Ondanks dat het zaterdag is, hangt er een slaperige stilte in de straten van Iquique. Het is intussen vlak na tweeën en ik zit op een terrasje bij een tent die Pimienta Rosa Express heet, een aantal blokken van het populairste strand.
Vanuit de kleine keuken klinkt “Change this lonely life,” een zinsnede uit het beroemde liedje van Foreigner. Een zin vol emotie die me ineens herinnert aan een gevoel dat er diep van binnen zit, en op onverwachte momenten boven komt drijven.
De gezette vrouw bij wie ik net mijn bestelling heb gedaan, komt iets brengen dat ik niet direct verwacht: een uitgeholde tomaat, tot de nok toe gevuld met tonijn. Flinterdunne stukjes uit blik, gemengd met lichtzure kappertjes en kleine blokjes ui.
Bij het nemen van mijn tweede hap, strompelt er een rocksterachtige man in een lichtblauw floddershirt langs, zijn linkeroog is glazig en lijkt staar te hebben. Hij groet me, op een manier alsof hij me kent. “Buenas tardes,” zeg ik lachend en een tikje verrast terug.
Een paar meter achter hem loopt een vrouw met kroezig haar en zonder gebit, waardoor haar wangen hollen. Dat laatste heb ik de laatste tijd in Chili wel vaker gezien. In eerste instantie denk ik trouwens dat ze een man is. Pas nadat ze dichterbij komt, wordt enige vrouwelijkheid zichtbaar.
Ze pakken elkaars hand, keren om en lopen weg, ogenschijnlijk zielsgelukkig met elkaar. Het contrast met het liedje van enkele minuten geleden is groot.
Iquique is misschien niet de eerste bestemming die in je opkomt bij het uitstippelen van je route door Chili. Voor de meeste mensen begint hun reis in Santiago en is San Pedro de Atacama het noordelijkste van wat ze in Chili zien.
Voor mij liep het allemaal anders. Via Tacna in Peru stak ik de grens over naar surfstadje Arica in Chili. Daarna streek ik neer in Iquique, opnieuw een kuststad die vooral onder de Chilenen razend populair blijkt (telkens weer hoorde ik er lovende woorden over). Bekend om Playa Cavancha, de enorme zandduin Cerro Dragón en uitstekende mogelijkheden om te paragliden.
Voor mij was Iquique in alle eerlijkheid een handige stop onderweg naar de Atacamawoestijn. Een busreis van 12 uur of langer vanuit Arica zag ik namelijk totaal niet zitten.
En op zich vond ik het best een leuke plek. Dit begon al bij de binnenkomst, langzaam afzakkend langs de heuvels naar het dal waarin de stad ligt. Maar echt speciaal? Nah, dat niet. Ik miste de sfeer die ik in Arica overigens evenmin vond, maar in Arequipa juist wél. De koloniale stad in Peru waar ik ervoor 6 weken een korte reispauze had genomen. Nu was ik er wel in het midden van de winter, dat zal ongetwijfeld meespelen.
In deze gids ga ik je alles over Iquique vertellen, onder andere wat mijn ervaringen waren en de dingen die je er zoal kunt doen. En natuurlijk de betere restaurantjes en slaapplekken, zo hoef je zelf niet meer van alles uit te zoeken voor je eigen bezoek. Want je bent vast van plan om die kant op te gaan, anders was je niet op deze pagina beland denk ik zo.
En ik zeg je alvast: er zitten een paar verbazingwekkende gebeurtenissen tussen. Bij eentje denk je waarschijnlijk: wtf?
Over Iquique
In het noorden van Chili ligt de kuststad Iquique, op circa 5 uur ten zuiden van grens- en surfstad Arica, te midden van de Atacamawoestijn en de Stille Oceaan. Opvallend zijn de contrasten: aan de ene kant liggen de stranden en de zee, terwijl je aan de andere kant joekels van zandduinen de boel ziet domineren.
Tijdens de 19e eeuw speelde Iquique verder een prominente rol binnen de salpeterindustrie, de herenhuizen aan de Paseo Baquedano plus de spookstad Humberstone zijn daar het nog altijd levende bewijs van.
