Als je informatie zoekt over het reizen met de bus van Bangkok naar Siem Reap, kom je de grootste horrorverhalen tegen. Scams, veel te laat vertrekken, oncomfortabele bussen en ga zo maar door.

Maar is dit ook daadwerkelijk zo?

Je begrijpt het al: ik heb deze reis zelf gemaakt. Een trip van plus minus 8 uur, zo werd me verteld.

Hoe is deze rit me bevallen? Is het werkelijk een tocht die je beter niet kunt maken?

 

Waar ga ik naartoe?

Net zoals zo vaak, wist ik een dag voor het verlopen van mijn Thaise visum nog niet wat m’n volgende bestemming zou worden. Aangezien het over een paar dagen kerst was, waren alle vluchten erg prijzig. Zo kostte een vliegticket naar Kuala Lumpur liefst 120 euro terwijl dit normaal gesproken rond de 40, 50 euro is.

Daarom besloot ik om het makkelijk te houden: met de bus naar Siem Reap in Cambodja. Ik wilde eigenlijk nog best graag Kampot, Kep en Koh Rong Samloem bezoeken, dus waarom niet? Bovendien was de prijs van het buskaartje erg aantrekkelijk: slechts 200 baht (zo’n 5 euro). Ik kocht ‘m bij een klein reisbureau in Soi Rambuttri, vlakbij Khao San Road. De busmaatschappij waarmee ik ging reizen, heet Travel Mart Bangkok. Een organisatie die, wanneer ik de reviews moet geloven, als vrij dramatisch bekendstaat.

Ik vroeg nog even hoe het precies zat met het visum. De vrouw vertelde me dat ik het voor 1.200 baht zelf kon regelen bij de (beruchte) Poipet-grens. Of 200 baht meer betalen, zodat iemand anders het voor me zou regelen. 5 euro commissie dus. Klonk allemaal prima.

Of ik de volgende ochtend om 7.50 uur klaar wilde staan, de bus vertrok namelijk om 08.00 uur.

 

Wat later, zoals verwacht

Aangezien ik niet meer gewend ben om met een wekker te slapen, ben ik die nacht veelvuldig wakker geworden. De gedachte dat er een alarm afgaat, maakt me een soort van extra alert. Het gevolg was dat ik nogal moe uit m’n slaap ontwaakte. Dit vroege tijdstip bleek achteraf alleen verre van nodig te zijn.

Ik stond netjes om 10 minuten voor acht bij het reisbureau, klaar om opgehaald te worden. Niet dat dit nou echt verrassend is in Zuidoost-Azië, maar toch. De man in kwestie kwam echter pas om half negen aan en zei tegen mij en een Amerikaans stel dat we hem moesten volgen.

Via een korte wandeling belandden we bij een luxe uitziende bus. Ik hoefde vreemd genoeg geen ticket te overhandigen en ging meteen voorin zitten, aan de bovenkant. Veel ruimte, comfortabele stoelen, een toilet en zelfs gratis Wi-Fi. De enige andere bovenverdieping-passagiers waren twee Fransen die, op diverse gesprekken met mij na, vrijwel de gehele weg aan het slapen waren. Lekker rustig.

Bangkok-naar-Siem-Reap-bus

Je kunt het slechter treffen toch?

Voor hen was de reis naar Siem Reap trouwens een behoorlijk dure geworden. Zij hadden namelijk op het laatste moment online een ticket gekocht, omdat ze hun vlucht van Bangkok naar Siem Reap gemist hadden.

Tip: ik wil je adviseren om je busticket in ieder geval niet online te kopen. Je betaalt dan al snel 25 euro. Dit is meer dan zes keer zoveel als ik heb betaald!

Uiteindelijk vertrokken we om half tien. Anderhalf uur later dan gepland. De Wi-Fi bleek sneller dan verwacht, de stoel in slaapstand. Ik vermaakte wel. Het enige waar ik last van had, waren de zo nu en dan langsvliegende muggen.

