Ik zit opgevouwen achterin een karaktervolle bladgroene jeep genaamd Willy, samen met twaalf andere lui. Drie daarvan staan op de achterkant en klemmen zich vast aan het stalen frame van het open dak. Het dak, waar gezien mijn lengte mijn hoofd dwars doorheen steekt.
Zwarte rookwolken knallen uit de uitlaat het dorpsplein op en geven net wat meer karakter mee. Om het nog een tikkie gekker te maken, draaien de ingebouwde subwoofers overuren.
In Nederland zou zoiets absoluut niet kunnen, in Colombia is het heel normaal.
Vanuit Salento zetten we koers naar de Cocora Valley, of de Valle de Cocora zoals die hier wordt genoemd. Een wonderlijke plek met ’s werelds hoogste palmbomen, ze kunnen zomaar de zestig meter aantikken.
Maar… is Valle de Cocora vlakbij Salento echt zo bijzonder als je overal leest?
In dit artikel deel ik mijn ervaringen met je en geef ik je alle tips die je nodig hebt voor jouw bezoek aan Valle de Cocora.
Over Valle de Cocora
Cocora is een diepgroene vallei in de buurt van Salento, onderdeel van de Quindío-regio. Het glooiende Andes-landschap is hier bezaaid met torenhoge palmbomen die liefst 60 meter kunnen worden. Deze zogeheten waspalmen zijn daarmee de hoogste palmbomen op onze aardkloot.
Verder vind je er volop tropisch regenwoud, snelstromende rivieren, wiebelende hangbruggen, graslanden en zijn de bergpieken veelal in mist gehuld. En dat allemaal op een hoogte van 2.000 tot 2.400 meter.
Vroeger werd de waslaag van de boom gesmolten en gezuiverd, om uiteindelijk tot kaars verwerkt te worden. Ook werden de bladeren gebruikt voor katholieke vieringen tijdens Palmzondag. Tegenwoordig zijn de bomen beschermd en is de kap ervan verboden.
Als bouwmateriaal is het overigens niet veel soeps, omdat het hout van binnen vrij zacht is.
De leeftijd van de waspalm kun je berekenen door het aantal lijnen op de stam te tellen, zo vertelde een gids me enkele dagen later in La Carbonera.
De meeste bezoekers komen naar de Cocora-vallei om een flink aantal uren te hiken en te genieten van de rust en natuur. Een heerlijke afwisseling met het dorpse leven in Salento.
Mijn ervaringen in Valle de Cocora
Hieronder vertel ik je in het kort hoe ik Cocora Valley heb beleefd. Van in de jeep en de eerste waspalmen tot wiebelbruggen en verrassende wendingen.
Met de jeep van Salento naar Valle de Cocora
Het begon allemaal in die opvallend groene jeep waarmee ik dit artikel aftrapte. Volgepakter kon ‘ie niet zijn, we zaten er met zijn dertienen in. Plus nog de chauffeur.
Kun je moeilijk tegen prikkels en een zee aan ogen om je heen, dan zal je getest worden. Achterin de jeep zit je namelijk frontaal tegenover elkaar en is vrijuit staren amper mogelijk. Draagt iemand een zonnebril, dan kan je bovendien het idee hebben dat degene voortdurend naar je zit te gluren.
Dat gezegd hebbende…
Dit rit naar Valle de Cocora is op zichzelf al een aanrader moet ik je zeggen, een voorbode van de hoofdvoorstelling die later volgt. Als het je lukt om de ogen van je medepassagiers voor eventjes uit te wissen, kijk je uit over een schitterend decor gevormd door groene heuvels, gigantische palmbomen en dichte jungle.
Aankomst in Valle de Cocora
Een dikke 20 minuten over een redelijk vriendelijke weg jakkeren en je rijdt de ingang van de vallei binnen. Daar valt direct op dat het bepaald geen verborgen juweeltje is: overal staan mensen, eetkraampjes en Instagram-attributen om een foto te maken.
(Gelukkig zou dit beeld al snel verdwijnen en was het na een poosje de natuur die alles overnam.)
Na dit stukje vertier linea recta achter me te laten, meldde ik me bij het loket aan het begin van de routes. 30.000 peso cash is wat je kwijt bent om verder te komen. Omgerekend een kleine 7 euro.
Aan de aanlopende medewerker die een cluster van littekens op zijn wang had, vroeg ik welke wandeling hij aanraadde. Na wat wikken en wegen besloot ik om te doen wat 90% van de mensen doet: de grote hike die me het mooiste van Valle de Cocora zou laten zien.
