“Je kunt Valle de Cocora makkelijk zonder gids doen, maar wat ik je écht aanraad is om naar La Carbonera te gaan. Dit is een juweeltje met veel meer palmbomen en amper andere toeristen.”
Was het antwoord van hosteleigenaar Eddie uit Salento, toen ik vroeg of ik de Cocoravallei op eigen houtje kon bezoeken.
Het enige waar ik tot dan toe van had gehoord was, zoals zovelen, Valle de Cocora. Da’s immers dé toeristenmagneet in de omgeving van Salento. La Carbonera zei mij helemaal niets, maar ik was wel nieuwsgierig geworden. De fameuze waspalmen in ongelofelijke aantallen, natuur pur sang en een combinatie van downhillen en hiken lagen op me te wachten. Naar wat men beweert zouden er hier liefst honderd keer meer van die palmen voorkomen dan in de Cocoravallei.
Om duidelijk met je te zijn: La Carbonera is het grootste waspalmbos van Colombia.
Waarom is La Carbonera dan juist niet populairder? Zou je misschien denken. Een van de antwoorden daarop is: je kunt er niet zo gemakkelijk komen. De Cocoravallei is met een Willly slechts 20 minuten kachelen, terwijl je om de La Carbonera te bereiken veelal een tour boekt en al gauw 1,5 uur onderweg bent. De weg is vol hobbels en groeven en daarom enkel met een krachtige 4×4 te overwinnen. Bovendien was het gebied lange tijd niet toegankelijk voor toeristen, omdat er guerrillagroepen ten strijde trokken.
Ben je klaar om iets prachtigs te gaan ontdekken, en voor even uit die zo vertrouwde thuissituatie te stappen? Ga er dan goed voor zitten, want in het komende verhaal neem ik je mee naar La Carbonera, een ruwe parel niet ver van Salento in Colombia. Of misschien ben je al op reis, maar ook dan raad ik je aan verder te lezen. 🙂
Mijn ervaringen met hiken en downhillen in La Carbonera
De tour die ik had geboekt bestond grotendeels uit downhillen en voor de rest uit hiken over de bergkammen van de Andes. Je kunt tevens kiezen voor enkel hiken of bijvoorbeeld paardrijden. Wat je maar wilt.
Het begon al vroeg
Ik moest me net na zevenen melden bij een bistro in een van Salento’s pittoreske straatjes. Boven me zag ik grauwe wolken de hemel teisteren. Hopelijk zou de zon ze later weten te verdrijven. In de bistro maakte ik kennis met de vier andere groepsleden: een Franse, Engelse en een stelletje uit Litouwen. We kregen een goede kop Salento-koffie aangeboden en werden kort gebriefd hoe de dag eruit ging zien.
Buiten stond een spartaanse 4×4 te pronken: een Toyota Land Cruiser uit midden jaren 80. Echt een vet ding. Onze fietsen stonden als stoere helden op het dak. Het bleken niet de eerste de beste simpele mountainbikes te zijn, maar echte downhill-racemonsters van het merk Santa Cruz. Ik had er nooit van gehoord. Gids Jorge vertelde dat deze types ook door Redbull tijdens wedstrijden worden gebruikt. Het kostenplaatje? Dik 8.000 dollar.
Vlak voor we de bistro verlieten, kregen we allen een lunchpakketje propvol verrassingen in onze handen geduwd. Daarna klommen we stuk voor stuk het oude doch krachtige beestje in. De Land Cruiser dus. Het was nog ruim voor de klok van acht en we lieten de stille straten van Salento achter ons. Op jacht naar avontuur, in een gebied waar niet de mens heerst maar de natuur.
Een hobbelige rit
Nadat de dorpskern uit het zicht verdween, kwamen we plotsklaps op een weg terecht die nauwelijks meer een weg te noemen viel. Onverhard is tot daaraan toe, maar de mix van zand, stenen, kuilen en hobbels lieten me direct begrijpen waarom een 4×4 hier een must is. Dat ik later die ochtend een Volkswagen T2-busje met Argentijnse roadtrippers ergens bovenin de bergen zag scheuren, zorgde dan ook voor opgetrokken wenkbrauwen.
Op zich is de afstand met pakweg 20 kilometer helemaal zo schokkend niet. Alleen, wegens de hobbels die genomen moeten is de rit naar boven tergend traag en doe je er gerust 1,5 uur over. En dan ben je vlug.
