Er rust een wit deken op het decor van Torres del Paine. Het is een vroege zaterdagochtend in de Patagonische winter en we zijn op weg naar wat een memorabele wandeling moet zijn. Gisteren heeft het de hele dag gesneeuwd, daardoor zal de lange hike van vandaag extra uitdagend worden.
Plotseling remmen we om zachter te rijden, en het al de hele tijd aanwezige rammelende geluid wordt minder. Voorin de bus klinkt geroezemoes tussen de twee gidsen.
Net op het moment waarop alleen nog lichtjes geronk van de motor te horen valt:
“Ttttttthere’s a puma!”
Het is gids Sebastian die als een dolblij kind door de bus gilt. Z’n oorlellen bewegen alle kanten op door de zware gouden ringen die erin hangen.
Nee, ga ik dit serieus meemaken?
Ik zit aan de andere kant en de ramen links van me zijn compleet beslagen door de kou. De mensen die daar zitten, blokkeren de kleine schoongeveegde doorkijkgaatjes met hun telefoons. Ik kan dus niks zien en spring gauw van m’n stoel, vurig hopend om via het bestuurdersraam nog een glimp op te vangen van het roofdier.
En dan zie ik hem inderdaad omhoog sluipen, met sierlijke passen, de heuvels op die de kant van de weg flankeren. Weg van de pottenkijkers die we in feite zijn. Wat een prachtbeest; de bijna witte vacht, het gespierde lichaam en vooral dat katachtige gezicht.
Terwijl de wind huilt en fluit, verdwijnt de rover in de verte.
Twijfel, twijfel, twijfel. Het was hartje winter en ik zat op mijn kamer in Santiago op mijn nagels te bijten, niet wetende of ik wel naar Patagonië moest gaan. De weersomstandigheden kunnen daar ’s winters aardig heftig zijn: sneeuw, ijzige kou, regen en snijdende rukwinden.
Maar goed, nu ik toch in Chili was, voelde ik diep van binnen ook wel dat ik deze kans niet wilde laten liggen. Het daar gelegen Torres del Paine National Park wordt nogal eens tot mooiere plekken op onze aardkloot bestempeld, dus ja. De vergelijking met Nieuw-Zeeland is dikwijls gemaakt en gezien het fabuleuze landschap goed te begrijpen. Je kunt hier rekenen op waanzinnige gletsjers, granieten pieken, besneeuwde bergen en turquoise meren.
Je voelt hem al aankomen: het ging ‘m natuurlijk gewoon worden.
Om de hoek lag het niet bepaald, vanuit de hoofdstad moest ik twee vluchten van elk 2 uur nemen, nadien zou ik dan uitstappen in het plaatsje Puerto Natales. Het blijft bizar om zo in het echie te ervaren hoe gigantisch Chili is. Om over m’n volgende bestemmingen Argentinië en Brazilië maar te zwijgen.
En daar, in het verlaten dorp Puerto Natales, dat me vanwege de groezelige golfplaten huisjes met dichte gordijnen en afgeragde bakken voor de deur zo nu en dan deed denken aan de filmset van een of andere foute Amerikaanse horror, begon mijn avontuur. Een avontuur waarin ik je graag meeneem in dit artikel.
Gebruik Puerto Natales als uitvalsbasis
De beste uitvalsbasis voor Torres del Paine is Puerto Natales, hiervandaan is het nog ongeveer 2 uur rijden vooraleer je in het nationale park bent.
Ik was in de winter in Puerto Natales, het absolute laagseizoen. De straten buiten het kleine centrum waren zelfs een beetje creepy: er was niemand te bekennen, gordijnen van verlaten huizen zaten dicht en er stonden volslagen afgeragde auto’s met lege banden voor de deur. Zelfs lijkwagens!
Ik zei het al even: net de scene van een horrorfilm, zo’n Amerikaans dorp waar lugubere dingen gebeuren en waar mensen leven die je als kind intens bang zouden maken (ik spreek uit ervaring over een oude vrouw die ik en een stel vrienden uit de wijk als enge heks zagen). Of de locatie van een plot uit Kippenvel van R.L. Stine, de boeken die me vroeger meezogen in griezelige verhalen.
Maar het had ook wel weer iets moet ik zeggen.
Ik heb me laten vertellen dat het er in de lente- en zomermaanden heel anders uitziet, en het overloopt van de toeristen. Ondanks dat je hier bijna aan het einde van de wereld zit.
Puerto Natales is klein en je kunt het dorp uitstekend te voet verkennen. Mocht je toch hulp nodig hebben: er rijden constant taxi’s door de straten, die zijn er echt ongelofelijk veel. Zelfs in de woonwijken rondom het centrum.