Het begin van de hike: waanzinnig
Via een pad met aan weerszijden donzige tropische bloemen, kwam ik terecht in een open vallei met een eindeloos uitzicht voor me. Een zanderig pad geflankeerd door grasland, palmbomen die sierlijk de lucht insteken en bergpieken bedekt met tropisch regenwoud. Hier en daar een paard dat aan de grassprieten knabbelt.
Je hebt mensen vast wel eens horen zeggen dat het is alsof ze naar een schilderij kijken, waarna je denkt: overdrijf niet zo. Maar serieus, hier is daar niets aan overdreven.
De miradors
Vanuit het dal klom ik gestaag omhoog om kort daarna bij een van de bekendste uitkijkpunten van Cocora uit te komen. Deze staat bekend als ‘Mirador 1’. Vanaf een heuveltop kijk je uit op een rits van statige palmen, het achtergelegen dorpje en de uitlopers van de Andes.
Hier kun je even lekker in het gras liggen en een slokje water plus iets te eten pakken. Ik griste een banaan uit m’n tas en plette hem met mijn tong tegen mijn gehemelte, voor een sterkere smaaksensatie.
Ondertussen voelde ik de eerste zweetdruppels door mijn klieren dringen en begon mijn tanktop op een misselijke manier als huishoudfolie aan mijn rug te kleven.
Nog geen 10 minuten later stond ik alweer bij het volgende viewpoint: Mirador 2. Net als je denkt dat het niet mooier kan, kan het blijkbaar toch. Zoveel groentinten lopen in elkaar over op de aaneengeschakelde bergen, van gras naar blad naar mos. Het deed me terugdenken aan de Coromandel in Nieuw-Zeeland.
Louter natuur is waarop je getrakteerd wordt. Je zou haast denken dat een of andere goddelijke kracht deze buitenaardse palmbomen speciaal in een rijtje op de heuvel heeft neergezet.
De permanente verkeersopstopping van de dagen ervoor in Bogota was ineens heel ver van me vandaan. Er liepen misschien wat toeristen rond, maar dat was het dan ook wel.
Sprookjesbloemen en een mythische drol
Na een paar foto’s gemaakt te hebben van de schoonheid om me heen, vervolgde ik de wandeling. Een beschutte kleiweg door de bossen, waar verder niet zo gek veel bijzonders over te melden valt. Behalve dan dat de schaduw heerlijk was, de zon is zo hoog in de bergen aardig prikkend kan ik je vertellen.
Op een gegeven moment naderde ik een bloemenveld dat een beetje sprookjesachtig aanvoelde. De bloemen hadden lange stengels en oranjerode blaadjes plus een vleugje geel. Ze leken op raketjes van Ola. In het Nederlands noemen we ze vuurpijlen, zo lees ik net. Minder was de drol van mythische proporties vlak na het poortje van de tuin, die ik godzijdank nog net wist te ontwijken.
Ik had geen idee wat ik nu kon verwachten, het enige wat ik zag was een zigzaggend weggetje dat ergens beneden in het donker uitkwam.
Jungle-trekking
Het laatste wat ik nu had verwacht, was dat ik in een jungletrekking verzeild zou raken. Het bleek dus wel zo te zijn. Da’s wat de hike meteen ook zo leuk maakt: de afwisseling.
Na me even af te vragen of ik hier wel goed zat, bedacht ik me weinig andere opties te hebben. Boom voor boom zakte ik de diepte in, en toen was het alleen nog maar weelderige jungle wat ik zag. Ik was ingesloten door het nevelwoud en van bergen en inheemse palmen was niets meer te bekennen.
Ergens nog verder beneden hoorde ik water kletteren. Of snel stromen. Ik wist het niet. In ieder geval een krachtige hoeveelheid en niet zomaar een kabbelend beekje.
Totdat ik op enig ogenblik naast me een rivier door de rimboe zag snijden. Via een hangbrug met een aantal missende treden kon ik het water oversteken. Niet helemaal zonder kriebels trouwens, want deze houtje-touwtje-brug wiebelde nogal.
Veel mensen ben ik niet tegengekomen, maar je zult altijd zien dat wanneer je ze dan treft, het ook nog eens Nederlanders zijn. Zij een uit de kluiten gewassen blonde, hij een donkerharig iets softer type.
“Is het die kant op?” vroeg ik aan ze.
Ze trokken plotsklaps hun wenkbrauwen op toen ze me Nederlands hoorden praten.
Net toen hij ja zei slipte hij weg langs een rots. Hij klemde zijn kaken op elkaar om de pijn te onderdrukken. Desondanks viel het naar zijn zeggen allemaal mee. Nadat ik nogmaals had gepolst of alles in orde was, liep ik weer alleen verder. Ik had namelijk geen zin in gepraat over koetjes en kalfjes, of überhaupt in gepraat. Ik wilde de natuur in stilte ervaren.
