Net als ik mijn handen naar de grond zwaai om de handstand te doen, loopt er een kleine pezige man met volstrekt uitgedroogde dreadlocks van ik schat ergens in de veertig op me af. In zijn ene hand een vuilniszak die afgeladen vol zit. Waarmee is me een raadsel. In zijn andere hand een doorleefd flesje water.
Ik voel onmiddellijk waar dit naartoe gaat; er slenteren hier in Santa Marta namelijk een heleboel daklozen verloren door de stad. Als ik een rondje op de boulevard maak, word ik steevast meerdere keren aangesproken. Is het niet door een zwerver die onder de drugs zit, dan is het wel door een hoer die “Hola mi amore” in mijn oren fluistert.
De man met de vuilniszak doet wat ik verwachtte. Hij geeft aan geen huis te hebben en luiers te willen kopen voor zijn kind. Een verhaal dat ik ondertussen vaker heb gehoord. Net als ik hem wil zeggen dat ik deze smeekbedes dagelijks een keer of tien krijg en dat ik helaas niets voor hem kan betekenen, laat hij de zak op het geplaveide pad naast de optrekstangen ploffen. Vervolgens doet hij uit het niets de handstand.
Verwonderd kijk ik toe en begin te juichen. Om ons heen heeft zich een groepje voorbijgangers gevormd die gefascineerd meekijken. Hij blijft zeker een halve minuut staan.
Precies op het moment waarop hij klaar is, laat ik hem een paar kunstjes zien. Hij is uitzinnig van enthousiasme, en geeft me een boks die als een soort verwantschapskreet aanvoelt.
Hij laat zien dat het plastic afval is in zijn vuilniszak, op die manier sprokkelt hij iets van geld bij elkaar. Twee duizend peso, nog geen vijftig eurocent, krijgt hij per kilo verzameld plastic. De zak weegt om en nabij de vijftien kilo, met de brandende zon moet het een regelrechte hel zijn om daarmee over de promenade te zeulen.
Dan komt hij een stap dichterbij me staan.
Zodra hij zijn gebit -met welgeteld twee nagenoeg geërodeerde tanden- met een lach ontbloot en ik de diepe groeven die zijn voorhoofd tekenen opmerk, komt zijn pijn bij me binnen. Ik pak mijn portemonnee met Thaise olifanten-motief erbij en stop hem mijn laatste muntjes toe. Hoezeer ik ook weet wat hij hoogstwaarschijnlijk van plan is.
Santa Marta, het stadje aan Colombia’s Caribische kust. Kokosnoten, palmbomen, tropisch fruit, zee, salsamuziek, straatartiesten en strandvibes all over. Maar helaas dus ook best wel wat zwervers die veelal drugsverslaafd zijn. Ook maakt Santa Marta buiten een aantal mooie straten soms een ietwat verloederde indruk, met daaroverheen een sausje van chaos.
Het is wat mij betreft vooral een goede uitvalsbasis om prachtige plekken in de omgeving te bezoeken. Hoewel er zelf ook wel het een en ander te beleven valt, heb je het er na een paar dagen waarschijnlijk wel gezien.
Ik ben er in totaal een dikke week geweest en heb er daarom zat over te vertellen. Da’s dan ook wat ik in dit artikel met je ga doen.
Over Santa Marta
Santa Marta is te vinden aan de Caribische kust van Colombia, en werd in 1525 gesticht door de Spanjaarden. Het is daarmee de oudste intact zijnde Europese stad in Zuid-Amerika. Tropische stranden, regenwoud en de bergen van de Sierra Nevada vermengen zich hier moeiteloos met elkaar. Ik heb zelfs gehoord van mensen dat ze vanuit de zee in Palomino uitkeken op besneeuwde bergtoppen, waar zie je zoiets?
De contrasten in Santa Marta zijn groot: rijkdom versus armoede zijn onder andere op de boulevard overal te zien. Beeld je in: het superdeluxe Hyatt-hotel met daarvoor een dakloze die op de stoep ligt te slapen. En het pijnlijke: niemad die er naar kraait. En in het historische centrum vind je schitterende koloniale panden en afzichtelijke betonnen chaos.
Zoals gezegd is Santa Marta voor toeristen vooral de startplek om naar omliggende trekpleisters als het Tayrona National Park, Minca, Palomino en de Lost City te komen. ’s Weekends trekken er een boel Colombianen uit de regio naartoe om van het strandleven en de terrasjes te genieten. Westerse toeristen die niet op doorreis zijn, zijn echter schaars. En daar is een reden voor, want het mooiste van de regio is simpelweg buiten de stad te vinden.
