Wat doe je als je ergens hoog in de bergen met één voet uitglijdt op een besneeuwd en bevroren slingerpad, en jezelf ternauwernood kan vastpakken aan een steen?
Het gebeurde mij tijdens de Laguna de los Tres-hike, zonder twijfel de bekendste wandeling die je in het Argentijnse El Chaltén kunt doen.
Ik hing aan de granieten uitstulping en wist dat ik mijn voeten niet op de grond kon zetten zonder opnieuw weg te glijden.
Op een of andere manier moest ik me uit deze hachelijke situatie zien te redden.
Teken daarbij aan dat het het midden in de winter was, de volledige route was ondergesneeuwd met eronder venijnige laagjes ijs. De routepaaltjes waren veelal bedolven onder de witte massa, waardoor het vaak niet duidelijk was welke kant ik op moest.
Vanwege die gure weersomstandigheden was ik bovendien zo’n beetje de enige in het nationale park. Ik stond er dus alleen voor.
Hoe dit afliep kun je lezen in het vervolg van het komende verhaal.
Over de Laguna de los Tres-hike
Dé iconische hike van de regio, zo mogen we de Laguna de los Tres-wandeling in El Chaltén wel noemen. De uitzichten onderweg bestaan uit sprankelende meren, gletsjers, diepe valleien en de beroemde Mount Fitz Roy.
Enkele feitjes op een rij:
- De afstand heen en terug ligt ergens tussen de 20 en 25 kilometer, afhankelijk van waar in het dorp je start.
- 8 tot 10 uur wandelen is daarbij gebruikelijk. Ik deed er 5 uur en 45 minuten over.
- Onderweg stijg je circa 1.000 meter, hiervan 400 meter op de laatste kilometer.
Als je na een uitputtende laatste klim, de beruchte laatste kilometer, op de 1.170 meter hoge top arriveert, zie je daar een smaragdgroen bergmeer en erachter de oprijzende pieken van Mount Fitz Roy. Althans, dan moet het niet gesneeuwd hebben zoals bij mij het geval was. Dan is er geen meer te bekennen en zal alles wit zijn.
Samen met een gids gaan is in de meeste gevallen niet nodig, alles staat goed aangegeven en het pad is uitstekend. Alleen in de ’s winters heb je met andere condities te maken, dat zal je hieronder wel lezen in mijn verslag.
Mijn ervaringen tijdens de Laguna de los Tres-hike
Hieronder deel ik mijn belevingen tijdens de Laguna de los Tres-hike. Een verhaal over een los geraakte stijgijzer, angsten en overweldigende natuur.
Pikkedonker
Andere mensen zag ik niet. Het was nog stikdonker in de straat, kort voor achten ’s ochtends. Een dun ijslaagje lag als een deken over de weg en zorgde voor een ietwat spooky aanblik.
Met een volgepakte rugzak wandelde ik naar het startpunt van de Laguna de los Tres-hike, die dwars door het Patagonische Los Glacarias National Park gaat.
Zoals verwacht zat er hartje winter geen ranger in het huisje om tickets te controleren, en dus kon ik gratis doorlopen.
Bij de ingang zag ik twee personen bezig met hun stijgijzers, de dingen waarvan ik tot dit moment vurig hoopte dat ik ze misschien niet aan hoefde te doen. Het is zo’n gedoe, weet je wel? Al zit dat vooral tussen de oren, want je hebt ze zo aan.
Die hoop vervloog bij de start al vlug, omdat het pad hier volkomen bevroren was en ik zonder deze hulpstukken vrijwel direct uitgleed.
Ik trok ze om mijn schoenen heen en kon nu lopen over het ijzige parcours, zonder me bij iedere stap af te vragen of ik niet in een split of spagaat terecht zou komen.
Kronkelend door het dichte lenga- en ñire-bos klom ik gestaag omhoog, tot ik bij Mirador Río de las Vueltas aankwam, het eerste uitkijkpunt van vandaag. De rivier meandert hier als een slang door de vallei, omlijst door machtige Andespieken.
De eerste streep zonlicht vielen van achter de bergen op het dal, waardoor kilheid plaats begon te maken voor warmte.
