“Jesús te ayuda!” schreeuwt een vrouw met een grijze paardenstaart gepassioneerd naar me, van een afstandje.
Ik ben net aangekomen in Valparaíso en onderweg naar een boetiekhotel ergens verderop in de heuvels.
Toch wel een beetje onder de indruk, weet ze mijn blik te vangen.
Wanneer we elkaar kruisen, kijkt de predikante me indringend aan. Bijna hypnotisch. Haar ogen zijn intens helder, haar lippen hebben een afwezigheid van kleur. Ze doet me denken aan Sister Summerisle uit de Wicker Man. De man aan haar zijde staat er flauwtjes bij. Hij draagt een hoed met koperkleurige stiksels en een lange, grauwe regenjas, en oogt ietwat stoffig.
Een tel later grist de dame een bijbel uit haar rechter jaszak, die ze met trillende handen openslaat op Johannes 14: de Afscheidsrede van Jezus. Prompt kijkt ze samen met haar evangelische metgezel naar de lucht waarin wattige wolken drijven, en scanderen ze gezamenlijk dat Jezus er voor mij en mijn familie is. Ze begint zelfs te huilen en start geroerd met voorlezen van het bijbelverhaal.
Ik weet niet precies wat ik ermee aan moet en ben een tikkeltje verbouwereerd.
Na twintig minuten wil ik onderhand wel verder en neem ik afscheid van de twee. Maar niet voordat ik nog een aantal zegeningen en een uitnodiging voor een van hun kerkdiensten van ze krijg.
Op een gegeven moment loop ik langs een drukke weg en vallen mijn ogen op twee mensen die links van de straat op een klein grasveldje in het winterzonnetje liggen. Snelle handbewegingen trekken mijn aandacht.
Zie ik dat nou goed?
Zodra ik dichterbij kom realiseer ik me dat wat ik niet kon bevatten serieus voor m’n neus gebeurt: de eind-veertigers (voor zover ik het kan inschatten), ingepakt in dikke ski-jassen, zijn bezig met vunzige dingen. De vrouw, die de rode capuchon van haar winterjas strak over haar hoofd heeft getrokken, ligt de naar de hemel starende man in treinvaart af te trekken.
Ondertussen passeren voorbijgangers, waarvan er een verschrikt in een flits z’n hoofd weer de andere kant op draait. Een soort ontkenning van wat hij zojuist zag.
Het enige wat ik doe is hard in mezelf lachen. Dit is toch niet normaal meer, zo op klaarlichte dag en in het zicht van werkelijk iedereen?
Valparaíso, het stadje onder de verre rook van Santiago met het kenmerkende accentje op de i. En het stadje waar gelovigen gewapend met een bijbel het woord van Jezus verkondigen (ik heb het meerdere keren meegemaakt). Maar toch vooral het stadje in Chili waar kunstenaars en artiesten zich maar al te goed op hun plek voelen. In plaats van saaie en aftandse in beton gegoten omgevingen, lijkt het hier of er aan ieder detail gedacht is.
En hoewel de setting nadat ik uit de bus stapte niet bepaald spectaculair was, werd ik op de heuvels van Cerro Alegre en Cerro Concepción al gauw in vervoering gebracht door beschilderde muren, kleurentrappen en historische huizen. Door het stratendoolhof trokken kunstzinnige types die er niet zelden nogal markant bijliepen. Van die figuren die je nieuwsgierig maken, weet je wel?
De artistieke vibe, gestoken in een nostalgisch jasje, gaf me samen de overvloed aan boetieks, fotogenieke tentjes en het natuurlijke amfitheater een aangenaam warm gevoel. Sfeer die je op zo veel plekken wel eens mist.
Lees verder en kijk vooral ook goed naar de foto’s, je zult dan onmiddellijk begrijpen waar ik het over heb. In deze gids vertel ik je alles over mijn ervaringen in Valparaíso en geef ik je handige tips die je van pas zullen komen tijdens jouw bezoek aan Chili’s creatieve hart.