Verder is er niet bijster veel te beleven. In het centrum vind je wat supermarkten, eettentjes en outdoorwinkels. Ook kan je langs het fjord Seno Última Esperanza (het Fjord van de Laatste Hoop) wandelen of hardlopen, en er is een calisthenics-park om te trainen met je lichaamsgewicht.
Slaapplekken in Puerto Natales bespreek ik verderop in dit artikel.
Over Torres del Paine
Onderaan de lange sliert van Chili ligt het ruige, winderige en ongelofelijk fotogenieke Patagonië. De absolute blikvanger is hier Torres del Paine, een uitgewaaierd nationaal park van haast 230.000 hectare met drie duizelingwekkend hoge granieten torens en de daarvoor glinsterende lagune als iconen.
Het is in Torres del Paine waar je je op kunt maken voor de beroemde W-trek, jaarlijks trekt deze hike duizenden wandelaars van over de hele wereld.
De reden?
Een ongetemd landschap gedomineerd door meanderende paden, grillige ijsbergen, heldere gletsjermeren en lenga-bossen.
Ik heb zelf mogen ervaren hoe mooi en meedogenloos de natuur hier is. Diep in de winter was het niet altijd even comfortabel om het maar zo te zeggen haha. In welk seizoen je ook gaat, het weer kan hier sowieso omslaan van het ene naar het andere uiterste. Heeft natuurlijk ook weer zo z’n charme.
Enne, dit is tevens het leefgebied van poema’s. De kans is reëel dat je er een zult spotten. Mij is het in elk geval overkomen, da’s wel echt even een wow-momentje hoor.
Activiteiten en bezienswaardigheden in en nabij Torres del Paine
Wat er zoal te doen is in Torres del Paine vertel ik je hieronder. Van de bekende meerdaagse hikes tot aan indrukwekkende dagtrips. Daarnaast heb ik een aantal mooie plekjes voor je in petto die vlakbij Puerto Natales liggen.
Hike de meerdaagse W-trek (75 kilometer; 3 tot 5 dagen wandelen)
De beroemde W Trek kon ik helaas niet hiken, nu het winter was moest ik het doen met dagtrips. Toch is het ontegenzeggelijk dé knaller van Torres del Paine, dit is de hike die zo goed als iedere wandelaar op het lijstje heeft staan. Kamperen, wandelen, verbazing, afzien; het avonturenmenu is aardig compleet.
Zorg in dat geval dus wel dat je buiten de wintermaanden naar Patagonië komt, anders is het niet mogelijk. Op dure privétours na dan.
In 3 tot 5 dagen (4 en 5 zijn het meest gebruikelijk) leg je om en nabij de 75 kilometer af en kom je langs de bekendste hoogtepunten van het nationale park. Denk aan de Base de las Torres, daar waar je voor de turquoise lagune staat, oog in oog met de drie granieten torres; de iconen van Torres del Paine. Maar ook de bergvallei Valle del Francés, de blauwe ijsbergen van de Grey Glacier en Lago Nordenskjöld plus Lago Pehoé zullen passeren.
Om poema’s te zien, zal je het geluk aan je zijde moeten hebben. Condors en guanaco’s ga je daarentegen nagenoeg gegarandeerd tegenkomen.
Je kunt de trektocht helemaal zelfstandig doen. Als alternatief kan je kiezen voor een tour. Wat je doet is aan jou, tips hierover vind je verderop in deze gids.
Ga voor de ultieme uitdaging: de O-trek (120 kilometer; 8 tot 10 dagen wandelen)
Voor de mensen die nog langer de wildernis in willen, is de O-trek in het leven geroepen. Je loopt hierbij volledig rondom het Paine-massief en bent 8 tot 10 dagen onderweg, bepaald geen kattenpis dus.
Behalve de zuid- en westkant die in de W-trek zitten, zal je tijdens de O-trek op de veel rustigere en verwilderdere noordkant starten. Je krijgt daarom echt wat extra’s te zien vergeleken met de W-trek, het is dus niet zo dat het meer van hetzelfde is. Een aantal voorbeelden zijn Lago Dickson, Glacier Los Perros en de John Gardner Pass.
Evenals de W-trek is ook de O-trek zelfstandig te belopen. Kies je voor gemak en loop je graag met een groep, dan is een tour iets dat beter bij je past.
Hike naar Mirador Base de las Torres (22 kilometer; 8 uur wandelen)
Het begon al op de weg naar het nationale park, we spotten namelijk een poema, die op de bergflank naar boven sloop. Dieren waarvan je weet dat ze in zulke gebieden leven, maar die je niet zo gauw verwacht in levende lijve te zien.