Naast me zat de Litouwse jongen. Hij droeg een petje om zijn kalende en niet van pigment overlopende hoofd tegen de zon te beschermen. Dat was mijn latere conclusie althans, nadat hij z’n zandkleurige pet afdeed. Zijn lippen hadden een aparte kleur, of eigenlijk meer een afwezigheid ervan. Alsof hij iets onder de leden had.
Hij wilde duidelijk socializen en zette zichzelf onaangekondigd op de praatstoel, tegen het babbelzieke aan. Niet negatief bedoeld trouwens. Kort daarna kreeg ik een déjà vu: het deed me denken aan de kletterende spraakwaterval van jaren geleden in Chiang Mai. Toen hij over politiek begon, haakte ik af. Af en toe bracht ik “aha”, “yeah” en “ah” uit.
Ongeveer op dat moment stopten we bij een viewpoint, op een duizelingwekkende hoogte van 3.000 meter. Ik en de twee meisjes zouden de volgende 6 kilometer geleid door Jorge downhillend afleggen. Het Litouwse stel ging verder met de jeep. Geen idee waarom ze daarvoor hadden gekozen, maar dat terzijde.
Downhillen deel 1
Downhillen, tot voor kort wist niet eens dat het een Nederlandse geaccepteerde term was. Maar onlangs werd mijn poging op Wordfeud gewoon goedgekeurd. Hoewel ik vaak zat op mountainbikes heb gereden, had ik met het specifieke onderdeel downhillen nog niet eerder kennisgemaakt. Vandaag was dus mijn ontgroening, zo zou je kunnen zeggen.
Wat me opviel: versnellingen ontbraken. Kennelijk normaal voor deze snelle jongens.
Helm op, handschoenen aan en tot slot wat uitleg over de remmen; toen konden we gaan dalen over de dirt road. Bizar hoe zacht de vering voelde zeg, ik had het idee haast iedere bult op de weg zonder problemen te kunnen nemen. Da’s wel iets anders dan die huurmountainbikes met hun stugge voorvering, waarvan de binnenpoten door de roest zijn opgevreten. Met stip de meest comfortabele fiets waarop ik ooit had gereden.
Na krap 10 minuten slipte Jorge tot stilstand. Tijd om de pracht van het landschap in ons op te nemen. We legden onze fietsen in het gras en konden wat rondkijken.
De gras- en diepgroene bergruggen staken groots af tegen de grijzige hemel, al waren het vooral de grote concentratie van waspalmbomen waar mijn ogen naartoe werden getrokken. Het leek wel een jungle van palmen waarin zich tig spannende dingen afspeelde, inderdaad anders dan in de Cocoravallei.
“Zometeen wordt het nog mooier,” liet Jorge doorschemeren, met een geheimzinnige lach die iets veelbelovends had. Gidsen zeggen zoiets echter wel vaker, dus temperde ik mijn verwachtingen enigszins.
We scheurden verder.
Na ongewild het nodige stof gehapt te hebben en met handen die door het voortdurende schrap zetten als remklauwen aanvoelden, pauzeerden we bij wat als hét viewpoint van La Carbonera bekendstaat. Hier startte bovendien onze wandeling het dal in, richting een restaurant en de Carbonera-waterval.
Op een gegeven moment stond ik naast de Engelse meid en keken we uit op het ronduit machtige landschap. We probeerden het vast te leggen op een mooi shot, al deden de beelden geen eer aan de werkelijkheid.
Ieder van ons ging vervolgens even z’n eigen weg. Het wolkendek was intussen redelijk opgetrokken en flarden blauw werden zichtbaar. Zelf liep ik via het gras naar beneden, om me erna op het donsdeken te leggen en van het indrukwekkende decor voor me te genieten: glooiingen in uiteenlopende schakeringen groen, torenhoge palmen in clusters bij elkaar en bovenal rust. Ik werd er stil van.
Hiken door de bergen
Na even gechilld te hebben riep Jorge ons bijeen. We gingen de trail lopen die naar een restaurant voerde, daar zouden we een lunchbreak inlassen.
Wat het leuke is aan een insider zoals Jorge, is dat je tijdens het hiken een boel interessante dingen komt te weten. Zonder gids blijft het doorgaans toch maar bij domweg kijken, zonder echt een laagje dieper te gaan.
Zo schraapte hij wat spul van de waspalm af, waarbij hij aangaf dat men dit spul vroeger gebruikte voor het maken van kaarsen. Inmiddels niet meer, omdat de waspalmen beschermd worden. Ook bleek iedere lijn op de stam voor een jaar te staan, op die manier kan je dus de leeftijd van de boom aardig goed inschatten.