Qua veiligheid in Santa Marta worden verschillende dingen geroepen. Als ik voor mezelf spreek, heb ik me geen moment echt onveilig gevoeld. Enkel die ene keer toen ik op paasavond aankwam vanuit Palomino een klein beetje, het was vlakbij de markt. Alles was dicht en verlaten en de enige mensen die ik zag waren dronken en zwervers. Ik ben toen zo snel als ik kon naar het ‘betere’ gedeelte bij het strand gewandeld.
Activiteiten en bezienswaardigheden in en rond Santa Marta
Hieronder deel ik de leukere dingen om te doen in en (met name) nabij Santa Marta.
Wandel door het historische centrum
Pak je de bus vanaf het vliegveld, dan word je vlakbij de Mercado Público de Santa Marta afgezet. Een chaotische markt met volop kleuren, mensen en scooters. Vermijd het gedeelte binnen indien je de penetrante geurenmix van vis en vlees moeilijk kunt verdragen.
Daarvandaan wandel je in luttele minuten naar de oude binnenstad. Die is op zich best leuk en knus om eventjes gezien te hebben, maar het is er mijns inziens niet zo pittoresk als in bijvoorbeeld Medellín. Maar goed, da’s appels met peren vergelijken.
Met haar overwoekerende planten, terrasjes en straatkunst behoort Carrera 3 bij de kruising met Calle 15, 16 en 17 tot de meest fotogenieke steegjes. Je zult er ook regelmatig straatmuzikanten op zien treden. Vooral ’s avonds, zodra alles verlicht wordt, is het er extra mooi. In de aangrenzende straatjes vind je nog een boel kleurrijke huisjes met balkons, hier en daar overwoekerd met klimops.
Verder kun je een kijkje nemen bij Catedral Basílica de Santa Marta en het al genoemde Parque Bolívar, al is de laatstgenoemde niet zo boeiend eerlijk gezegd. Wel heb je daar het Museo del Oro Tayrona met een boeiende verzameling kunstobjecten uit de regio.
In een uurtje heb je het meeste wel gezien.
Ga voor gezelligheid, sporten en de zonsondergang naar Malecón de Bastidas
Malecón de Bastidas is het deel rond Santa Marta’s strand en de haven, grenzend aan het oude centrum. Hier vind je een bruisende promenade -Malecón de Bastidas-, restaurants en eetkraampjes. Een hoop locals en toeristen komen hier om, behalve luieren op het (niet zo denderende) strand, te genieten van de zonsondergang.
Hoe meer je richting de haven -Marina Santa Marta- gaat, hoe meer trendy het wordt. Daar vlakbij liggen loungebars met de nodige allure en bijvoorbeeld ook luxe vijfsterrenhotels zoals Hyatt en Hilton.
Voor de sporters onder ons: je kunt er uitstekend hardlopen en er is (hier) een parkje om aan calisthenics te doen. En dat met uitzicht op zee, ik kan slechtere locaties bedenken. 🙂
El Rodadero, Santa Marta’s strand, is niets bijzonders. Yep, je kunt er zonnen, zwemmen of een massage pakken, maar daar is alles ook wel mee gezegd. Vooral de begrenzing door een berg met zeecontainers ontsiert de boel.
Ontdek het Tayrona National Park
Een uurtje kachelen in de bus en je stapt uit bij wat volgens Colombianen de parel van hun land is: Tayrona National Park.
Hier ga je naartoe om te hiken door de weelderige jungle en om de mooiste stranden uit de regio te bewonderen. Een, twee zelfs nog meer dagen. Kies je voor het laatste, dan is het gaaf om te starten bij Calabazo en de wandeling in omgekeerde volgorde te doen (je ontwijkt zo de grootste drukte). Op de eerste avond kun je in een hangmat te slapen bij Playa Brava en op de tweede avond in een tent op Cabo San Juan, wat het populairste strand is (en overdag ziekelijk druk, ’s avonds is het een heel ander verhaal). Kampen kom je onderweg veelvuldig tegen.