Over Valparaíso
Kunstzinnigheid waait door de straten van Valparaíso. De zo kleurrijke havenstad die op minder dan 1,5 uur rijden van Santiago aan de Stille Oceaan ligt.
Je vindt hier wat mij betreft de coolste straatkunst van Chili. Vaak kleurrijk, soms grauw en vintage. Maar het zijn niet alleen de muurschilderingen die het hem doen in dit creatieve stadje, ook de koloniale huizen en hun prachtige felle kleuren weten gevoelssnaren te raken.
Het ene moment lijkt het of je in Engeland loopt, terwijl je momenten later het idee hebt ergens in Spanje, Italië of Duitsland rond te dwarrelen. Mensen die zelfgemaakte spulletjes verkopen, in hun voortuin zitten te schilderen of muziek maken, passen perfect in het straatbeeld.
De invloed van die landen gaat meer dan 150 jaar terug. Al vanaf begin 19e eeuw kwamen de eerste immigranten uit met name Engeland, Italië en Duitsland, omdat Valparaíso op de route van de Atlantische naar de Stille Oceaan lag en destijds flink welvarend was. Tel daar de immigrant-vriendelijke overheid bij op en je snapt dat het voor een magnetisch effect zorgde. Het Spaanse sausje dateert grotendeels van de koloniale periode, die in 1818 ten einde kwam.
De oude stad met plekken als Cerro Alegre en Cerro Concepción staat sinds 2003 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Het is hier waar je de muurschilderingen, koloniale panden, hotels en labyrintachtige steegjes met trappetjes, uitkijkpunten en charmante cafés en eetzaakjes vindt.
Het is overigens wel precies in die glooiende wijken waar het zo schilderachtig is, een paar treden lager is het allemaal veel minder kleurrijk, maar des te authentieker.
Wat Valparaíso verder bijzonder maakt zijn de veelkleurige huisjes die kriskras op de omliggende heuvels staan, en zo’n beetje alle kanten op wijzen, alsof men ze er lukraak heeft neergezet. Een klein rommeltje met een schattig karakter. Je ziet ze vaak terugkomen op foto’s van het havenstadje.
Al met al mag je Valparaíso het ware creatieve hart van Chili noemen. Een plek die kunstenaars, andersdenkenden en vrije vogels aantrekt zoals honing bij bijen.
Activiteiten en bezienswaardigheden in en rond Valparaíso
Hieronder vertel ik je wat voor leuks er in Valparaíso te doen is en deel ik m’n ervaringen in de stad met je.
Loop over het pittoreske Paseo Atkinson (Cerro Concepción)
De eerste plek die ik na het inchecken bezocht was Paseo Atkinson, een promenade met een rits aan vrolijk gekleurde herenhuizen en hun kenmerkende golvende metalen gevelbekleding.
Het is een klein stukje Engeland waar je hier in terechtkomt, de promenade is hier dan ook vernoemd naar Duncan Atkinson, een Britse immigrant die hier in de 19e eeuw neerstreek en een van de eerste bewoners was.
Zodra je richting de paseo loopt, kom je langs gezellige cafeetjes, eettentjes, kleinschalige boetiekhotels en kunstzinnige winkeltjes. Ook staan er regelmatig mensen die handgemaakte spulletjes verkopen of zie je een straatmuzikant bezig.
De echte eyecatcher is wat mij betreft Hotel Brighton. Dit knalgele pand straalt charme en enige klasse uit, vanaf het balkon heb je er een gaaf uitzicht op de baai van Valparaíso.
Vergeet niet om een blik te werpen op de indrukwekkende muurschildering aan de zijkant van het ernaast gelegen Hotel Manoir Atkinson, die vanwege z’n paarse kleur niet te missen is.
Proef de charme bij Pasaje Gervasoni en Pasaje Galvez (Cerro Concepción)
De (korte) wandeling van Paseo Atkinson doet je zo nu en dan denken dat je in een openluchtmuseum verkeert. Dat gevoel begint al bij de Piano Staircase.
Je zult helemaal onder de indruk raken als je van boven uitkijkt op het bruisende pleintje Pasaje Gervasoni.