En de hike zelf?
Het wordt als de grootste hobbel gezien van de W-trek, maar wel een die je langs fabelachtige landschappen voert. Een perfecte dagtrip voor wie de W-trek niet wil of kan doen, en toch een beetje wil ervaren wat die beroemde trektocht te bieden heeft. In die situatie zat ik.
Mijn ervaring in het kort?
Poeh, wat een lange en inspannende tocht was dit zeg. In mijn geval had het de dag ervoor flink gesneeuwd en was het hele nationale park veranderd in een winterwonderland.
Leuk voor het oog natuurlijk, maar voor wandelaars maakt dit het er niet bepaald gemakkelijker op. Daar komt bij dat ik zoals altijd mijn hardloopschoenen aan had, waarvan de zolen helaas zowat al hun profiel al hadden verloren (gelukkig kregen we stijgijzers van de touroperator).
En om het af te maken was het ook nog eens steenkoud en hingen er dreigende wolken in de lucht. M’n handen waren ondanks peperdure handschoenen van 50 piek vrijwel onmiddellijk onderkoeld, het kon wel eens een pijnlijke belevenis gaan worden.
Toch wist ik ze op miraculeuze wijze warm te blazen, iets wat normaal amper nog lukt als het A) fucking koud is en B) je handen dus al de vriesstand bereikt hebben.
Maar eh, los van de zwaarte was het werkelijk weergaloos mooi. We passeerden bevroren watervallen (fascinerend hoor, nooit gezien zoiets), kanonnen van bergen, dichte bossen en diepe witte dalen.
Het ultieme doel bereikten we na een laatste venijnige klim: de fameuze granieten drieling (die je op iedere Torres del Paine-foto ziet) en het ervoor liggende gletsjermeer, dat vandaag volkomen door sneeuw bedolven was.
Op de weg terug keken we op een bepaald ogenblik uit op een wolkenzee en steile wanden die het vergezicht extra spectaculair maakten.
Verder staken grillige bergtoppen omhoog van een bergmassief dat schijnbaar tot het Bernardo O’Higgins National Park behoorde. Ogenschijnlijk zo dichtbij, mooi niet dus.
De laatste loodjes wogen het zwaarst, je hebt het dan op een gegeven moment wel gezien en je benen lijken langzaam vol te lopen met cement. In werkelijkheid waren m’n voeten zeiknat van de sneeuw, al voelde ik dat eerlijk gezegd nauwelijks. Goede sokken denk ik.
Ga in gevecht met de wind op weg naar Mirador Cóndor (2,4 kilometer; 1 uur wandelen)
Serieus, dit was echt bizarre shit hoor. Ik heb nog nooit zulke sterke wind gevoeld, het boezemde me zelfs een beetje angst in. We werden haast de berg afgeblazen, goddank was het niet extreem steil anders was ik omgedraaid. En het waaide niet alleen buitenaards hard, het begon ook te regenen en de kou was als een snijdend mes.
Niet voor niets vroeg ik op een gegeven moment met knijpende ogen aan gids Tamara of het eigenlijk nog wel verantwoord was om helemaal naar de top te lopen. Zij beweerde echter dat deze windvlagen van 80 kilometer per uur hier heel normaal waren, en gezien haar tengere postuur dacht ik: als zij ’t kan, moet ik ’t ook kunnen, toch?
Condors, die je hier normaal ziet cirkelen, hielden zich nu waarschijnlijk ergens gedeisd en zagen we dus niet. Daar was het weer veel te guur voor. Je moet je voorstellen dat ik nauwelijks een foto kon schieten, m’n telefoon vasthouden was een enorme opgave.
Ik wilde maar één ding, en dat was zo snel mogelijk naar het restaurant waar we binnen lekker ons lunchpakketje konden eten. Zonder regen, zonder wind, zonder kou. Met een knappend vuurtje in de open haard.
Het pad naar beneden had opnieuw een winderige verrassing in petto. Ditmaal bleek het nog een slag erger en moesten we hurkend lopen om zo min mogelijk wind te vangen en overeind te kunnen blijven. De rest was op enkele ijsbanen en verraderlijke blubberstukken op zich een eitje, maar een meevallertje mocht ook wel even na die bokswedstrijd van ervoor. Jezusmina, nogmaals. Ik wist nu in ieder geval overduidelijk wat de beruchte Patagonische winden inhielden.