Als je me vraagt waar de stad écht beroemd om is, schieten er twee dingen bij me te binnen: paragliden en de duizelingwekkend hoge Cerro Dragón. En eveneens een beetje de tientallen zeeleeuwen die je in het havengebied vanuit het water ziet loeren.
Iquique is al met al een bestemming die je avontuur, geschiedenis, dieren, woestijn en stad te bieden heeft. Een combinatie die je niet zo snel ergens anders zult vinden.
Na een paar daagjes had ik het er echter wel gezien en was ik klaar om verder te gaan naar San Pedro de Atacama, zeker na alle lovende verhalen die ik erover had gehoord.
Activiteiten en bezienswaardigheden in en rond Iquique
Laten we verder gaan met wat er allemaal te zien en doen is in Iquique. Hieronder vertel ik je er alles over.
Wandel over de Paseo Baquedano langs fraaie herenhuizen
Een van de eerste dingen die ik ben gaan doen is het opzoeken van de Paseo Baquedano, Iquique’s fameuze straat met talloze terrasjes, eetzaken, cafés en bars. Inclusief proppers die je naar binnen proberen te loodsen.
Los van de gezelligheid zie je links en rechts van je afwisselend mooie en tamelijk verwaarloosde houten herenhuizen met balkons, gebouwd in de typerende Victoriaanse stijl.
De statige panden die pure allure ademen, dateren uit de glorietijd van de salpeterhandel, zo tussen 1880 en 1920. Sommige ervan zijn omgedoopt tot museum of winkel, terwijl anderen nog altijd bewoond worden of leeg lijken te staan.
De straat begint op de Plaza Prat, het plein waar je de klokkentoren Torre del Reloj vindt. Het is er geheel autovrij, enkel fietsers en voetgangers zijn toegestaan. Sfeermakers zijn verder de enorme palmen die een lange rij vormen in het midden van de straat.
Overigens viel het me wel op dat het er zo aan het begin van de middag een vrij dooie boel was. Paseo Baquedano begint vooral tegen het eind van de middag te bruisen.
Ga sandboarden van de torenhoge Cerro Dragón
Redelijk centraal in de stad torent de enorme Cerro Dragón boven alles uit. Deze zandduin is om en nabij de 4 kilometer lang, tikt de 320 meter boven zeeniveau aan en is zelf 220 meter hoog. Het is daarmee een van ’s werelds meest kolossale stedelijke duinen. Sommigen beweren zelfs dat het de grootste zou zijn.
Het moment waarop je Iquique binnen komt rijden zal je hoogstwaarschijnlijk wel even stil worden van het bepaald niet alledaagse decor. Met name tegen zessen, de golden hour, ziet het er extra schilderachtig uit.
Supervet is om met een plank naar de top van de heuvel te klimmen en vervolgens surfend af te dalen. Met een mooi woord noemen we dit natuurlijk sandboarden. Terwijl je naar beneden zoeft zie je de zee en dorre woestijn het landschap vormgeven.
Een tour boeken is hiervoor wel nodig trouwens. Eentje die ik je aanraad is deze.
Paraglide vanaf de Alto Hospicio
Sandboarden is zeker niet de hoogste activiteit om te doen in Iquique. Je kunt namelijk ook paragliden vanaf de 500 meter hoge Alto Hospicio en boven de imponerende Atacamawoestijn, stranden en skyline van de stad zweven, samen met een gecertificeerde piloot. Het is dé activiteit waar Iquique bekend om staat en je bent zo’n 20 minuten in de lucht.
Goed om te weten: door de constante weersomstandigheden in de stad is paragliden het hele jaar door mogelijk.
Hier kun je jouw plekje in de tandem reserveren. Het fijne aan deze tour is dat ze ook een boel coole foto’s van de trip maken met een GoPro.
Pak een stranddag op Playa Cavancha
Playa Cavancha is wat mij betreft het mooiste strand van Iquique, gelegen in het noorden van de stad. Nee, je moet geen witte tropische baai bezaaid met palmbomen verwachten, je hebt nou eenmaal met een stadsstrand te maken.