Het is er gezelligheid troef, met terrasjes, sfeerrijke huizen met balkons en bloemen en de fameuze Puerta Roja, de rode deur die je op foto’s nogal eens voorbij ziet komen. Zo’n plek waar een vriendin aan haar vriend vraagt om 50 foto’s van d’r te maken. Dus het kan voorkomen dat je effe moet wachten. 😉
Loop trouwens niet meteen door nadat je de trap naar beneden hebt genomen, want de trap is namelijk een kunstwerk op zich. Op deze Escalera Gálvez kijk je naar een schildering van twee kleine meisjes die buiten aan het spelen zijn. Het duurde in mijn geval even voordat ik een mensenvrije foto kon nemen, maar dat heb je tegenwoordig met zulke plekken hè.
Dan ga je de hoek om en kom je de Pasaje Galvez binnenlopen, het kronkelende steegje dat het hart van menig artiest flink laat bonzen.
Zelfs als kunst je geen zak boeit wordt je hier geraakt. Aan weerszijden domineert street-art op de gevels, er staan karakteristieke panden die intussen dienen als eettent en lokale kunstenaars hebben hun creaties voor je uitgestald op een houten tafeltje.
Wandel via Pasaje Fischer naar Paseo Yugoslavo (Cerro Alegre)
Op steenworpafstand van Pasaje Galvez is Paseo Yugoslavo te vinden. Daal via de Pasaje Fischer af via de kleurentrap waarop versregels te lezen zijn en stop eventueel bij een knus cafeetje langs de treden om een drankje te doen.
Je vraagt je trouwens vast af waar de naam op slaat, da’s in elk geval wel wat het stemmetje in m’n hoofd vroeg.
Ik bedoel, hoezo Joegoslavië hier in Valparaíso?
Het heeft allemaal te maken met de Kroatisch/Joegoslavische ondernemer Pascual Baburizza, die aan het eind van de 19e eeuw in Chili neerstreek en in de jaren erna uitgroeide tot een heuse salpetermagnaat. In 1925 vestigde hij zich in Valparaíso en kocht een prominent paleis op Cerro Alegre (vandaar de naam Palacio Baburizza) en liet de destijds bekende Paseo Americano restaureren. Zo veranderde de paseo in Paseo Yugoslavo.
Over het paleis gesproken: daarbinnen kun je een kijkje nemen in het Museo de Bellas Artes.
Verder kun je ook hier volop genieten van muurschilderingen, smalle steegjes, doorkijkjes en een tof uitzicht op Plaza Sotomayor en de haven. Al ligt die mijns inziens vooral vol met afzichtelijke containerschepen.
Bekijk ook het minder bekende Paseo Dimalow (Cerro Alegre)
Veel minder bekend dan de bovengenoemde plekken is Paseo Dimalow. Hier is evenmin een gebrek aan kleur op de muren. Gaaf vond ik de trap waarvan elke tree een of meerdere woorden bevatte, die tezamen een verhaal vormden.
Ik kwam hier nog een driekoppig gezelschap tegen, de langharige mannen zaten lekker aan hun flesjes bier te lurken, en eentje zei nogal hard: “Bienvenidos a Valparaíso!” Ze vroegen onder meer waar ik vandaan kwam en wat ik van hun stadje vond, maar toen diezelfde man telkens met zijn doorgerookte stem dezelfde vraag stelde, koos ik het juiste moment om ervandoor te gaan haha.
Je kunt er vrij gemakkelijk komen door over de heuvels te wandelen of de stenen trap te nemen. Voor degenen die niet willen lopen is er de historische lift Ascensor Reina Victoria.
Leer Valparaíso écht kennen in het Museo del Inmigrante (Cerro Concepción)
Een van de indrukwekkendste musea van Zuid-Amerika, zo liet de hotelmedewerkster aan me weten toen ze op de proppen kwam met het Museo del Inmigrante.
Dit gloednieuwe museum werd in augustus 2025 geopend en is gevestigd in een oude school. Tijdens een meeslepende rondleiding van 2 uur kom je meer te weten over de migratiegeschiedenis van Valparaíso, waarin onder meer de Britse, Duitse, Italiaanse en Kroatische gemeenschappen een grote rol speelden. Wist je bijvoorbeeld dat de stad begin jaren 30 de bijnaam ‘Liverpool del Pacífico’ droeg?