“En hebben deze palmbomen geen kokosnoten?” wierp ik tussen zijn verhaal door op.
Hoewel ik het antwoord eigenlijk al wist, was ik toch benieuwd. De wereldberoemde steenvrucht groeit er inderdaad niet aan, maar wel besjes die door Andesvogels zoals de condor worden opgepeuzeld. Verder verspreiden ze de zaden, die ten slotte uitgroeien tot nieuwe bomen.
Toeval of niet, maar precies toen cirkelde er een gigantische condor boven de bomen. Rovend naar voedsel. Imponerend!
We maakten een kort uitstapje naar helling waarop zeker tien koeien aan het grazen waren. Bruin, pikzwart, zwart-wit en bruin gevlekt. Ze oogden dolgelukkig. Geen wonder ook: zo vrij in de natuur zonder druk van iets of iemand.
Ergens halverwege de tocht gebeurde er iets bijzonders. Er vloog een vlinder op mij, het Litouwse stel en het Engelse meisje af. En niet zomaar een vlinder, maar een met een opzienbarend pallet aan kleuren, waarbij kanariegeel er het meest tussenuit sprong. Tegelijkertijd riepen we “WOW” en de sierlijke fladderaarster leek zelfs toenadering te zoeken.
Toen we de laatste stenige zandbocht genomen hadden, verscheen daar het restaurant. Ik plofte neer op een ietwat gammele barkruk, en nam gretig een hap van de nogal grote kipburger. En een kurkdroge, moet ik zeggen. Maar ach, momenteel ging alles er eigenlijk wel in.
De Carbonera Waterfall
Achter het restaurant liep een zandpad, kronkelend door het nevelwoud en uitkomend bij een kleine maar fraaie waterval. Die wilden we natuurlijk zien en voelen, en dus trokken we gezamenlijk die kant op. Op sommige stukken was het verraderlijk steil trouwens, met van dat stofzand waardoor uitglijden zo gebeurd is. Gelukkig had ik vlak voor de reis een stel nieuwe schoenen op de kop getikt, met zolen die over flink wat profiel beschikten.
Vanuit het struikgewas was eerst alleen het geluid van stortend water te horen; na een tijdje was het ook daadwerkelijk te zien. Ik liet het even rustig op me inwerken. Zulke plekken weten me door hun schoonheid altijd te raken.
De Litouwer gebruikte een inham in de bosjes als verkapt omkleedhok en plonsde vervolgens in de poel. Als enige van ons allen, het water was namelijk steenkoud. Ik hield het bij een paar plensjes over mijn gezicht.
Er was me overigens verteld dat de entree tot de waterval 5.000 COP bedroeg. Nergens heb ik die hoeven te betalen.
De terugweg naar boven deed ik rennend. Bezeten als ik ben van zulke uitdagingen. Hoewel heus niet zo’n grote afstand, hakte het er aardig in. Je bivakkeert hier toch op duizenden meters hoogte en de hellingsgraad is niet bepaald mals.
Hijgend kwam ik aan. Plots hoorde ik geritsel links van me. Kwam er ineens een big uit de struiken gewaggeld, ogenschijnlijk net na een sessie blubber-rollen. Vervolgens ging meneer voor mijn neus zitten schijten. Ach, moet kunnen toch. Hadden wij mensen soms maar een beetje van zulke schaamteloosheid. Of naja, misschien beter ook van niet.
De Toyota stond op ons te wachten. We reden naar een heuvel om aan onze laatste downhill-sessie te beginnen. Met horten en stoten bereikten we ons doel. Jorge tilde de fietsen soepeltjes van het robuuste dak en we maakten ons klaar.
Downhillen deel 2
Het Engelse meisje hield het voor gezien en verruilde haar fiets voor de jeep. Haar handen deden pijn van het knellen en ze gaf aan zich niet senang te voelen op de tweewieler. Ook had ze het idee ons over deze relatief lange afstand van 20 kilometer niet bij te kunnen benen.
Zodoende stond ze d’r plek af aan de geblokte Litouwse gozer, die er met glunderende ogen gebruik van maakte. Alsof hij opgelucht was even verlost te zijn van z’n vriendin, en zich nu kon uitleven als een kind dat eindelijk de speeltuin in mag. Zo gedroeg hij zich vervolgens ook, hij sprong met z’n fiets over uitstulpingen en liet zich behendig over heuvelruggen glijden. Zoals kinderen dat vroeger op hun BMX’jes deden weet je wel?