Hoewel het water, vooral in de branding, relatief kalm is, is het er op bepaalde plekken toch geschikt voor dingen als surfen en bodyboarden. Da’s met name aan de noordzijde het geval. Voor de rest is het de uitgelezen spot om te zwemmen of lekker te relaxen op je handdoek met een boekje erbij.
Leuk is verder om hier te zijn zodra de zon ondergaat, de zandduinen en de oceaan krijgen dan een goudgele gloed en op de boulevard komt het langzaamaan meer tot leven.
Ga surfen bij Playa Brava of Playa Huaiquique
Surfen kan als gezegd bij Playa Cavancha (in de meest gunstige omstandigheden), al heb je bij de zuidelijkere stranden Playa Brava en Playa Huaiquique de beste mogelijkheden. Vooral Playa Huaiquique is top, enige ervaring is hier wegens de relatief krachtige golven wel handig.
Wil je surflessen nemen? In Iquique heb je meerdere goede surfscholen die je leren hoe de golven te trotseren. Twee aanraders zijn Escuela de Surf Arturo Prat Sireswim en Escuela de Surf Ecoriders.
Sport langs de boulevard
Zodra je op de Paseo Cavancha komt, verandert de ambiance onmiddellijk naar iets heel anders. Van nostalgisch wordt het moderner. Het is de mondaine boulevard die langs Playa Cavancha loopt.
En als je je fitheid niet naar de gallemiezen wilt laten gaan of simpelweg fitter wilt worden, raad ik je aan om naar het gym-gedeelte pal aan die Paseo Cavancha te komen. Er staan hier talrijke toestellen en rekken om aan calisthenics te doen. Heerlijk toch, zo in de open lucht met uitzicht op zee?
Iedere dag was ik hier wel eventjes te vinden.
Dit is de locatie.
Bekijk een iconisch schip bij het Corbeta Esmeralda Museum
Als je gaapneigingen krijgt bij het horen van het woord museum, dan maak ik je graag helemaal wakker. Bij het Corbeta Esmeralda Museum staat namelijk een levensgrote replica van de Chileense Esmeralda, de korvet die op 21 mei 1879 zonk tijdens de Salpeteroorlog a.k.a. de Oorlog van de Stille Oceaan.
De oorlog was tussen Chili enerzijds en Peru plus Bolivia anderzijds, en draaide -zoals wel vaker- om geld en grondstoffen. Net als Arica hoorde ook Iquique destijds bij Peru, en omdat Chili de strijd uiteindelijk wist te winnen, werden onder meer Iquique en Arica Chileens grondgebied.
Je staat hier niet voor vitrines, maar kunt daadwerkelijk een rondje door het schip maken en met eigen ogen zien hoe de bemanningsleden vlak voor de zeeslag leefden.
En zelfs wanneer je niet aan boord komt is langsgaan de moeite waard. Want het gevaarte van buiten bekijken levert behoorlijk toffe plaatjes op.
De entree kost 5.500 CLP voor volwassenen.
Zie tientallen zeeleeuwen en pelikanen
Sea lions zag ik staan op de kaart, en ik dacht: huh?
Dus ik naar de desbetreffende locatie op de vissershaven lopen om te kijken of er serieus zeeleeuwen te bekennen waren. Bij aankomst zag ik er vanuit het water meteen een naar lucht happen, die vervolgens op de stenen trap langs de kade ging liggen zonnen. Had wel iets komisch haha.
Toch zou de grootste verrassing nog komen.
Iemand in de haven wees al in de verte, vermoedelijk omdat er daar meer te zien zou zijn.
En zo belandde ik op de overdekte vismarkt Caleta Riquelme, die er nagenoeg naast ligt. Behalve de smerige vislucht trok hier een grote vogel de aandacht. Een stukje verder bij het water ging het echter volledig los: tientallen zeeleeuwen sprongen als wilden uit het water nadat iemand een emmer vol vis het water had ingekieperd, onder het toeziend oog van prachtige Peruaanse pelikanen. Een aantal van de pelikanen doken tussen het zeeleeuwengeweld de zee in op zoek naar restjes vis.