In totaal zou ik vijf hangbruggen trotseren. Of waren het er zes? Maakt verder ook niet uit.
Vlak voor de laatste brug hoorde ik geritsel en opeens doemde een paard uit de struiken op. Even kon ik het niet bevatten. Daarna zag ik een groep Colombianen die ter paard de jungle doorkruisten. Gezien de smalheid en de kronkelingen nou niet 1,2,3 iets voor deze dieren zou ik zeggen. Toch ging het ze ogenschijnlijk soepeltjes af.
Belasting aftikken
Zo verrassend als de jungle begon eindigde die ook weer: uit het niets liep ik door het struikgewas terug de vallei in. Een mooie, uitgestrekte groene vlakte voor me, terwijl de ruiters stilletjes aan uit het zicht verdwenen. Het enige teken van leven was een bruin gevlekte koe die naast een prehistorische steen lag te relaxen, en op een manier naar me keek die iets zei van: wat kom je hier doen?
Keien vormden het pad en maakten het lopen er niet persé makkelijk op. Het dubbelklappen van je enkel is door deze venijnige jongens zo gebeurd, ontspannen slenteren is er op zulke momenten even niet bij.
Waar het begin nog gesloten werd door een hele reeks bomen, volgde een open veld met de fraaie bergen die ik eerder die ochtend al had gezien. Volkomen leeg was het niet, want er stond een oude maar hip opgeknapte caravan die als foodtruck dienstdeed. Inclusief een stuk of tien picknicktafels.
Vervolgens veranderde het pad in soort oude treinrails omhuld door versteende modder. Het einde was in zicht, maar niet voordat ik een belasting had betaald. Schijnbaar ging het laatste stukje deels over privéterrein, al kon het evengoed een list zijn.
Hoe dan ook: er moest afgerekend worden.
De knaap bij het checkpoint maakte een stonede indruk op me, zijn bloeddoorlopen ogen stonden zo ongeveer op half zeven en de traagheid spatte ervan af. Maar goed, ik kan me best voorstellen dat een hele dag knaken verzamelen voor je landheer geen droombaan is en je je uitvlucht zoekt in geestverruimend spul.
Zijn stem stokte toen ik aangaf amper een woord Spaans te spreken. En hij kon geen Engels. Dus werd het een gesprek op hoofdlijnen, voor zover mogelijk. Duidelijk werd wel dat 10.000 peso de schade was.
Eenmaal terug bij het beginpunt, kwam ik nog een ouder Amerikaans stel tegen dat ik ’s ochtends had ontmoet. Hij grijs en een petje op tegen de zon, zij met een gebit van het formaat Jürgen Klopp.
Net nadat we de eerste woorden gewisseld hadden en zij haar onvrede had gespuwd over Trump en Amerika, begonnen de twee te kibbelen over het bestellen van een Uber. Plots liep hij foeterend weg naar de overkant van de straat, terwijl zij zich met een gemaakt lachje naar me toedraaide alsof er niets gebeurd was.
Niet helemaal wetende hoe ik me hierbij moest voelen, liet ik het maar gewoon gebeuren en zonk ik stilletjes weg in gedachten.
De wandeling zat er al op, maar nu helemaal. Een warme stroom van dankbaarheid trok door me heen. Het deed me eens te meer beseffen hoe wonderlijk de natuur soms kan zijn.
Is Valle de Cocora een aanrader?
Ik denk dat je het antwoord op basis van mijn bovenstaande verhaal al kunt raden: een dikke ja.
Wel zeg ik daarbij dat er met La Carbonera een rustiger (al heb ik het zeker niet retedruk ervaren in Valle de Cocora) alternatief is met zelfs nog meer waspalmen dan in Valle de Cocora. Je kunt daar hiken en downhillen met een mountainbike, wat ik erg vet vond om te doen. Lastiger te bereiken dan Valle de Cocora, maar dan heb je ook wat. Of doe ze net als ik gewoon allebei!
Wat neem je mee naar Valle de Cocora?
Ik adviseer je het volgende mee te nemen:
- Een paar bananen
- Wat snacks (denk aan zoute pinda’s)
- Een liter water
- Een jackje of shirt met lange mouwen, mocht je het koud krijgen of bescherming tegen de zon willen
- Goede schoenen (hardloopschoenen voldoen prima)
- Eventueel zonnebrand
- Contant geld: in elk geval 30.000 COP voor de entree en 10.000 COP voor het gedeelte op privéterrein.