Ik hakte er nog wat cocapoeder in en ging evenals hij als een speer. De capriolen die Jorge uithaalde, deed ik -hoewel ik mezelf bijna zo gek had gekregen- maar niet na. Het was zo nu en dan net een circusvoorstelling wat er zich vlak voor me afspeelde.
Toen belandden we op het punt waarover ik in het begin al repte: opeens reed er een Volkswagenbusje voorbij. Spierwit en onder de modderspetters, met boze koplampen en twee lachende avonturiers plus een fluffy hondenkop uit het raam.
We hadden de laatste hordes gravel en modder voor de boeg. Hier en daar knerste mijn schoenen tegen het zand en schrok ik lichtjes. Soms klonk een doffe knal wanneer een van mijn schoenen een steen raakte, waarop Jorge met grote ogen over zijn schouder keek of er iets gebeurd was. Gelukkig liep het telkens af zonder ernstige gevolgen. Het voelde alsof ik een koordanser was die ternauwernood zijn balans op een strak gespannen touw wist te bewaren.
Na een uur zat het sjezen erop. En waar ik het niet zo 1,2,3 zou verwachten, reden we zomaar Salento binnen. Van de wildernis naar de bewoonde wereld. Een tikje onwerkelijk.
Toen ik mijn hoofd eindelijk kon bevrijden van de helm, kleefde mijn haar in plukken aan elkaar. We sloten de dag af met een pilsje in de bistro, waarna ik moe maar voldaan terugliep naar mijn boetiekhotel. Daar wierp ik mezelf op de bank, waar ik niet veel later in slaap zou sukkelen.
Waar boek je een tour naar La Carbonera?
Ik heb de tour geboekt bij Biking Tour Carbonera in Salento, een bedrijfje opgericht door downhill-fanatiekeling Sebastian. In Google kun je ze eveneens vinden onder de naam Biking Tour Carbonera MTB Salento. Eventueel kun je ook direct met hem contact opnemen via 📞 Whatsapp op +57 321 314 3568.
Wil je sec een wandeltocht doen en niet zozeer het downhillen wat ik heb gedaan, dan vind je in Salento genoeg operators waar je terechtkunt. Of neem hier een kijkje op het aanbod van Get Your Guide:
Wat kost een tour naar La Carbonera?
De trip die ik heb gedaan kost 250.000 COP. Hier zit de lunch bij in: onder andere een kipburger (met echte kipfilet), een huisgemaakte brownie en ambachtelijke pindakaas met toastjes. Plus een pilsje of ander drankje na de excursie en een koffie voor de start.
Ga je puur en alleen hiken, dan moet je rekenen op hetzelfde bedrag per persoon.
Gezien de prijs raad ik je daarom de tour aan die ik heb gedaan: downhillen + hiken. Voor hetzelfde geld beleef je dan immers meer.
Nog meer opties die je hebt zijn paardrijden of een tour met motorbike. Ook gaaf!
Kan je ook zonder tour naar La Carbonera?
Yep, hoewel het niet gebruikelijk is. Het heeft nogal wat voeten in de aarde en een avontuurlijke mindset is nodig.
Een mogelijkheid is om met een groep een privé-jeep te huren. De kosten zouden tussen de 400.000 COP en 500.00 COP moeten liggen, al kunnen de eigenaren vragen wat ze willen. Daarna rij je in zo’n 2,5 uur naar het start van de hike en spreek je met de chauffeur af om op je te wachten. De enige kosten die je dan nog hebt zijn die voor de entree: 15.000 COP.
De andere optie die je hebt is zelf met een motorbike (dirtbike) te gaan. Die huur je in Salento, bijvoorbeeld bij Motorcycle Rent. Ervaring is dan wel handig hoor, want de weg is zoals gezegd vrij dramatisch.
Valle de Cocora of La Carbonera: welke kiezen?
Valle de Cocora is absoluut de makkelijkste optie van de twee. En goedkoper bovendien. Je kunt er namelijk eenvoudig zelf komen, waardoor een tour boeken niet nodig is. Ook is de combinatie van vallei en jungle daar gaaf vind ik.
Qua waspalmen is La Carbonera indrukwekkender, zo simpel is het gewoon. Daarnaast zal je er beduidend minder dagjesmensen tegenkomen.
Voor avontuur (onder andere het downhillen) zeg ik La Carbonera. Het is er allemaal een slag ruiger en ongerepter. Qua gemak en kosten is Valle de Cocora een uitstekende keuze.
Of… doe het net als ik gewoon allebei.