Erna werd het rustiger en dobberden ze in het water, met hun snoet en ogen erbovenuit.
Bijzonder indrukwekkend om mee te maken moet ik zeggen.
Oh en er was een ander opvallend iets, al weet ik niet of ik dat hier moet melden. Voor de smeuïgheid wellicht toch leuk: een vrouw wandelde met haar man en zoon langs de oever, en ze droeg een bizar kort rokje (om het te specificeren: haar rondingen waren slechts voor driekwart bedekt). En ook nog eens zonder ondergoed. Je kon daarom alles zien. Ze zag dat ik het doorhad en leek het wel interessant te vinden, doodleuk met haar geliefde ernaast. Typetje voyeur denk ik.
Nu ik dit zo schrijf, vraag ik me af wat eigenlijk de grootste verrassing was op deze druilerige ochtend…
Snuif cultuur op het La Tirana Festival
Medio juli is er iets ontzettend bijzonders te beleven in het woestijndorp La Tirana. Er wordt dan een van de bekendste culturele vieringen van Chili gehouden: Virgen del Carmen wordt geëerd en er komen duizenden pelgrims op af. Virgen del Carmen is op haar beurt weer een verschijningsvorm van Jezus z’n moeder Maria, waarvan er talloze zijn.
De straten van La Tirana barsten op die dag van de kleur, dansende mensen en muziek. Zogeheten Diablada-dansers met duivelsmaskers tonen een mix van katholieke en inheemse Andestradities. Folkloristische dansen in excentrieke kostuums en dus de duivelsmaskers geven een eigenzinnige sfeer aan de dag.
Officieel is de viering op 16 juli, al vindt het festijn meestal meerdere dagen achter elkaar plaats. Dus ja, ben je op dat moment in Iquique, dan kun je erbij zijn.
En waarom is La Tirana de plek waar het allemaal gebeurt?
Volgens een oude legende leidde de beeldschone Inca-prinses Huillac Ñusta in de 16e eeuw het verzet tegen de Spaanse veroveraars. Door haar meedogenloze optreden kreeg ze de bijnaam ‘La Tirana’. Ze werd smoorverliefd op de Portugese gevangene Vasco de Almeida, en bekeerde zich voor hem tot het christendom. Haar volgelingen zagen dat als verraad en vermoordden het stel. Op de plek waar zij volgens de verhalen zouden zijn begraven, werd later een kapel gesticht. Precies op die plaats ontstond uiteindelijk het huidige dorp La Tirana.
Dwaal door de spookstad Humberstone
Midden in de Atacamawoestijn ligt de UNESCO-spookstad Humberstone. 3 kwartier kachelen en je bent er.
In de 19e eeuw werkten hier tienduizenden mensen in de salpetermijnen, in die tijd de grootste bron van inkomsten voor de regio. Salpeter werd niet voor niets ‘wit goud’ genoemd.
Vroeg in de 20e eeuw werd er een methode gevonden om nitraat kunstmatig te produceren. En nitraat maakten ze oorspronkelijk juist van salpeter. Het gevolg was een sterk dalende vraag naar salpeter, waarna de mijnwerkers Humberstone begonnen te verlaten. In 1960 werden de deuren voorgoed gesloten en veranderde Humberstone van drukbevolkte stad in een heuse spookbestemming.
Tegenwoordig kun je door de verlaten straten dwalen en onder meer de voormalige salpeterfabriek Santa Laura, de woonhuizen, het theater en een groot woestijnzwembad bekijken.
Relax in de hot springs van Pica en Mamiña
Lekker bijkomen in heilzame warmwaterbronnen?
Maak dan een dagtrip naar Pica en Mamiña, twee dorpen op respectievelijk 114 en 125 kilometer rijden van Iquique die allebei hot springs hebben.
Pica (7.000 CLP entree) is een relatief kleine woestijnoase waaromheen fruitbomen staan, terwijl Mamiña (5.000 CLP entree) een pre Inca-dorp is omgeven door Andesheuvels. Je hebt daar tevens nog therapeutische modderbaden om jezelf in op te fleuren.