Toegang tot deze stap in de geschiedenis is niet goedkoop: als volwassene betaal je 18.000 CLP. Da’s wel inclusief audiogids.
Ga op zoek naar het iconische uitzicht op de gekleurde huisjes
“Do you know where they’ve made this picture?”
Deze vraag stelde ik aan Anne, de Duitse vrouw die het boetiekhotel runt waar ik verbleef. De foto van de kleurige huisjes op de heuvel was duidelijk aangedikt van kleur, maar de huisjes an sich moesten toch wel echt zijn? Of gaan mensen tegenwoordig zo ver dat ze ‘m helemaal neppen met AI?
Wat het ook moge zijn, Anne en ook de medewerkster wisten de locatie niet zo 1,2,3.
En de afgelopen dagen had ik nog nergens echt een vergelijkbaar beeld gezien, het zo iconische beeld van Valparaíso dat je eigenlijk niet wilt missen.
Een tip die ik van de medewerkster kreeg was om naar de hoger gelegen begraafplaats te gaan, en daar eens te koekeloeren. Eenmaal daar kreeg ik inderdaad iets te zien wat op die ene foto leek.
Nee, niet identiek maar dat hoefde ook niet. Ik was al lang blij eindelijk die mengelmoes van huisjes op de volgebouwde heuvelrug voor me te hebben.
In het hostel waar ik later incheckte had ik trouwens ook een verrassend dik uitzicht op de heuvels en de piepkleine huisjes, met name toen de zon onderging en er een oranje gloed over de hoofdrolspelers viel.
Al met al kent Valparaíso tal van spots om de huisjes op de heuvels vast te leggen. Een echt vaste plaats die alom bekend is, is er niet voor. Dus ik zou zeggen: ga vooral op zoek naar jouw favoriet.
Bekijk ook het lagergelegen deel
Het lagere deel van Valparaíso is beduidend minder sfeervol dan Cerro Alegre en Cerro Concepción. Soms is het gewoon foeilelijk, om het maar even plat te zeggen. Dan doel ik op het oosten van Valparaíso’s centrum.
Ik weet nog dat ik op weg naar m’n hostel door een fantasieloze straat liep met automonteurs en constructiebedrijven, nogal een verschil met waar ik net vandaag kwam wandelen.
De andere kant is dan weer dat je er het authentieke gezicht van de stad te zien krijgt. Niet dat de eerdergenoemde heuvels geen enkele authenticiteit hebben, maar de toerist staat daar overduidelijk in de schijnwerpers.
In de buurt van het busstation is de overdekte Mercado Cardonal bijvoorbeeld de moeite waard, evenals het buitengedeelte dat je als de uitloper van die markt zou kunnen beschouwen. Verder heb je er La Plaza O’Higgins (weinig boeiends als je het mij vraagt) en talrijke marktjes en lokale eetzaakjes. En als je nog een goede supermarkt zoekt, kun je naar de Jumbo gaan.
Aan de noordwestzijde valt daarentegen veel meer sfeer te proeven. Hier heb je onder andere Barrio Puerto en Plaza Sotomayor, die tot het UNESCO-deel van Valparaíso behoren.
De reden voor dit grote verschil in sfeer is de aardbeving die in 1906 nagenoeg het hele oostelijke stadsdeel verwoestte, terwijl de andere delen veel beter bewaard zijn gebleven.
Maak een boottochtje door de baai
Vlakbij Plaza Sotomayor kun je bij de pier van Muelle Prat een bootje nemen om een rondje te varen door de baai van Valparaíso.
Tijdens de boottocht van een half uur zie je onder meer oorlogsschepen van de Chileense marine en enorme containerterminals. En je kijkt uit op het natuurlijke amfitheater dat tegen de heuvels is gebouwd.