Hike de Aonikenk Trail (6,5 kilometer; 2 uur wandelen)
Aonikenk… de trail met de nogal lastige naam. Voor ons Nederlanders in ieder geval.
Deze wandeling voert je vanuit een vallei naar een uitkijkpunt vanwaar je het idyllische Lago Sarmiento ziet, omsingeld door een oneindigheid aan bergen: het Paine-massief. Met wat geluk zal je bovendien condors in de lucht zien zweven.
Op de rotswanden staan tekeningen van duizenden jaren oud, die de oorspronkelijke bewoners hebben gemaakt, onder andere van handen en dieren en geometrische patronen.
De ochtend waarop wij er waren, begon met een vleugje magie: over de uitgestrekte steppe verscheen prompt een ongelofelijke regenboog, volledig in beeld.
Op de terugweg van het viewpoint begon de lucht steeds meer open te trekken en kwam er een hele groep guanaco’s langslopen. Eentje daarvan leek wel speciaal voor ons te poseren, staande op een door gras overwoekerde heuvelknobbel met contrasterende besneeuwde bergen op de achtergrond.
Wandel naar de Salto Grande Waterfall en Mirador Cuernos (6,5 kilometer; 2 uur wandelen)
Op dezelfde gure dag als de Aonikenk Trail en Mirador Cóndor maakten we een stop ergens in niemandsland, om naar de Salto Grande Waterfall en Mirador Cuernos te wandelen. Of noem het, gezien de knalharde tegenwind, liever ploeteren, zoals een berggeit een helling van 50% probeert te overwinnen.
De waterval kwam al vlug in beeld. De anderen en ik werden zonder grap bijna van het observatiedeck afgeblazen, overleven was dus even belangrijker dan foto’s maken. Dat laatste bleek sowieso een hels karwei, omdat ik m’n telefoon amper in m’n handen wist te houden. Iemand z’n regenjack waaide hier zelfs kapot, zo intens was het.
Toen ik dan eindelijk iets van stabiliteit had, kon ik een blik op de waterval werpen. Ik vond hier met name de oerkracht waarmee het turquoise water vanuit het Nordenskjöldmeer in het Pehoémeer stortte gaaf om te zien.
Daarna trokken we verder over een modderig pad, slingerend door een vallei. We passeerden langs het turquoise water van het Nordenskjöldmeer, omzoomd door torenhoge bergen.
De wind bleef teisteren en maakte er een heuse uitdaging van.
Aan de linkerkant lag een enorme steppe waarop overleden boompjes alle mogelijke richtingen in kronkelden, begrensd door een joekel van een berg. Het oogde gaaf, mystiek en tegelijkertijd een tikkeltje kil en duister. Het is zo’n plek waar geesten rond zouden kunnen dwalen. Blijkbaar ging het hier om bomen die tijdens een hevige brand in 2011 de dood vonden, veroorzaakt door een toerist die wc-papier in de fik zette. (Da’s trouwens ook meteen te redenen waarom open vuur niet is toegestaan in Torres del Paine.)
Een klein half uur later stonden we voor het meer en zagen we roze flamingo’s en de imposante Cuernos del Paine: granieten hoorns die er door de sneeuw uitzagen alsof er iemand met een bus poedersuiker overheen gestrooid had.
Omdat ik het wel gezien had en ik onderhand genoeg omver gekegeld was, ben ik eerder terug naar de bus gekeerd. Rennend welteverstaan. Dat bleek achteraf een slimme keuze, want net na binnenkomst in de Mercedesbus begon het te regenen en werden de windvlagen nog een graadje erger. De rest van de groep strompelde een half uur later tamelijk aangeslagen de bus binnen.
Maak een boottocht naar de imposante Grey Glacier
28 kilometer lang, 6 kilometer breed en 30 meter hoog; da’s de Grey Glacier in een notendop.
Vanaf een grijze zandvlakte stap je op de boot voor een sensationele ervaring. In het begin zie je ze al drijven, de enorme ijsblokken die van de gletsjer afkomstig zijn. De kleur is bijna onnatuurlijk blauw, veroorzaakt door jarenlang samenpersen van het ijs, zo liet onze gids later weten.
Tot je uiteindelijk de hoek om bent en getrakteerd wordt op oneindige tinten blauw, het is gewoon ongelofelijk om zo vlak voor dit grootse natuurfenomeen te varen. Zó machtig groot, zó intens, zó blauw. En daarachter de kolossale Paine Grande, die half bedekt met sneeuw was.
En toen ik dacht dat we het gehad hadden, bleken we er nog twee te bezoeken die minstens zo fenomenaal waren. De Grey Glacier bestaat, zo werd duidelijk, uit drie afzonderlijke gletsjertongen.