Je kunt er op eigen houtje heengaan, of een tour boeken. Tours combineren beide plekken vaak met elkaar. Sommige operators bieden bovendien trips aan waarin Humberstone en Pica zitten. Vermijd de weekenden liever, het is er dan overvol en totaal niet ontspannen meer.
Maak een dagtrip naar de mystieke Red Lagoon
Het laatste uitje dat ik met je wil delen is Laguna Roja, oftewel de Red Lagoon. Dit fotogenieke meer ligt op ongeveer 3.700 meter hoogte, en het mysterieuze is dat de exacte reden van de rode kleur nog altijd niet aan het licht is gekomen. Zoals wel vaker denken een hoop mensen dat de mineralen en micro-organismen in het water hierin een belangrijke rol spelen, al blijft het bij vermoedens.
Op de weg naar het plaatsje Camiña duik je in de mysteries van de Altiplano -de hoogvlakte in het Andesgebergte- en zul je onder meer rotstekeningen (petrogliefen) en pictogrammen van de Chillaiza bekijken, een precolumbiaanse gemeenschap die hier voor de Inca’s leefde. Ze herinneren je aan de vroegere reis- en handelsroutes door de Altiplano en waren later een onderdeel van de routes die de Inca’s aflegden.
Hou er rekening mee dat het dik 3,5 uur rijden is vooraleer je er bent. Je bent dus een dikke dag zoet. Het gros van de mensen kiest voor een tour in plaats van zelf erheen te gaan.
Waar kan je je tours en activiteiten boeken?
Paragliden, sandboarden, een trip naar de Red Lagoon of gewoon een simpele stadswandeling… Activiteiten als deze boek je bij een travel agency in de stad.
Makkelijker is niettemin om het online te doen via Get Your Guide, dit zijn daar de zes populairste tours:
Welke eet- en drinktentjes in Iquique zijn aanraders?
Het gemakkelijkst en goedkoopst is om ergens langs de straat een dagmenu te eten. Die beginnen doorgaans bij 4.500 CLP, en voor die prijs krijg je een voor- en hoofdgerecht. Ze zijn vaak wel ietsje spartaans en vol koolhydraten, maar voor dergelijke prijzen kun je natuurlijk ook niet te veel verwachten. Check simpelweg of het terras of de zaak binnen enigszins druk is en je zit over het algemeen wel goed.
Door het zo aan te vliegen belandde ik op een zonnige middag bij Pimienta Rosa, een knus eettentje met een handjevol tafeltjes en stoelen aan de straatkant. Ik at er een heerlijke tomaat gevuld met tonijn en kip met rijst en gebakken aardappels. Een andere lokale aanrader is La Cucarda Morrina.
Als je evenals ik uit Peru gereisd komt, merk je waarschijnlijk al gauw dat het eten daar eigenlijk best lekker was (en in Chili toch wel wat minder). Gelukkig kom je in Chili volop Peruaanse restaurants tegen, zo ook in Iquique. Een spot die geliefd is onder locals is Inti Phajsi Restaurante.
De betere hamburgers van de stad eet je bij Rocket Burger Bilbao. Waar het vlees bij nogal wat hamburgertenten kurkdroog is, is het bij hen juist supersappig. De frietjes zouden daarentegen iets knapperiger mogen zijn.
Zoals je van mij mag verwachten heb ik tevens nog meerdere koffiebars voor je. Bij Good Coffee Iquique is zowel de koffie als het verse eten lekker, een hoop mensen komen hierheen om te lunchen. Goede koffies en gebak niet ver van Playa Cavancha vind je verder bij YECO COFFEE. Meer richting het zuiden in de buurt van Playa Huaiquique is Maria del Mar Café een aanrader voor koffie en een ontbijtje. Ook de tiramisu is hier verrukkelijk.
Een sfeervolle bierbar is La Fabrica, ze schenken hier tig soorten bieren van de tap. Je kunt zowel binnen als buiten zitten. Oh en als je trek hebt, bestel dan de Fresh Smash Burger met grof gesneden frieten erbij en bedank me later. 😉
Wil je ’s avonds de kroeg in of een drankje doen in een bar, dan is de Paseo Baquedano de plek waar je moet wezen. Echter moet je wel bij zinnen blijven, want Iquique is in de avonduren niet de meest veilige stad om laveloos rond te zwalken. Ik raad je dan ook aan om bij je accommodatie navraag te doen over een avondje stappen en waarvoor je op moet passen.