Laat ik eerlijk zijn: heel bijzonder is het niet zozeer, alleen voor wie een klein extraatje zoekt is het best leuk om te doen. En met wat geluk zie je zelfs nog zeeleeuwen die op de rotsen van ’t zonnetje genieten.
De kosten bedragen 5.000 CLP per persoon.
Neem een kijkje op de vissershaven Caleta Portales en zie pelikanen
Ik moest volgens hoteleigenaresse Anne behalve Cerro Alegre en Cerro Concepción ook zeker even gaan kijken bij de vismarkt Caleta Portales. Die ligt een eind verderop aan de kust, je kunt er zowel met het treintje als te voet komen.
Omdat ik de laatste dagen aan de oostkant van het centrum vertoefde (dichterbij de vismarkt), ben ik lekker gaan wandelen langs de kust. Met 3,5e kilometer en het gloriërende zonnetje verre van een straf.
Eén ding viel me direct op: het wemelt er van de seafood-restaurants, dit is echt wel de uitgelezen plek om een visje te gaan eten mocht je in Valparaíso zijn.
De overdekte markt zelf vond ik eerlijk gezegd niet zo spannend. Tegenvallend klein, een rij met kraampjes die allerlei soorten vis verkopen. Veel gaver vond ik het buitengedeelte bij de kade, daar stonden twee manden vis te fileren onder het toeziend oog van tientallen pelikanen. Bijzonder mooie vogels zijn dit zeg, grappig ook om te zien hoe ze je in de gaten houden. Ik zag ze eerder al in Iquique, toen maakten ze er samen met de zeeleeuwen een hele show van.
Op het aangrenzende strand Playa Los Placeres staan verder een stel rekken om calisthenics te doen. Daar ben ik nog eventjes losgegaan alvorens ik terug naar het centrum jogde.
En je kunt er uiteraard chillen op het zand of een duik nemen. Bij mijn winterse bezoek sloeg ik die plons in het water even over.
Doe een wijnproeverij in de Casablanca-vallei
Als Chili ergens bekend om is, is het wel de uitmuntende wijnen die er vandaan komen. In Valparaíso val je wat dat betreft met je neus in de boter, want in de nabijgelegen Casablanca-vallei worden wijnen van wereldklasse gemaakt: Sauvignon Blanc, Chardonnay en Pinot Noir.
Leuk is om er een wijngaard te bezoeken en met een sommelier langs de wijnranken te struinen, daarna af te dalen naar de ruimte waar de wijn daadwerkelijk wordt gemaakt en ten slotte lekker te proeven. Een uitgebreide lunch in de tuin mag natuurlijk ook niet ontbreken.
Een aanrader is de Emiliana Organic Winery. Er lopen alpaca’s en kippen tussen de druivenplanten om insecten op een natuurlijke manier te weren. Waar zie je zoiets nog?
De wijnvallei is maximaal 3 kwartier rijden vanuit de stad. Je kunt zelf gaan of een tour boeken.
Chill een dagje in de badplaats Viña del Mar
Valparaíso is heuvelachtig, een tikkie rommelig en hipsterachtig. Het naastgelegen Viña del Mar heeft echter een volkomen andere sfeer: groen, trendy, resorts en strak aangekleed.
Je kunt er prima een dagje op het strand vertoeven en een rondje maken door de mondaine stad. Het is een typische bestemming waar Chilenen heengaan om vakantie te vieren. Enne, met de trein ben je er al in een kwartiertje.
Een hoogtepunt is het jaarlijkse Festival de Viña del Mar, Zuid-Amerika’s grootste muziekfestival dat steevast in februari gehouden wordt. Wereldsterren als Elton John, Shakira en de Backstreet Boys traden hier al ‘ns op.
Mij doet de badplaats ook altijd denken aan Joran van der Sloot, die hier in 2010 naartoe op de vlucht was vanuit Lima, nadat hij Stephany Flores daar in hotelkamer 309 van het Tac Hotel om het leven bracht. Hij kwam er alleen nooit aan, omdat hij op de route in de kraag werd gevat door de politie.
Waar kan je je tours en activiteiten boeken?
In Valparaíso hoef je geen tours te boeken, alles is namelijk eenvoudig op eigen houtje te doen.