 

Een welkome tussenstop

Ergens in Thailand maakten we na een uur of drie een stop om wat te eten en drinken. Met een Seven Eleven, verschillende restaurants en een koffiezaak, was er keuze te over. Ik ging, na een kort bezoek aan de Seven Eleven zonder aankoop, voor rijst met curry en kocht ook nog twee stokjes met varkensvlees. Dit laatste is voor mij overigens vrij uniek, aangezien ik doorgaans kip, rund of vis eet.

Verrassend genoeg smaakte het supergoed. Verrassend, gezien mijn weinig positieve ervaringen met wegrestaurant-voedsel. Als afsluiter bestelde ik nog een ijskoffie, om in alle rust van te genieten in de bus. De snak naar cafeïne was sowieso groot, want ik voelde me me de hele dag al duf.

We reden verder en om half vier kwamen we aan bij de Poipet-border. Een grens die door menigeen gevreesd wordt, vanwege de vele oplichtingspraktijken.

Een van deze scams is dat bij aankomst iemand in de bus zich aan komt bieden om het visum voor je te regelen. Iets wat je volgens de verhalen absoluut niet zou moeten doen, omdat je zo veel meer betaalt dan nodig.

 

Het visum voor Cambodja regelen

Een man van de busmaatschappij bood zich inderdaad aan om als visumbemiddelaar op te treden. De kosten: 1.400 baht. Ga je het zelf doen, dan zou het een stuk langer duren, alleen kost het je dan slechts 1.200 baht. Al met al precies wat de vrouw van het reisbureau me had verteld.

So far so good.

Even checken: 1.200 baht stond gelijk aan 37 dollar. Meer dan de 30 dollar waar je overal over leest, maar die 30 dollar is achterhaald. Want op de officiële website betaal je tegenwoordig 36 dollar. In die zin is 1.200 baht zeker redelijk te noemen. Echter, op het visum zelf las ik later “30 USD”. Alleen schijnbaar is dit niet het bedrag waarvoor het jou als Westerling lukt, door additionele kosten die worden gerekend.

Dus ja, 200 baht uitsparen en het zelf uitzoeken of die omgerekende 5 euro meer uitgeven en het mezelf makkelijk maken? Ik koos, net zoals alle anderen, voor het laatste.

Was dit dan de scam?

Voor die 5 euro en bespaarde moeite, laat ik mezelf graag ‘oplichten’.

Ik gaf het gevraagde bedrag en overhandigde een pasfoto. Het was meer geluk dan wijsheid dat ik die bij me had trouwens. Het paspoort kreeg ik vrijwel direct weer terug om aan de Thaise immigratie te kunnen tonen.

 

Gedoe met mijn paspoort

Het was voor mij nog best spannend of ik Thailand zonder gezeik uit ging komen. In de week ervoor had ik namelijk een nieuw paspoort in Bangkok geregeld. Bij het afhalen ervan, zei de vrouwelijke medewerker tegen me dat ik bij het verlaten van Thailand om een ‘confirmation letter’ kon worden gevraagd. En je raadt het al, er werd zoals verwacht een forst bedrag voor gerekend vanuit de Nederlandse overheid. 1.200 baht, ongeveer 31 euro.

Het nieuwe paspoort paspoort kostte me al het dubbele vergeleken met de aanvraag in Nederland, bovendien stond er al een ‘confirmation stamp’ in. Die brief die ik dan nodig zou hebben, leek me zo’n typisch geldklopperij-principe-ding, waardoor ik besloot om het niet te doen. Het is goed met jullie, dacht ik.

Maar ja, eenmaal bij de grens verwees de boos uitziende ambtenaar me door naar een loket waar ik een formulier moest invullen.

Poipet-Border-Thailand

De Thaise Immigration bij Poipet

Moest ik alsnog bijbetalen? Kwam ik in de problemen?

Aangezien ik nauwelijks Thaise baht meer had, hoopte ik van niet. Het bleek gelukkig slechts een formaliteit en na een half uur was alles dan toch geregeld. De exit stamp stond erin. Al deed diezelfde norse man dit niet bepaald van harte.