Verder vind je (vooral) in het begin talloze plekken om iets te eten of te drinken. Zelf heb ik er daar echter geen gebruik van gemaakt.
Moet je fit zijn voor de hike?
Enige fitheid is zeker aan te raden ja. Het is zo nu en dan flink klimmen en dalen.
Twijfel je? Dan kun je altijd nog voor de kortere wandeling kiezen waarbij je de jungle overslaat.
Maar maak jezelf niet onnodig bang: ik heb ook zat zestig-plussers de grote hike zien maken. Zweten zal je, al hoort er dat een beetje bij nietwaar?
Zijn er tours voor Valle de Cocora?
Eerlijk: je kunt het gebied prima op eigen houtje verkennen.
In Salento worden genoeg tours naar de vallei aangeboden, maar dit raad ik je enkel aan mits je tijdens het wandelen bijgepraat wilt worden door een gids of wanneer je gezelschap zoekt. Ook kun je de leukste tours van Get Your Guide hieronder bekijken en boeken:
Welke routes zijn er in Valle de Cocora?
De klassieke wandeling strekt zich uit over een lengte van 12 kilometer en duurt pakweg 5 uur. Je loopt in een lus, en komt zo opnieuw bij het startpunt uit (of daar in de buurt). Dit is de route die de meeste mensen afleggen, met de klok mee. Je begint dan in het dal en klimt langzaam omhoog door de heuvels met ontelbare palmbomen. Later volgt een afdaling door het nevelwoud en langs de rivier, waarna je op het eind terug in de graslanden komt. Met de klok mee lopen is aan te raden, omdat de kans op wolkenvrije vergezichten vroeger op de dag groter is.
Halvewerwege deze hoofdroute kun je een uitstapje maken naar de Acaime, een toevluchtsoord voor talrijke kolibries. Onder het genot van een chocomel met kaas (yep, een specialiteit in Colombia) bewonder je deze kleurrijke fladderaars. Voor dit uitstapje loop je zo’n 4 kilometer extra.
Kom je slechts om de fameuze waspalmen te bewonderen, dan is de relatief korte wandeling van 4,5e kilometer die 1,5 uur in beslag neemt wellicht meer je ding. Vanaf de parkeerplaats kun je er direct naartoe lopen.
Wat kost de entree tot Valle de Cocora?
Je betaalt 30.000 COP (Colombiaanse peso) om het gebied met de waspalmen en het begin van de wandelroutes te betreden.
Aan het eind -of in het begin, afhankelijk van hoe je de route loopt- moet je nog eens 10.000 COP betalen omdat je deels over privégebied komt.
Kun je overnachten in Valle de Cocora?
Hoewel het leeuwendeel van de hikers in Salento overnacht, heb je in de Cocora-vallei wel degelijk een aantal mogelijkheden om te slapen. Weet wel dat het behoorlijk aan de prijs is, en je als backpacker beter je onderkomen in Salento kunt boeken.
Een fraaie luxe hut te midden van de majestueuze waspalmen boek je bij Cabaña Valle del Cocora. Ik overdrijf niet als ik zeg dat het er magisch is.
Is glampen meer je ding? Boek dan een nachtje bij Glamping Lumbre. Je verblijft in een schitterend uitgeruste safaritent en hebt je eigen terras om een knappend vuurtje te stoken. Onder de sterrenhemel is dat een prachtige ervaring.
Relatief goedkoop maar evengoed uitstekend zijn de chalets van La Truchera.
Welk tijdstip is aan te raden voor Valle de Cocora?
Ik raad je aan om ’s ochtends te gaan, ’s middags vanaf een uur of twee wil het namelijk nog wel eens regenen in deze contreien. De wolken verhullen dan bovendien de mooie uitzichten.
Zelf heb ik om iets voor half negen de jeep gepakt en ben voor negenen aan de hike begonnen. Je kunt vanaf 8 uur naar binnen.
Wat is de beste reistijd voor Valle de Cocora?
Hoewel december tot en met maart en juli plus augustus als beste reistijd voor Valle de Cocora worden beschouwd, komen er het gehele jaar mensen op af.
Wel moet je in april tot en met juli en september tot en met november rekening houden met meer nattigheid, en dus meer blubber en gladheid in de jungle.
Hoe kom je in Valle de Cocora?
Valle de Cocora is gemakkelijk te bereiken vanuit Salento.
Vanaf het centrale plein Plaza de Bolívar vertrekken continu jeeps die kant op. De rit duurt zo’n 20 minuten en je betaalt 12.000 COP voor een retourtje. Tickets koop je daar bij het loket.