Wel kan het de moeite zijn om een gegidste stadswandeling te doen (bijvoorbeeld deze), omdat je dan behalve alleen het visuele ook de achterliggende verhalen te horen krijgt.
Op Get Your Guide vind je verder een boel dagtours die naar Valparaíso gaan, dit zijn een aantal populaire:
Welke eet- en drinktentjes in Valparaíso zijn aanraders?
Ontbijt wordt bij de meeste boetiekhotels voor je verzorgd, terwijl je in de hostels over het algemeen een keuken hebt om je eigen ochtendmaaltje in elkaar te flansen. Als je het zo goedkoop mogelijk wilt houden, kun je natuurlijk tevens ’s avonds koken. En een simpel broodje tonijn met ei en ui is ook goed te doen. De beste broodjes van de supermarkt zijn wat mij betreft de ciabattas.
De leukere restaurantjes en cafés kom je tegen in Cerro Alegre en Cerro Concepción, al betaal je daar gemiddeld genomen meer dan in het centrum rond La Plaza O’Higgins.
Een echte klassieker is María María, de rundertartaar en de wentelteefjes zijn hier m’n persoonlijke aanraders. Let op: het zit er vaak bomvol en soms moet je even wachten om binnen te komen.
La Casa Verde is een toppertje in Pasaje Galvez en heeft je van alles uit de Chileense keuken te bieden. Populaire gerechten zijn hier oesters en gnocchi. Neem de York ice cream als nagerecht.
Voor de betere burgers in Cerro Alegre en omstreken moet je bij Fat Kid wezen.
Eten voor een prikkie doe je in de simpele en niet altijd even mooi ogende tentjes waar locals zitten. Meestal staat er een bord voor de deur met de opties die je hebt, inclusief de prijs. Denk hierbij aan 4.500 CLP tot 6.000 CLP voor een soepje en rijst met kip plus aardappels. Drie lokale tips die ik voor je heb zijn La Rosita del Puerto, El Reencuentro Restaurant en Café Del Pintor (voor aantrekkelijk geprijsde lunchopties). Ook kun je even kijken op de tweede verdieping van de Mercado el Cardonal.
Mensen die iets veganistisch of vegetarisch willen eten raad ik aan om naar Govinda’s vegano y vegetariano te gaan.
Voor de snackers is een empanada altijd welkom, ja toch? Die haal je bij de kleine stalletjes op straat of bijvoorbeeld bij Empanadas Famosas.
Mocht je trek hebben in pittig Thais, loop dan zeker even binnen bij Samsara.
Caleta Portales is, als gezegd, dé plek in Valparaíso om een lekker vers stukje vis te eten, je hebt daar talloze visrestaurants om aan te schuiven. Hoewel je er wel een aantal kilometer buiten het centrum moet zijn, is het die (korte) inspanning waard.
Hunker je naar een lekkere bak koffie? Ik ken het gevoel en heb de volgende aanraders voor je: WIP Café, de koffie-tuktuk Ahora Vendo Café, Fluid Coffee Roasters en Puro Café. De laatste ken ik omdat de koffie in m’n hotel daarvandaan kwam, ik was verrast door de rijke smaak.
Bij La Michi Escala kun je een koffietje doen en ondertussen kroelen met katten. Om er dan toch nog eentje te noemen: Marion Café Alemán, voor koffie en gebak en hun zo gezellige tuin aan de Paseo Atkinson.
Hoe zit het met transport in Valparaíso?
Zodra je het busstation van Valparaíso binnen komt gereden, wil je waarschijnlijk richting Cerro Alegre en Cerro Concepción. Da’s immers waar het gros van de toeristen heengaat en waar het meeste te zien valt. De afstand is zo’n 3 kilometer.
Je hebt daarvoor drie opties: te voet, de bus of de taxi.
Te voet is, afhankelijk van je precieze locatie, 35 tot 45 minuten. Da’s wat ik deed trouwens, het was lekker weer en ik heb een kleine en lichte backpack. Dat scheelt.