Goed om te weten: bij haast alle zaakjes kun je pinnen. Je hebt dus geen cash nodig, en hoeft niet hoge commissies te verkwanselen aan banken.
Hoe zit het met transport in Iquique?
Veel van de bezienswaardigheden liggen in of nabij het centrum en kun je zodoende te voet bereiken. Zo ben ik bijvoorbeeld vanuit mijn hotel via Paseo Baquedano naar Museo Corbeta Esmeralda en de vissershaven gelopen. Vervolgens op de terugweg over diezelfde Paseo Baquedano naar de boulevard die naar Playa Cavancha leidt, wat om en nabij de 2,5e kilometer is.
Cerro Dragón lag vanaf de locatie waar ik verbleef (het noorden van het centrum) echt wel te ver om te lopen, zo’n 7 kilometer namelijk. In die gevallen kun je gemakkelijk de bus –micro– of gedeelde taxi –colectivo– pakken of een Uber-taxi boeken. Een enkeltje met de bus kost je 650 CLP en de prijs voor je Uber zie je zodra je je rit invoert in de app. Die is in elk geval steevast voordeliger dan een reguliere taxi.
Waar in Iquique raad ik je aan om te overnachten?
In Iquique is qua accommodaties eigenlijk voor iedereen wel wat wils, al zullen de échte luxepaardjes misschien niet helemaal in hun nopjes zijn. Wel loopt de kwaliteit van de ho(s)tels behoorlijk uiteen, van halve bouwvallen tot comfortabele viersterrenhotels.
Om je te helpen een goede slaapplek te vinden, heb ik de betere voor je geselecteerd.
Ik begin met een fijn hostel: het Aotea Backpacker Hostel. Het is er gezellig, je hebt een gordijntje voor de nodige privacy in het stapelbed en er is een chille keuken om te koken. Je zit bovendien op 5 minuten lopen van Playa Cavancha. Zoek een betaalbare eenpersoonskamer op de Paseo Baquedano? Check dan Hostal Bahia. Voor de rest is het qua hostels in Iquique niet veel soeps eerlijk gezegd.
Zoek je een budgethotel vlakbij de Cerro Dragón? Dan is Hogar Doña Gloria een uitstekende keuze. In de buurt van Playa Brava is Hotel Boutique Amalfi top.
Een hotel waar ik heb geslapen is New Casa del Profesor, een plek die door de vorige eigenaren is opgericht om -zoals de naam al een beetje zegt- leraren onderdak te bieden. Je zit in hartje centrum, op een kwartiertje lopen van het busstation. De entree tot het klassieke pand is mooi en door de tuin, keuken en de eenvoud heeft het er een beetje de vibes van een guesthouse.
Helaas had ik er op de eerste avond flink wat geluidsoverlast, behalve irritant watergeluid vanuit de muren (alsof er iemand voortdurend aan het plassen was) had dit echter weinig met het hotel zelf te maken. Chileense families zaten tot diep in de nacht voor mijn kamer te ratelen, schijnbaar omdat de feestdag Virgen del Carmen gevierd werd. De dagen erna was het gelukkig rustig. Meer waar voor je geld krijg je bij de viersterrenhotels Terrado Arturo Prat Iquique, Hotel Terrado Cavancha en NH Iquique Pacifico.
Of verblijf je liever in een appartement? Op steenworpafstand van het openluchtmuseum is Edificio Lynch Centrico met twee slaapkamers een aanrader. Een smaakvol ingericht appartementje rond Playa Brava is Nómade Summer Home.
Hoeveel dagen raad ik je aan om in Iquique te blijven?
Ik ben 3 nachten en 2 volle dagen in Iquique gebleven en vond dat voldoende.
Je kunt er een dag langer aan vastplakken indien je het wat rustiger aan wilt doen, maar bijster veel spannends is er nou ook weer niet te beleven als je het mij vraagt. Wel is het evenals Arica echt authentiek Chileens, ik heb er amper andere Westerse toeristen gezien.