Ikzelf heb de hike van hoofdingang El Zaino naar Cabo San Juan en terug gedaan. En in alle eerlijkheid? Ik vond het best wel tegenvallen. Te veel mensen, te veel asfalt (en dus verkeer), te veel opgezet. Nee, doe mij de verderop te bespreken Lost City Trek maar. Om de meeste toeristen te ontlopen, start je beter bij het eerdergenoemde Calabazo. Daarvandaan kun je je door een motortaxi rond Cabo San Juan laten afzetten. Wandelen kan ook, maar het is behoorlijk steil en je kunt er gerust 3 uur voor uittrekken.
Tours zijn mogelijk, al is dit eerlijk gezegd niet nodig. Alles staat uitstekend aangegeven (gebruik ook de app Maps.me) en de paden verkeren in goede staat. Sowieso is er maar een echt hoofdpad om te volgen. Voor maximaal avontuur zou ik dus lekker zelf gaan.
Ga liever niet ’s weekends, dan is Tayrona namelijk net een pretpark door de talloze Colombianen die een uitje gepland hebben. Te vergelijken met vogels die op hun prooi afkomen. Vermijd eveneens de vakantiedagen. Ik reed er in het paasweekend op weg naar Palomino langs en het was zó druk dat er weinig meer aan is. Colombianen, daarentegen, houden ervan: speakertje mee en met een grote groep wandelen.
Om binnen te komen betaal je in 2026 als buitenlander 81.000 COP en in de vakantieperiodes 96.500 COP. Prijzen die telkens maar blijven stijgen. Daar komt er verplichte (en totaal onnodige) verzekering van 7.000 COP bij.
Overigens sliep ik 3 nachten vlakbij het Tayrona National Park op een afgelegen heuvel in een houten hut, te midden van tropisch regenwoud, geurige bloemen en fladderende kolibries. Vanaf m’n balkon zag en hoorde ik de woelige zee tekeergaan. Volkomen één met de natuur. Echt sprookjesachtig was het er. Hierover volgt nog een artikel.
Proef de relaxte sfeer in Minca (niet missen!)
Van tevoren had ik mijn twijfels over Minca. Iedereen spreekt er al jaren over en ik verwachtte een soort van tweede Bali, maar dan zonder oceaan.
Maar joh, wat heb ik me vergist. Ik vond Minca helemaal super en ben er 8 nachten gebleven. In het dorpje heb je zowel hippere als lokale tentjes en in de buurt liggen tal van watervallen, jungletrails en bergen om op avontuur te gaan. Gewoonweg chillen in een hangmat met een boekje is hier evengoed heerlijk. Hostels heb je er voor minder dan een tientje, maar evengoed bizar mooie slaapplekken in de omsingelende bergen. Om er eentje te noemen: Trekker Glamping. Oprecht bijna een droom.
Ook raakte ik aan de praat met een Duitser die een paar jaar geleden in Minca is komen wonen en een eigen winkeltje met psychedelica is begonnen. Hij vertelde me de regeltjes in Duitsland zat te zijn en de roeping van het regenwoud diep van binnen altijd al te hebben gevoeld. Toen hij al backpackend in Minca kwam wist hij het: hier wilde hij wonen. Hij kocht een stuk land op een berg voor 13.000 euro en bouwde er in 3 jaar zijn eigen huis. Zulke verhalen vind ik dus echt inspirerend.
Minca is 45 minuten rijden met een (volgepakte) minibus die vlakbij de markt in Santa Marta vertrekt.
Doe de Lost City Trek naar Ciudad Perdida
De Verloren stad a.k.a. Ciudad Perdida mag je eigenlijk niet overslaan bij je bezoek aan Santa Marta. Oké, de prijs is met zo’n 440 euro zeker niet mals, maar de ervaring vond ik echt onvergetelijk. Het oergevoel in jezelf, wat we met z’n allen toch grotendeels verloren lijken, zal weer ontvlamd worden.
Tijdens de Lost City Trek ga je 4 dagen de wildernis van de Sierra Nevada in en zal je op de derde dag uitkomen bij de restanten van de stad die ooit verloren raakte. Aan alles voel je dat de terrasvormige kavels met palmbomen en omringende jungle iets bijzonders zijn. Ook zie je hoe de inheemse nakomelingen hier in primitiviteit hun leven leiden, het is haast onvoorstelbaar als je aan je eigen luxe leventje thuis denkt. Slapen en eten doe je in speciaal gebouwde kampen, midden in de wildernis.