Kies je voor de bus, wandel dan naar de grote Avenida Argentina en pak daar bus 802 in de richting van het centrum. Uitstappen doe je bijvoorbeeld bij Plaza Sotomayor (voor Cerro Alegre) of Plaza Aníbal Pinto (voor Cerro Concepción). De kosten voor de rit zouden 350 CLP tot 450 CLP moeten zijn.
Het gemakkelijkst is de taxi, ik raad je aan om een Uber te boeken via de gelijknamige app. Toen ik de prijs checkte voor mijn rit ging het om 4.000 CLP.
Verder rijdt er langs de kustlijn een trein, zo kun je vanuit het centrum eenvoudig in Caleta Portales of Viña del Mar komen. Voor de prijs hoef je het niet te laten, enkeltjes kosten je tussen de 410 CLP tot 864 CLP, afhankelijk van de zone en tijd. Wél heb je een Metroval Card nodig om in- en uit te checken, daarna wordt de ritprijs automatisch berekend. Die Metroval Card schaf je aan voor 1.350 CLP, en waardeer je vervolgens op met het desgewenste bedrag.
Enne, indien je zelfstandig de omgeving wilt verkennen, bijvoorbeeld naar de Casablanca-vallei om een wijhuis te bezoeken, dan adviseer ik je om een auto te huren. Op Discover Cars vind je een breed en relatief goedkoop aanbod voor huurauto’s in Valparaíso.
Tijdens een van m’n dagen liep ik trouwens langs een volgepakte bus, en daarin stond een vrouw achterin te zingen met microfoon en al. Dat was wel cool om zo eventjes mee te maken.
Waar in Valparaíso raad ik je aan om te overnachten?
Wat Valparaíso nu juist zo gaaf maakt, zijn die karakteristieke oude panden. Veel daarvan heeft men er omgedoopt tot boetiekachtige hotels, guesthouses en hostels. Ik heb een aantal leuke slaaptips voor je, op basis van de plekken waar ik zelf heb getukt en verhalen die ik van andere reizigers heb gehoord. Let erop dat een boel, zo niet alle, accommodaties aan de gehorige kant zijn. Een bijkomstigheid van de vroegere tijden waaruit ze stammen.
Op zoek naar een dorm of een relatief goedkope eigen kamer in een hostel? De laatste 4 nachten sliep ik in Hostal Tunquelen, een leuke plek met simpele privékamers die ieder hun eigen badkamer hebben. Top zijn hier het dakterras, de gedeelde keuken en de eigenaresse Gladys is superlief. Datzelfde geldt voor de kat die er rondloopt. 🙂
De locatie is op 10 minuten lopen van het busstation, in het wat minder mooie maar tegelijkertijd authentieke deel van de stad. Hiervandaan wandel je ook zo naar de kust in de richting van de vismarkt. Zit je liever op de heuvels rond Cerro Alegre en Cerro Concepción? Check dan Hostal Po (enkel privékamers) en Hostal Casa Verde Limón (dorms en privékamers).
Qua boetiekhotels is er zo veel keuze, je zou er bijna bang van worden. Een kleinschalige groene oase vlak beneden Paseo Atkinson is AYCA La Flora Hotel Boutique (drie sterren). Ik heb hier 2 nachten heerlijk geslapen, en misschien nog wel heerlijker ontbeten. Sappen uit eigen tuin, serieus goede koffie (en da’s in Chili bepaald geen zekerheidje) yoghurt, noten, havermout, goed brood, kaas, ham, worst, fruit en guacamole van avocado’s uit de imposante boom die naast m’n kamer stond.
Daarnaast sliep ik 1 nachtje bij New Voga. Alweer zo’n sfeerrijk boetiekhotel, ditmaal in een sierlijk statig herenhuis. Een hoop houtwerk en hier en daar stenen elementen. De ontvangstkamer heeft met de nostalgische elementen en de antieke sfeer iets koninklijks. De kamer is verrassend modern, al heeft het zeker ook z’n klassieke karakter weten te behouden. Enne, boek de kamer met zeezicht, als je de kans hebt. Loop onderweg over de ‘hippietrap’, boven zie je de grappige slogan: “We are not hippies we are happies“.