Overigens is de Grey Glacier ook onderdeel van de O- en W-trek. Met als verschil dat je de ijsmassa vanaf een viewpoint bewondert, en niet vanaf de boot.
Om er te komen heb je drie opties: zelf rijden, een tour of een losse transfer naar de gletsjer boeken. Bij de tour is het ticket voor je geregeld, al ben je dan wel het duurst uit. In de andere twee gevallen koop je het ticket online of bij Hotel Lago Grey, het startpunt van de boottocht. De kosten zijn 110.000 CLP (Chileense peso) per persoon.
Andere activiteiten om te doen bij de gletsjer zijn kajakken en daadwerkelijk over het gletsjerijs wandelen.
Ga met een insider op zoek naar poema’s
Ik spotte, zoals hierboven verteld, een poema op weg naar het begin van de stevige hike naar Mirador Base de Las Torres. Maar er zijn dus ook speciale poema-tours om gericht te speuren naar deze koning van Patagonië.
Via een local kwam ik in contact met Ricardo, een natuurfotograaf en poema-spotter in Torres del Paine. Toen ik zijn foto’s bekeek had ik in eerste instantie zoiets van: kan je dit serieus zien in Patagonië? De intrigerende dieren deden me denken aan leeuwinnen, en zo in de sneeuw zag het er allemaal erg onwerkelijk uit.
Jammergenoeg was hij tijdens mijn bezoek aan Patagonië op vakantie op Mallorca, en heb ik geen kans gehad om in dit avontuur te duiken en het zelf mee te maken.
Voor wat betreft de puma-tours heb je de optie om met een groep of privé op pad te gaan. Ricardo verzorgt privétours, en je kunt hem een berichtje sturen via 📞 Whatsapp op +56 994 193 288 voor meer info. Een groepsexcursie kun je hier boeken. De kosten zijn niet mals: bij privétours moet je denken aan prijzen vanaf 600 USD per persoon, gedeelde tours kosten tussen de 125.000 CLP en 425.000 CLP, beide afhankelijk van de groepsgrootte.
Met wie je ook gaat, dit is wat je in het kort kunt verwachten: je wordt voor zonsopgang opgehaald en in een ruige 4×4 koers je richting Torres del Paine. In het park ga je samen met een specialist sporen leren lezen, gedrag opmerken en het juiste moment kiezen. Garanties kunnen ze je niet geven, je hebt nou eenmaal met wilde dieren te maken.
In Puerto Natales: rij naar Laguna Sofia
Gerardo, de manager van m’n guesthouse in Puerto Natales, stelde voor om in z’n wagen te stappen en met hem mee te rijden naar Laguna Sofia. Een verborgen parel die uitsluitend bij de dorpsbewoners op de radar staat, zo liet hij met een geheimzinnige glimlach doorschemeren.
Aangezien het toch slechts 20 minuutjes kachelen was, hoezo ook niet? Die glimlach maakte me sowieso wel nieuwsgierig.
Nadat we de hoofdweg afsloegen, belandden we op een zandpad met de nodige hobbels en kuilen. Nog geen tien tellen later doemde de witte toppen van de Sierra Prat op, glinsterend aan de horizon. Toen we de heuvel opreden, verscheen tevens het bergmeer ten tonele. Ik dacht onmiddellijk terug aan mijn roadtrip door Nieuw-Zeeland, waar ansichtkaarten… eh… landschappen als deze ook constant langskwamen.
Je hoeft dus niet per se urenlang in een minivan te zitten om in de schitterende natuur te bivakkeren. Dit pareltje is zoals gezegd 20 minuten rijden, en je komt er geen enkel mens tegen. Eventueel kun je de berg op wandelen, je bent heen en terug pakweg 2 uur zoet.
Laguna Sofia is overigens ook een plek waar de Andescondor leeft, ze nestelen in de rotsspleten en je ziet ze geregeld boven de bergen vliegen.
In het Bernardo O’Higgins National Park: vaar langs de Balmaceda en Serrano Glaciers
Als je dacht dat de Grey Glacier de enige gletsjer in de streek is, heb je het mis. Op de haven aan het fjord in Puerto Natales kun je namelijk een boot pakken om nog twee andere gletsjers te bekijken: de Balmaceda en Serrano Glaciers. Ze liggen beide in het Bernardo O’Higgins National Park.