3 of 5 dagen is trouwens ook mogelijk, de route is in beide gevallen vergelijkbaar. Pittig is de trektocht zeker wel, een beetje conditie is daarom wel zo handig.
Ik heb de tour trouwens geboekt bij Teyuna Tours. Een kleinschalige touroperator die de focus op authenticiteit legt.
Of doe de alternatieve Lost City Trek
Ciudad Perdida mag dan de naamsbekendheid hebben, maar er zijn meer verloren steden te vinden rond Santa Marta. Bunkuany is er daar een van, en het door twee broers uit de streek opgerichte Domek Tours organiseert driedaagse trektochten naar de ruïnes van deze stad in de Sierra Nevada. Dit als alternatieve optie voor de hike naar Ciudad Perdida, die iedereen doet.
Wanneer je voor deze trekking kiest zal je daadwerkelijk in contact komen met de Kogui-cultuur, daar waar het bij de Lost City Hike vooral bij observeren blijft.
Lijkt het je wat? De tour kun je hier boeken.
Chill in Taganga
Evenals voor het hierna te noemen Palomino zou je kunnen zeggen dat je ervan houdt of het een shithole vindt. Het rustige vissersdorpje van weleer is het in ieder geval geenszins meer. Anno 2026 is het meer op uitgaan gericht en zal je er -helaas maar waar- nogal wat zwervers en prostituees op de straten treffen.
Is er dan niets positiefs te melden?
Da’s ook weer overdreven.
Taganga ligt aan de kust en je kunt er leuke wandelingen langs de kliffen maken. Verder heb je er gezellige hostels in de natuur om ultiem te chillen, zoals Hostal La Casa de Felipe. Voor die twee dingen zit je er dus wel goed.
Laat je trouwens niet wijsmaken dat Playa Grande een droomstrand is, want dan kom je van een koude kermis thuis. Overal ligt troep, er is amper ruimte en commercie domineert.
Duiken in Taganga? Kan je doen, maar Tayrona is daarvoor een betere locatie.
Voor de reis hoef je het niet te laten, met de bus ben je slechts 20 minuten onderweg vanuit Santa Marta.
Pak een feestje in Palomino (of ga naar het rustigere Buritaca)
Palomino… ik vond het helemaal niks. Anderen zijn er lyrisch over. Ik ben na 2 uur linea recta teruggegaan naar Santa Marta.
Verwacht in elk geval geen idyllisch strand, want de kustlijn is nagenoeg volledig weggevaagd en ligt tjokvol zandzakken tegen overstromingen. De geringe ruimte die er is wordt ingenomen door stoeltjes en strandbars. Echt superonaantrekkelijk. Ik was er tijdens de paasvakantie, het lag er toen ook nog eens afgeladen vol met locals.
Carrera 6, de weg die naar het strand toeloopt, is wel sfeervol en gezellig. Hier vind je talrijke restaurants, hippe zaakjes en koffiebars om iets te drinken. Authentiek is het daarentegen niet. Het is maar net wat je zoekt.
Een ander populaire iets om te doen is tuben op de Rio Palomino die uitmondt in de zee.
Verder wordt Palomino in deze streek gezien als dé plek om te feesten. Is dat je ding, dan zal je je hier prima vermaken.
Minca trok me veel meer en is een stuk dichterbij Santa Marta dan Palomino: 45 minuten versus dik 2 uur in de bus zitten. Of staan, als je pech hebt.
Mocht je nou op zoek zijn naar een rustiger alternatief voor Palomino, dan is Buritaca de moeite waard. Ik ben er zelf niet geweest, maar heb er van andere backpackers een boel leuke verhalen over gehoord.
Enne, van een Oostenrijks stelletje kreeg ik Playa de Mendihuaca als tip. Dit strand ligt een eindje voor Buritaca. Zij sliepen daar in een houten hutje aan het strand en waren er superenthousiast over.
Waar kan je je tours en activiteiten boeken?
In het oude centrum en bij het strand vind je tal van touroperators om trips te boeken. Zoals ik hierboven al vertelde, heb ik mijn vierdaagse hike naar Ciudad Perdida via Teyuna Tours geregeld.
Je kunt ook altijd even rondneuzen op Get Your Guide. Ik zou daar echter niet de Lost City Trek boeken, die is er beduidend duurder dan bij de touroperators zelf. Dit zijn de zes populairste tours en activiteiten in Santa Marta op Get Your Guide (te boeken door een paar simpele kliks):
Welke zaakjes in Santa Marta raad ik je aan qua eten en drinken?