Laguna Capri
Daarna trok ik door beschutte Patagonische bossen. Af en toe hoorde ik getik van spechten, mensen waren in de verste wegen niet te bekennen. Op een gegeven moment stond ik voor een splitsing: linksaf voor Laguna Capri of rechtdoor naar Laguna de los Tres. Omdat je de laatstgenoemde ook via Laguna Capri kon bereiken, besloot ik puur intuïtief om daarheen te gaan.
Iets na negenen keek ik uit op een open vlakte, volledig in sneeuw gehuld. Door de helderheid knalden de torens van Mount Fitz Roy naar voren, met wat dunne vlaagjes mist ervoor. Een stukje verder zag ik ook een blauwe gletsjertong hangen. Zo’n fris blauwe kleur dat je hem bijna zou willen opeten.
Op enig moment leek het pad door het bos op te houden, daarom volgde ik de voetstappen op de witte vlakte. Toen ik m’n telefoon erbij pakte, bleek dus dat ik op de lagune liep. Best een beetje spannend, want ik wist niet of het ijs dik genoeg was en als het begon te kraken zou er niemand zijn om me te redden.
Maar goed, aangezien de voetstappen van mijn onzichtbare voorgangers al in de sneeuw gedrukt stonden, kon ik voor mijn gevoel wel verdergaan. Ondertussen verdwenen mijn voeten steeds dieper in de sneeuw, het verbaasde me dat ik nog geen natte sokken had.
Fitz Roy
Stap voor stap belandde ik opnieuw in het bos met bladerloze bomen. Tot dusver was ik nog altijd niemand tegengekomen, verbazingwekkend toch wel.
Een poosje later vloeide het bospad me een vallei in, het was hier waar ik Fitz Roy voor het eerst echt goed op me kon laten inwerken. Voor me een onbesneeuwde kring met bomen, en daarachter de oprijzende pieken van de iconische berg omringd door witte bergflanken. Hier en daar een vleugje mist, dwarrelend langs de toppen.
Het landschap nam proporties aan die het mythische wisten te benaderen.
Een aantal meters voor me liep een houten pad de verte in en tussen de bergruggen hing alweer een gletsjertong.
Het besneeuwde pad leidde me naar een mysterieus uitziend bos, daar waar -zo zou blijken- het echte avontuur pas ging beginnen.
Onverwacht bezoek
Op een omgevallen boomstronk kon ik redelijk droog zitten. Ik griste het zakje met mijn zelfgemaakte broodjes tonijn en ei uit m’n tas.
Rechts van me doemde de contouren van een camping op, opgezet voor hikers die hier in de warmere maanden een nachtje willen blijven.
Tijdens het geritsel in de doodse stilte vloog er een vogel vlak langs me heen. Hij landde enkele meters voor me, op gepaste, veilige afstand. Een prachtig beest: vanonder zwart, daarboven een streepjesmotief en een wit-zwart gezicht met een scherpe snavel die deels oranje en deels blauw kleurde.
Ik had hem natuurlijk al in de smiezen, hij wilde gezellig mee lunchen. Verlegen was ‘ie allerminst: hij kwam stapje voor stapje dichterbij om te kijken wat er te halen viel. Omdat ik wist dat ik wilde dieren beter niet kon voeden, liet ik enkel de kruimelrestjes achter.
Voor de hydratatie kletste ik nog een paar slokken water achterover en niet veel later jogde ik verder door het dal waarin een rivier zigzaggend een weg naar niemandsland vond.
El último kilómetro
Toen stond daar opeens een verzakt houten waarschuwingsbord:
“Avoid with wind, rain, snow or ice.”
Maar ja, nu ik zover was gekomen wilde ik het ook wel afmaken. Bovendien had ik zoiets van: als het serieus lastig wordt, kan ik altijd nog omkeren.
Op datzelfde bord viel te lezen dat het de laatste kilometer was, een kilometer met 400 meter stijging. Da’s aardig fors.
Deze kilometer wordt door velen als de hel beschreven en staat bekend als el último kilómetro.