Behoefte aan luxe? Moderne vijfsterrenhotels vind je niet in Valparaíso, die zouden er ook totaal niet passen trouwens. Maar ik weet zeker dat het elegante Palacio Astoreca (vier sterren) bij je past. In deze grandioze mansion, die zo uit een speelgoedzaak lijkt te komen, voel je je nog net geen kasteelbewoner.
Liever een appartement? Departamentos Puerto Claro is een van de beter beoordeelde woningen. La Casa Alegre is een aanrader indien je iets goedkopers zoekt waar je wel genoeg comfort hebt.
Hoeveel dagen raad ik je aan om in Valparaíso te blijven?
2 volle dagen is prima om het mooiste van Valparaíso te zien. Zoals ik al aangaf, is het meest boeiende sowieso te vinden in Cerro Alegre en Cerro Concepción.
Sommige mensen kiezen voor een dagtrip vanuit Santiago, ik raad je dat alleen aan als je ook daadwerkelijk maar 1 dag hebt. Overnachten in een klassiek pand is namelijk iets vets om mee te maken.
Ikzelf heb lekker de tijd genomen en ben 7 nachten gebleven. Op die manier had ik de ruimte om de stad in alle rust te ontdekken, inclusief de minder bekende plekjes – en om daarnaast te kunnen werken en denken aan het vervolg van mijn avontuur door Chili. Dat zou overigens Puerto Natales worden, met nog enkele chilldagen in Santiago.
Wat is de beste reistijd voor Valparaíso?
Valparaíso is het hele jaar door te bezoeken. Zelfs in de minst voor de hand liggende maanden in de winter. De verschillen tussen de jaargetijden bespreek ik hieronder kort voor je.
Qua temperaturen zijn zowel de zomer -december tot en met februari- en de lente -september tot en met november- fijne periodes om naar Valparaíso te komen. In de lente schommelen de temperaturen zo tussen de 15°C en 22°C, ’s zomers is het doorgaans 20°C tot 25°C.
Echter, in de zomermaanden is het hoogseizoen, daardoor is het er stukken drukker vergeleken met de lente. Dat vertaalt zich eveneens in hogere prijzen voor accommodaties. In die zin is de lente absoluut een betere keuze.
De herfst -maart tot en met mei- kun je trouwens als goede tweede noteren, met temperaturen van 12°C tot 20°C is het goed toeven. Richt je bij voorkeur op maart en april, de aangename uitlopers van de zomer.
Zelf was ik er begin augustus, wat hartje winter is. Die loopt namelijk van juni tot en met augustus. Je kunt het dan treffen met goed weer, maar evengoed nattere dagen hebben met een troosteloze witte lucht boven je. Toch heb ik in de week dat ik er was praktisch iedere dag heerlijk weer gehad, telkens kon ik in een T-shirtje en korte broek buiten lopen. 10°C tot 15°C is waar je aan moet denken, met het zonnetje erbij kan het zelfs nog een paar graadjes warmer voelen.
Hoe kom je in Valparaíso?
In Santiago vertrekken per uur talloze bussen naar Valparaíso en de reistijd is ongeveer 1 uur en 20 minuten. Goed te doen dus. Je stapt op Terminal Pajaritos, dat gemakkelijk met de metro te bereiken is.
Je kunt je buskaartje ter plekke kopen, ik betaalde 8.000 CLP. Online is ook mogelijk, bijvoorbeeld via 12Go. Wel ben je dan doorgaans ietsje duurder uit. De andere optie die je hebt is kijken op de websites van de busmaatschappijen, daar zijn de tickets soms juist goedkoper dan op het station, afhankelijk van de beschikbaarheid.
Zelf rijden vanuit Santiago? Huur dan een goedkope en betrouwbare auto via Discover Cars.
Verblijf je toevallig in het naburige Viña del Mar? Daarvandaan vertrekken kleinere stadsbusjes –micros– naar Valparaíso, je doet er een kwartier over. En de trein, die ik al noemde, is eveneens een optie – ook dan moet je uitgaan van een kwartier reistijd.