Als je aan de wandel gaat kom je bij het strand en in het historische centrum tal van kraampjes tegen. Een aanrader is de arepa met kaas. Mocht je ergens een man of vrouw met een mobiele barbecue treffen (check de foto hierboven), bestel er dan zeker eentje.
Verder is de Carulla (niet ver van de haven) een fijne supermarkt met lekkere broodjes (probeer de bananencake!), sapjes en vers bereid eten. Wel ietsje duurder dan je gewend bent, maar daarvoor krijg je een breder assortiment inclusief lekkerdere producten terug.
Loop ook even door het sfeerrijke Carrera 3 ter hoogte van Parque Bolívar, daar liggen tig leuke eettentjes en het is er in de avonduurtjes gezellig om een drankje te doen.
Crepes & Waffles is een aanrader als je trek hebt in een lekkere pannenkoek.
Voor een goede burger met friet is Topping Burgers Santa Marta de plek waar je moet zijn.
Zin in Indiaas? Ik ken het gevoel maar al te goed, zeker gezien het niet zelden nogal kruidenloze eten in Colombia. Santa Masala is een uitstekend Indiaas restaurant.
Wil je in een strandtent met een vleugje allure eten, inclusief uitzicht op de haven? Ga dan zeker even naar de Serena Tropical Bistro. Eveneens een perfecte plek om een cocktail te drinken tijdens de zonsondergang.
Mocht je een authentiek Colombiaans eettentje zoeken om een goedkoop dagmenu te scoren, dan is Restaurante Brisas De Santander een van de plekken om op je lijstje te schrijven. Ook bij Restaurante Medellin kun je authentiek Colombiaans eten voor een leuk prijsje.
Een hippe en levendige koffiebar bij de haven is Vívolo Café. Twee andere tips voor een krachtig bakkie pleur en eventueel een ontbijtje zijn Gnam Dolce en Ikaro Cafe.
Oh, en als je nog fruit wil proberen, ga dan voor ananas. Die is in Santa Marta serieus waanzinnig lekker. Door heel de stad kom je stalletjes tegen die fruit verkopen, gesneden en al.
Hoe zit het met transport in Santa Marta?
Zodra je in Santa Marta aankomt kun je het oude centrum en het gedeelte rond het strand prima te voet verkennen.
Vlakbij de markt vertrekken busjes -meestal stokoude minivans die tot de nok toe volgepropt worden- en grotere blauwe bussen naar bestemmingen als Minca (45 minuten reistijd), Taganga (25 minuten reistijd) en Palomino (2 uur en 15 minuten reistijd).
Verder rijden er door heel Santa Marta taxi’s. Waar het kan zou ik wegens veiligheidsredenen altijd voor een online taxi kiezen, Uber, Cabify en Didi zijn daarvoor goede apps. Ook motos, oftewel motorbike-taxi’s, zie je geregeld rondrazen, je kunt ze tevens via Uber boeken.
Waar in Santa Marta raad ik je aan om te overnachten?
Een cool hostel waar ik 3 nachten heb getukt is Gagaka Rua Hostel, gelegen op steenworpafstand van het strand in een rustige straat. In het koloniale pand uit 1890 (dat iets wegheeft van een Marokkaanse riad) hebben ze twee dorms en voor de rest privékamers. Een lekker ontbijtje met producten uit de regio is inbegrepen en wordt geserveerd op het dakterras. Daar is verder een bar om ’s avonds iets te drinken en kennis te maken met andere avonturiers, al was het er in mijn geval vrij rustig (wat ik dan weer fijn vind). Plus je vindt er een zwembad om af te koelen. Voor ik het vergeet: er is een keuken om zelf te koken of je eigen koffie te maken (neem een mokkapotje mee!). ‘Gagaka’ staat trouwens voor ‘heilige heuvel’ in het Wiwa-dialect, een van de vier inheemse groepen in de Sierra Nevada.
Ook sliep ik een kleine week in Hotel Libreria Cafe de Pombal, een kleinschalig en stijlvol boetiekhotel met prachtige kamers. Het is de ideale plek voor als je een combinatie van rust, comfort en sfeer zoekt. Eigenaresse Angela heeft voor schrijvers en muzikanten als thema gekozen, iedere kamer is dan ook naar een schrijver of artiest vernoemd en daarop ingericht. Erg origineel. Vanuit je kamer loop in binnen een minuut naar de haven. Vlak ernaast vind je, toepasselijker kan het niet, een boekencafé om te ontbijten.
