poel in storten.
Boven, vlak naast het pad wat naar de waterval slingert, is bovendien de Tibu Sampi Warung om een hapje te eten – omgeven door de rivier en de dichte jungle. Het is de enige eettent in de buurt.
Hoe simpeler, hoe gelukkiger?
Later die morgen, toen we opnieuw voor een hike gingen, liepen we door de ongerepte natuur en werden we vrolijk begroet door een stel lokale bewoners. Ze leefden in een primitief huisje met honden, hanen en hun drie kinderen. Omringd door oneindig groen, met in de verste verte geen teken van menselijk leven te bekennen.
Tijdens de trektocht spraken m’n moeder en ik over depressies, burn-outs, stress in het Westen en hoe happy de mensen er hier, in dit beduidend eenvoudigere bestaan, uitzien. Het lijkt dat wanneer je het leven zo simpel mogelijk maakt, je het meest gelukkig bent. Dus zonder allerlei prikkels van buitenaf, zoals social media, smartphones, YouTube en ga zo maar door. En als ik eerlijk ben heb ik dit in die korte tijd in Tabanan ook zo ervaren.
Hoe meer je teruggaat naar de basis of de kern, hoe makkelijker en daardoor fijner het allemaal wordt. Hetzelfde ondervond ik toen ik in de bergen van Bajawa kampeerde. Ik wil hier niet overkomen als een of andere wijze goeroe hoor, maar het voelt gewoon écht zo.
Terug naar de bewoonde wereld
Na 3 volle dagen onderdeel geweest te zijn van dit mooie verhaal, reisden we met een lokale chauffeur terug naar Ubud. Zijn naam was Alit en boeiende gesprekken over Bali en het hindoeïsme zorgden voor een enerverende rit.
Zo vertelde hij over het zien van de wereld in verschillende kleuren. Iedereen heeft een andere kleur en is op een bepaalde manier met elkaar verbonden. In plaats van iets of iemand af te keuren of te beoordelen, leer je zo op een veel vriendelijkere manier naar de wereld te kijken. Ook had hij het over karma en dat, als je dus iets slechts doet, je er hoe dan ook later, bijvoorbeeld in een ander leven, voor zult boeten. Verder liet hij doorschemeren dat volgens de hindoes het leven voorbestemd is; God bepaalt te allen tijde wat er met je zal gebeuren.
Bij aankomst in Ubud was het even wennen om weer te landen in een wereld volgepakt met mensen, scooters, auto’s en allerhande eetzaakjes. Het voelde alsof we er een paar weken tussenuit waren geweest.
Een goed teken, want zijn dat niet juist de plekken die je altijd bij zullen blijven?
Wil je dit avontuur ook beleven?
Als je van ongerept houdt en behalve de geijkte Balinese plaatsen ook graag iets compleet anders wilt ervaren, dan raad ik je een bezoek aan Kanciana Village en het daar gelegen Clove Tree Hill absoluut aan. Sterker nog: dan wil je het niet missen!
Nope, deze parel in de bergen is voor Indonesische begrippen geen goedkope plek (denk aan 115 tot 140 euro per nacht, afhankelijk van het seizoen), maar soms moet je nou eenmaal iets meer betalen om iets wel heel speciaals te ervaren. Mits je budget het toelaat natuurlijk. Mijn moeder en ik praten er jaren later nog steeds over, voor ons beiden is het een van de mooiste plekjes die we ins ons leven hebben gezien.
Vanuit Ubud kun je een chauffeur regelen voor 400.000 IDR (Indonesische roepia) tot 450.000 IDR, en je bent dik 1,5 uur onderweg. Dit kan eveneens voor 500.000 IDR geregeld worden via het resort, via hen kun je tevens de terugrit organiseren.
Vlakbij ligt overigens nog Bali Eco Stay, zij verzorgen leuke yoga-retraites.
Meer lezen over Bali
Vond je dit een cool verhaal en lees je graag meer leuks over Bali?
Ik woon er meerdere maanden per jaar en heb er ontzettend veel over te vertellen. Van praktische tips en inspiratie tot aan hidden gems en eerlijke ervaringen.
Alles artikelen over Bali vind je op de Bali-pagina.
Laat mij je helpen je droomreis op Bali vorm te geven
Wist je dat ik 1-op-1-hulp aanbied voor je Bali-reis? Ook voor de rest van Indonesië trouwens, ik ken het land tot in detail door de reizen die ik er heb gemaakt (en maak).
Ondertussen heb ik al meerdere mensen geholpen met de planning van hun trip, hier kun je meer over hun ervaringen lezen en een gesprek met me inplannen.
Iets anders wat ik je aanraad is de door mezelf geschreven Backpackgids Bali. Een digitale reisgids tjokvol routes, insider-tips en schitterende bestemmingen.
In beide gevallen steun je mij en de website een beetje, waarvoor dank.
Zou jij deze doomplek ook willen bezoeken?