 

Iedereen kwijt

Ik had duidelijk vertraging opgelopen ten opzichte van de andere mensen uit de bus. Ik zag dan ook geen enkele bekende meer. Degene waar ik naar op zoek was, was de man die mijn visum zou regelen. Uit het niets dook hij ineens op. Gelukkig maar, want in deze drukte is het opsporen van iemand nagenoeg onmogelijk.

Ik zei sorry, en hij had begrip voor de situatie. Hij vroeg om m’n paspoort en was er daarna als een speer vandoor. Een half uur later kwam diezelfde man de bus inlopen met voor iedereen het benodigde visum.

 

Een gratis tuk-tuk naar m’n hotel?

Het was inmiddels al donker en Siem Reap naderde. We werden niet op een busstation afgezet -ik herinner me nog een obscure terminal waar ik jaren geleden vanuit Pakse (Laos) werd gedropt- maar ergens in het centrum langs de weg. Op de kaart zag ik dat mijn beoogde hotel op ongeveer anderhalve kilometer lag. Goed te lopen dus.

Nu kwamen er alleen direct allerlei tuk-tuk-drivers op me af met het verhaal dat ze me gratis bij mijn hotel konden droppen. Ditzelfde zeiden ze tegen de twee Fransen uit de bus.

Zulke dingen klinken te mooi om waar te zijn. Hij bleef voor me staan. En inderdaad, eenmaal bij zijn tuk-tuk bood ‘ie zichzelf aan als gids voor een tour door Angkor Wat. Want zonder een tegenprestatie, zou hij mij natuurlijk niet afzetten. Toch een net wat ander verhaal dan even daarvoor.

Niet dat ik dit erg vond hoor, ik begreep het best. Echter, aangezien ik in het verleden al in bij de tempels van Angkor geweest was, besloot ik om te gaan lopen naar m’n hotel. “Veel te ver” uiteraard. Dergelijke uitspraken ken ik inmiddels wel.

En wat denk je? Halverwege zie ik de twee Fransen gefrustreerd uitstappen omdat het gratis ritje ineens 6 dollar zou moeten kosten.

***

Al met al vond ik het een prima busreis. Oké, we vertrokken later en waren niet op de beloofde 16.00 uur in Siem Reap, maar zoiets is in Zuidoost-Azië eerder regel dan uitzondering.

De scam van te veel betalen voor je visum, is me zoals gezegd heel erg meegevallen. En de tuk-tuk-scam bij aankomst kan ik eerlijk gezegd niet eens een scam noemen. Met een beetje gezond verstand begrijp je al vrij snel dat het aanbod -een gratis rit naar je hotel- te mooi is om waar te zijn.

Prima te doen dus!

Een advies: laat je niet altijd afschrikken door reviews of negatieve verhalen van anderen. Er zal vaak heus wel het een en ander van kloppen hoor, maar mijn ervaring was in dit geval gewoon positief.

2 reacties

  1. Ruben

    Ik ga volgende maand beginnen aan het rondje Thailand-Laos-Cambodja-Thailand. Wanneer ik weer terug vanuit Cambodja naar Thailand (Bangkok) is Siem Reap dan ook de plek om de bus naar bangkok te pakken? Of wordt een andere plek aangeraden? Zo ja, is dat dan deze zelfde bus als in het bovenstaande? Ik ben van plan al mijn visa aan de grens te regelen

    Beantwoorden
    • mm
      Robbert

      Als je met de bus terug naar Bangkok wilt, dan is Siem Reap wel de meest logische keuze ja. Vanuit het zuiden van Cambodja, bijvoorbeeld Sihanoukville, ben je een stuk langer onderweg. Er gaan meerdere busmaatschappijen die kant op, loop even een travel agency binnen. De strekking van mijn verhaal is in ieder geval dat goedkoop lang niet altijd slecht hoeft te zijn.

      Succes!

      Beantwoorden

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

*