Pure luxe vind je in het Grand Marina Suites van Hyatt of het Hilton Santa Marta. Twee hotels die vijf sterren hebben en nabij de haven liggen.
Hoeveel dagen raad ik je aan in Santa Marta?
Om Santa Marta te verkennen heb je aan 1 of 2 dagen wel voldoende. Het is zoals gezegd de omgeving die boeiender is.
Sommigen kiezen voor een dagtrip naar Minca, al zou ik daar minimaal 2 volle dagen blijven indien je de tijd hebt.
Wat is de beste reistijd voor Santa Marta?
Het klimaat is in Santa Marta anders dan je gewend was in steden als Bogota, Medellín en de Zona Cafetera. In Santa Marta heb je het hele jaar door te maken met broeierige weersomstandigheden en temperaturen die schommelen tussen de 24°C en 32°C. Wees dus voorbereid op klamme T-shirts, een keer of drie douchen per dag enzovoorts.
Dat gezegd hebbende, december tot en met april wordt als beste reisperiode gezien om naar Santa Marta en omstreken af te reizen. Het is dan droogseizoen en er valt relatief weinig regen. Ook juli en augustus zijn normaal gesproken prima maanden om te gaan.
De nattere maanden zijn mei, oktober en september. Die kun je zodoende bij voorbaat beter mijden. Minca is bijvoorbeeld echt geen pretje wanneer het constant regent. Hoewel het dan wel erg tegen moet zitten hoor, want doorgaans gaat het om intense doch korte buien.
Zelf was ik er eind maart tot en met begin april en heb in die dikke week louter goed weer gehad.
Hoe kom je in Santa Marta?
Santa Marta heeft met Simón Bolívar International Airport (SMR) een vliegveld waar je vanuit diverse binnenlandse bestemmingen naartoe kunt vliegen. Denk aan Medellín (1 uur en 20 minuten reistijd), Bogota (1,5 uur reistijd) en Pereira bij Salento (1,5 uur reistijd).
Eenmaal op de luchthaven kan je per taxi (30 minuten reistijd; 30.000 COP – Colombiaanse peso) of bus (45 minuten reistijd; 3.000 COP) naar het centrum komen. Met de bus word je vlakbij de markt in het historische centrum afgezet.
Een andere optie is om de bus te pakken. Die vertrekken vanuit Minca (45 minuten reistijd), Palomino (2 uur en 15 minuten reistijd) Cartagena (6 uur reistijd) en Medellín (zo’n 16 uur reistijd). Ten slotte ligt het Tayrona National Park vrij dichtbij, je bent -afhankelijk van waar je opstapt- 3 kwartier tot 1 uur onderweg.
Buskaartjes koop je eenvoudig op de busstations of alvast online via een partij als 12Go.
Zelf vloog ik van Medellín naar Santa Marta, een niet bepaald zorgeloze trip. Hieronder een stukje erover uit mijn dagboek:
De oude Boeing 737 wiebelt, kraakt en piept. Ik ben onderweg van Medellín naar Santa Marta als we een eind naar beneden vallen en er een gezamenlijke angstkreet van de inzittenden door de kist echoot. Op een paar uitzonderingen na ben ik de enige buitenlander, en wanneer zelfs locals de angst in hun ogen hebben staan weet je dat het menens is.
Dan vliegen we door een donkere wolk en begint het toestel nog harder te shaken. Mijn handen zijn inmiddels klam, ik zie het vocht zelfs gewoon zitten.
Hardop en licht geïrriteerd roep ik “Wtf is this?” Niemand begrijpt me.
De landing is ingezet, het zit er dus bijna op. Maar laat de landing nu juist een van de meest cruciale momenten zijn van een vlucht. Cruciaal als in: dan gaat het vaak mis bij ongelukken.
Op een gegeven moment zie ik de grond naderen en komen we met een nogal harde klap op het asfalt terecht. Daarna worden de remmen met grof geweld gebruikt, zo hard dat ik met mijn hoofd tegen de hoofdleuning voor me klap.
Poeh hey, ik weet niet wat er met deze piloot aan de hand was hoor… ik was in elk geval enorm blij en opgelucht veilig aangekomen te zijn.