De Balmacedagletsjer hangt aan de gelijknamige berg, die eruitziet als een bevroren blauwe waterval. Je bekijkt ‘m vanaf het dek. Daarentegen mondt de Serranogletsjer uit in een gletsjermeer, waar geregeld ijsbergen in drijven. Je maakt een wandeling door het Patagonische bos naar een uitkijkpunt, en staat aanzienlijk dichterbij vergeleken met de Balmacedagletsjer.
Ik raad je aan om te kiezen voor óf de Grey Glacier óf deze twee gletsjers. Je hebt na een van deze plekken bezocht te hebben je portie ijs waarschijnlijk wel gehad. Bovendien zijn het geen goedkope tripjes. Deze boottocht bedraagt 120.000 CLP en boek je hier.
Torres del Paine: zelf gaan of met een tour?
Het is simpel: de meeste mensen kiezen voor de W-trek en doen die zonder tour (in de winter is dit niet toegestaan trouwens). Je bent dan én veel vrijer én beduidend goedkoper uit. Wel moet je met een hoop rekening te houden:
- Je moet al je slaapplekken vooraf regelen.
- Je moet zelfstandig naar het nationale park reizen.
- Je moet je eigen eten fixen.
- Voor 5 dagen is het best een berg bagage die je op je rug meesjouwt (kookspullen, tenten, kleding, voorraden enzovoorts).
- De parkentree en de boottocht zul je eveneens zelf moeten regelen.
Indien je voor gemak kiest dan is een tour absoluut verstandiger. In dat geval raad ik je aan om te boeken via Howlanders. Ik heb al mijn dagtrips bij hen geregeld. Ze werken samen met lokale partijen die tot de betere touroperators van Puerto Natales en Torres del Paine behoren.
Zelf deed ik trouwens een dagtrip waarbij Mirador Cóndor, de Aonikenk Trail, Mirador Cuernos en Salto Grande Waterfall gezamenlijk waren opgenomen. Tof, want je ziet in korte tijd een boel hoogtepunten. Je boekt de tour hier.
Aan welke kosten moet je denken Chileens Patagonië?
Chili is duur, Chileens Patagonië nog duurder. Het meest bizarre wat ik gezien heb was een sandwich voor omgerekend 20 euro bij Hotel Lago Grey. Ja, zonder grap hè!
En wat dacht je van 15 dollar voor een wasje draaien in je hostel?
Ga je de W- of O-trek lopen?
Voorheen kon je in die gevallen gratis kamperen, mits je je eigen tent en slaapspullen meebracht. De gratis campings zijn intussen helaas opgedoekt, je kunt zodoende alleen nog betaald in een tentje pitten. Op de zogeheten Vértice-campings ben je het goedkoopst uit: reken op 11 USD per persoon. Reserveren is vereist!
Kies je voor een gedeelde slaapzaal in een refugio, denk dan niet dat je voor een paar tientjes klaar bent. In het nationale park is 150 USD tot 250 USD voor een plekkie in een stapelbed heel normaal. Daar krijg je wel ontbijt en avondeten bij, zo lief zijn ze dan ook weer.
En eten kun je maar beter zelf meenemen. Want een spartaanse maaltijd onderweg bij een parkrestaurant kost je zomaar 50 USD of meer.
In de supermarkten is het allemaal wel redelijk te doen hoor trouwens. In Puerto Natales vind je bijvoorbeeld een Unimarc, een bekende keten in Chili. Hoewel het er absoluut een tikkeltje prijziger is dan bij de Unimarc in Santiago, is het niet buitensporig. Denk aan 20% tot 30% duurder. Vooral bij groenten en fruit valt het op. Sommige producten, zoals eieren en brood, hebben exact hetzelfde prijskaartje.
Wat kost de toegang tot Torres del Paine?
Als je een tour boekt, weet dan dat daar de kosten voor de entree tot Torres del Paine plus de kosten voor eten en drinken bijkomen. Beide zaken verzorgen de touroperators namelijk niet. Voor wat betreft het toegangsticket heb je twee opties:
- 1 dag, kosten 32.400 CLP
- maximaal 10 opeenvolgende dagen, kosten 48.500 CLP
De aanschaf doe je op de officiële website van de Chileense nationale parken.
Wat neem je mee?
Het ligt er heel erg aan in welk seizoen je gaat. In de winter heb je met veel meer kou te maken dan in de zomer (duh).
Verder moet je je eigen eten en drinken meebrengen. Voor dagtrips niet zo’n punt, voor langere tochten natuurlijk een stuk uitdagender.
Ik heb voor iedere dag dat ik een tour gepland ’s avonds broodjes gemaakt, die in de koelkast gelegd en de volgende dag meegenomen. Een keer met zelfgemaakte hamburgers, een keer met ei. Voor de rest had ik telkens een zak pinda’s bij me en natuurlijk een flesje water.