Wat is de beste reistijd voor Iquique?
Goed nieuws: Iquique is het hele jaar door goed te bezoeken. Wegens de ligging aan de Atacamawoestijn regent het er nauwelijks en laat de zon zich veelvuldig zien.
Wel zijn er door het jaar heen een aantal kleine verschillen te noemen.
Zo is december tot en met maart perfect voor surfen, strandhangen en zwemmen. Het is dan zomer (al begint de herfst officieel in maart) en met temperaturen die schommelen tussen de 24°C en 28°C uiterst lekker.
Hoewel het van april tot en met juni met minima van 20°C en maxima van 24°C ietsje koeler is, is het nog altijd heerlijk weer om buiten te zijn.
Juli tot en met september is relatief koel, maar neem dit met een korreltje zout. 22°C is de maximale temperatuur waar je aan moet denken. Da’s ook precies hoe ik het er in de wintermaand juli heb ervaren. Ik kon gewoon lekker in T-shirt en korte broek rondwandelen. Deze ietwat ‘koelere’ periode is het best voor actieveling. Om te zwemmen vond ik het eerlijk gezegd aan de frisse kant, het water van de Stille Oceaan voelde steenkoud. Toch heb ik best wat mensen zien zonnebaden en een duik zien nemen.
Tot slot begint het in oktober een slag warmer te worden en die lijn wordt in november doorgetrokken. 21°C tot 25°C is gangbaar in deze maanden.
Hoe kom je in Iquique?
Allereerst is het goed om te weten dat er in de buurt van Iquique een vliegveld te vinden is. Op krap 50 kilometer ten zuiden van de stad ligt Aeropuerto Internacional Diego Aracena (IQQ). Je kunt erheen vliegen vanuit plekken als Santiago (2 uur en 15 minuten reistijd), Concepción (2 uur en 50 minuten reistijd) en La Serena (1 uur en 50 minuten reistijd).
Om vanaf het vliegveld naar het centrum te komen kun je een gedeelde shuttlebus nemen (da’s de goedkoopste optie, en boeken doe je hier), een taxi pakken of een auto huren. Een taxi raad ik je aan om via de app Uber te boeken, dan ben je vrijwel zeker het voordeligst uit. Voor het huren van een auto kun je hier terecht. Reken op 35 tot 55 minuten reistijd alvorens je in de binnenstad bent.
Je andere optie is om per bus naar Iquique te reizen. Zelf deed ik dat vanuit Arica en was 5 uur onderweg. Je stapt doorgaans uit in de Terminal Rodoviario de Iquique, die aan de rand van het centrum langs de kust ligt. Kom je vanuit San Pedro de Atacama, dan ga je eerst naar Calama (1,5 tot 2 uur reistijd) om daar de bus naar Iquique (5 tot 7 uur reistijd) te nemen. Ik reisde in omgekeerde richting, en bij mij deed de bus van Iquique naar Calama er liefst 8 uur over, terwijl me 5 uur werd voorgespiegeld. Toen ik op de kaart keek maakten we een bizarre omweg waarvan ik de reden nooit heb gehoord.
Van Iquique naar San Pedro de Atacama reizen
Ga je net als ik van Iquique naar Calama, dan is het handig om je buskaartje een dag op voorhand te kopen: online of op het busstation. Dit omdat Calama (en het daar gelegen San Pedro de Atacama) in trek zijn en de bussen kennelijk nogal eens volgeboekt zitten.
Ik raad je in het geval van een lange busreis aan om ietsje meer te betalen en cama premium of suite cama te nemen. Je kunt je stoel dan 180° naar achteren klappen, alsof je in bed ligt. Super vond ik het, en het kostte in mijn geval maar 3.000 CLP meer dan een reguliere stoel. Dekentje krijg je er bij en voor je het weet ben je vertrokken.
Tot slot: in tegenstelling tot in Arica hoef je in Iquique geen vertrekbelasting te betalen. Scheelt je toch weer 20 eurocent (maar vooral het nodig hebben van cash van buitensporig dure banken).