Qua kleding deed ik het volgende (in de winter dus):
- Een hardlooplegging
- Drie laagjes bovenop: een T-shirt, longsleeve en trainingsjack (ik was de enige zonder winterjas, maar het ging prima)
- Dikke sokken die het liefst enigszins tegen natheid beschermen (voor zover mogelijk)
- Hardloopschoenen (we kregen gelukkig crampons, die waren gezien het ijs ook echt noodzakelijk)
- Handschoenen (echt een must)
- Eventueel een muts en nekwarmer
- Poolstokken (die waren verzorgd door de touroperator)
Spullen nodig voor je avontuur? Denk aan een tent, slaapzak, goede schoenen, kookgerei en zulk soort dingen. In Puerto Natales zit Rental Natales, eigenaar Guillermo verhuurt hier alles wat je maar kunt bedenken voor je trekking. Hij regelde handschoenen voor me voor extreme omstandigheden. En die had ik nodig ook!
Waar in Puerto Natales raad ik je aan om te overnachten?
Qua hostels zijn Hostel Patagonia Backpackers en Yagan House goede keuzes, waarbij de eerstgenoemde het goedkoopst is. Bij beide slaapplekken hebben ze dorms.
Ik heb 8 nachten heerlijk geslapen bij Xalpen, een onlangs gerenoveerde B&B aan de rand van het centrum die gerund wordt door ontzettend aardige lui. Chill vond ik de vloerverwarming, wel zo lekker op de ijskoude winterdagen. Verder is de kamer lekker ruim en is er een bovenverdieping met keuken om te ontbijten en je eigen maaltjes te bereiden.
Over het ontbijt gesproken: dat is eenvoudig doch lekker: er is voldoende kaas, brood, yoghurt, havermout en muesli. Het uitzicht op de gekleurde huisjes, fjorden en bergen is misschien nog wel het mooiste. Het enige is dat de kamers ietwat gehorig kunnen zijn, maar da’s in Puerto Natales vanwege de stokoude panden en dunne wanden sowieso een dingetje.
Een eigenzinnig en kleinschalig guesthouse is Treehouse Patagonia, waar je door het vele hout en de gezellige zithoek direct een warm gevoel krijgt. Heel huiselijk is het er. Daarnaast hebben ze de nodige moeite gestoken om de kamers sfeervol te maken en op te fleuren: hier en daar wat kleur, een donkere houten wand en lokale accessoires aan de muur. Evenals bij Xalpen is ook hier het ontbijt voor je geregeld en is er een goed uitgeruste keuken.
Hotel Costanera (twee sterren) is een prima hotel in het centrum. Even buiten het centrum is Appelgren House Hotel Boutique (vier sterren) top. Zoek je pure luxe? Het bekendste vijfsterrenhotel is The Singular Patagonia Hotel, dat ooit een rokerige fabriek was. Tof is dat ze de industriële details hebben behouden bij de metamorfose. Je verblijft hier pal aan het fjord Seno Última Esperanza. Let op: de afstand tot het centrum is een kilometer of vier.
Zijn er hotels in Torres del Paine?
Ja, maar die zijn reteduur. Onder de 250 euro per nacht ga je vanaf oktober (dan begint het seizoen) niets vinden, en dan moet je goed zoeken.
Bekend is bijvoorbeeld Hotel Lago Grey, je zit hier vlakbij de opstapplaats om naar de Grey Glacier te varen. Dit is trouwens ook waar ik het broodje voor omgerekend 20 euro zag haha.
Bij EcoCamp Patagonia kun je glampen op een fenomenale locatie omgeven door bergen. Kost je dik 400 euro (in het laagseizoen), maar hey… dan heb je wel wat.
De meest exclusieve plek is Explora Patagonia, direct aan Lago Pehoé.
Ben je met de auto, dan kun je natuurlijk ook in de buurt van het nationale park iets boeken. Alleen dan zal je evengoed flink moeten lappen voor een nachtje in een relatief eenvoudige hut.
Hoeveel dagen raad ik je aan voor Torres del Paine?
Doe je de O- of W-trek, dan heb je zonder twijfel genoeg gezien van Torres del Paine. Je bent er dan tenslotte sowieso 4 dagen.
Ga je voor dagtrips, dan is mijn advies om er tenminste twee te doen. Blijf in dat geval 3 of 4 nachten slapen in Puerto Natales. Ik heb tevens mensen gesproken die slechts één tour gedaan hebben, en bijvoorbeeld Base de las Torres niet hebben gezien. Dan mis je de kers op de taart.
Heb je nu echt maar 1 enkele dag?
Pak dan de hike naar Mirador Base de las Torres.
Wat is de beste reistijd voor Torres del Paine?
Als je aan een willekeurige Chileen vraagt of Chileens Patagonië en Torres del Paine in de winter een aanrader is, zullen negen van de tien mensen nee zeggen. Of op z’n minst bedenkelijk kijken.
Om een goed oordeel te kunnen vellen, zal je er toch echt zelf moeten zijn geweest. En dat is waar ik erin kom, ik was er, zoals gezegd, namelijk in augustus, halverwege om het preciezer voor je te maken.
Ja het was koud. Ja het was soms nat. En glad. Maar hey, je bent zowat de enige toerist in deze periode. Toen ik de trekking naar de Mirador Base de las Torres deed, was er dus welgeteld één andere groep trekkers op de route. We hadden het nationale park praktisch volkomen voor onszelf. En da’s in het hoogseizoen, oktober tot en met april, een volstrekt ander verhaal.
En dat spierwitte decor is toch wel betoverend hoor. Al was ik graag getuige geweest van het gletsjermeer bij de drie torens in het iconische turquoise. Maar goed, het grote pak sneeuw erop had ook wel iets.
Niettemin heb ik je al verteld dat de W-trek (en de O uiteraard evengoed) dan gesloten is. Tenzij je een privétocht boekt, dan zijn er wel mogelijkheden. Alleen ja, dat gaat je wel 2.000 dollar of zoiets kosten. Dus, in de winter zal je het als normale sterveling net als ik bij dagtrips moeten houden. Ik vond het achteraf eigenlijk wel prima, hoewel ik van tevoren lichtelijk baalde niet de legendarische tocht te kunnen bewandelen.
Het onmiskenbare hoogseizoen is in de zomer, die van december tot en met februari loopt. Alles is dan volgeboekt en de paden zijn nogal ‘ns verkapte files. Die zou ik daarom overslaan.
Liever ga je in oktober, november, maart of april. Deze maanden in de herfst en lente vormen het tussenseizoen en zijn beduidend rustiger dan de zomer. In die maanden is de kleurtraktatie bovendien het grootst: dieprode bladeren in de herfst en knalroze plus witte bloesem in de lente.
Hoe kom je in Puerto Natales en Torres del Paine?
Puerto Natales is per bus, boot of vliegtuig te bereiken.
Bussen gaan vanuit bijvoorbeeld Punto Arenas (3 uur reistijd) en El Calafate in Argentinië (6 uur reistijd, inclusief de paspoortcontrole).
Vliegen is het gangbaarst. Zelf vloog ik vanuit Santiago die kant op, dit was met een tussenstop in Puerto Montt en in totaal circa 4 uur reizen. In het hoogseizoen zijn er ook directe vluchten tussen de hoofdstad en Puerto Natales.
Torres del Paine is vervolgens nog 2 uur rijden. Het kan ook iets korter of langer duren, afhankelijk van de trekking die je doet en de bijbehorende ingang die je kiest. Er rijden bussen, je kunt met een tour mee of zelf rijden. In het laatste geval heb je logischerwijs een huurauto nodig, bekijk daarvoor hier het actuele aanbod.
Het vliegveld van Puerto Natales ligt op een minuut of tien rijden van het centrum. Er rijden gedeelde minivans voor 4.000 CLP per persoon heen en weer, een prima deal. Je kaartje koop je bij aankomst of alvast online.
Reis verder naar Argentijns Patagonië
Als je dan toch in Patagonië rondfladdert, kun je net zo goed ook het Argentijnse deel meepakken. Ja toch?
Hiervoor stap je in Puerto Natales op de bus naar het Argentijnse El Calafate. Je weet wel, van de Perito Moreno-gletsjer. Een onwerkelijk natuurverschijnsel kan ik je zeggen. De busreis duurde in mijn geval 6 uur, inclusief een stop bij de grensposten. Verrassing: bij binnenkomst in het land van Messi en Maradona krijg je geen stempel in je paspoort. Ze zetten je in ’t systeem en verder niets.
Nadat je El Calafate hebt afgevinkt, adviseer ik je om de bus richting El Chalten te pakken. De wandelhoofdstad van Argentinië, of mooier gezegd: hes onbetwiste hikersparadijs van Argentinië.
Je portie bergen, gletsjers en hiken nog niet gehad? Vlieg dan van El Calafate naar Ushuaia, het einde van de wereld. Ik vond het echter welletjes geweest en ben naar Buenos Aires gereisd.