Voor het eerst vandaag hoorde ik stemmen. Het was een Aziatisch uitziende man die met een lokale gids op pad was. De man met oostelijke roots heeg erop los en keek zo nu en dan verslagen om zich heen.
Boven me waren het de toppen van de gele wegwijzerbordjes die me duidelijkheid gaven. Tegelijkertijd vertelden ze me dat het nog een lange weg was. Zwoegend door de sneeuw.
Rennend, waar mogelijk, liet ik de twee al vrij gauw achter me. Tot het punt waarop ik geen gegalm meer hoorde van hun stemmen.
Omdat het pak sneeuw hier zo dik was, kon ik de meeste wegwijzerbordjes niet meer zien. Voetstappen van andere hikers evenmin.
Dadelijk zit ik hier verkeerd, en dan? was wat er door mijn hoofd spookte.
Voor m’n gevoel had ik twee opties: naar boven door me langs een steen te klauteren of rechtsaf. Doordat er geen pad zichtbaar was, kon iedere stap een metersdiepe betekenen, daarom leek de weg omhoog me de beste keuze.
Op hetzelfde moment viel me op dat het stijgijzer van mijn linkerschoen scheef zat, er was helaas echter geen mogelijkheid om die nu recht te doen. Mijn rechtervoet gleed van het ijs af en in een reflex stook ik mijn linkerhand in de verijsde sneeuw om kracht bij te zetten en niet naar beneden te glijden over de ijsbaan.
Sneeuwvlokken daalden op me neer en maakten het er nog lastiger op.
Heel eventjes ben ik toen in hurkhouding gezakt, ik moest het behendig doen want het was steil en glad. Boven me zag ik de punt van een zwartgeblakerde rots uit de sneeuw steken, de enige kans om hieruit te komen.
Aarzelend zette ik mijn tanden op elkaar en kwam ik omhoog.
*Krrrsshhh*
Het was mijn linker stijgijzer die voor gekraak in het ijs zorgde. Terwijl m’n rechtervoet weggleed, greep ik me met beide handen vast aan de rotspunt.
Daar bungelde ik dan…
Toen ik de diepte inkeek, draaide mijn maag zich om van onbehagen.
Precies nu kwamen mijn calisthenics-skills goed van pas: zonder al te veel problemen trok ik mezelf omhoog, waarna er een golf van opluchting door me heentrok. Ik glipte door een rotsspleet en dacht maar één ding: het echte gevaar leek nu geweken.
Hierna duurde het niet lang meer alvorens ik de top bereikte. De lagune die ik van de plaatjes kende, was er vandaag niet. De volledige omgeving was met sneeuw bedekt en ontelbare vlokjes vielen uit de mistige lucht. Het had iets guurs en sombers, zo zonder die felle kleuren die hier de boel normaal zo weten op te fleuren.
Ook nu kreeg ik bezoek van een vogel, ditmaal net iets anders uitziend, maar wel met de deels blauwe snavel en de serieuze blik in zijn ogen die niets anders vertelde dan eten te willen.
Inmiddels strompelden de twee andere trekkers de bergtop op, ze hadden iets weg van eskimo’s in hun dikke jassen.
Plotseling vroeg de gids:
“How long did it take you?”
Toen ik drie uur zei deinsde hij achterover en liet doorschemeren dat zij er haast 9 uur op hadden zitten.
Het begon alsmaar harder te sneeuwen, het leek me zodoende verstandig om om te keren. Terug naar El Chaltén, terug naar het enige teken van menselijk leven hier in de regio.
Wat kost de entree voor de Laguna de los Tres-hike?
Laguna de los Tres ligt in het Los Glaciares National Park. Sinds 1 juni 2026 betaal je 50.000 ARS (Argentijnse peso) per dag toegang.
Ben je van plan om meerdere dagen te gaan hiken, kies dan voor een Flexipass van 3 of 7 dagen. Die kosten je respectievelijk 100.000 ARS en 175.000 ARS.
Je kunt je kaartje kopen op de officiële website van de Argentijnse overheid of gewoon bij het rangerhuisje aan het begin van de trail.
Weet dat er in de wintermaanden vaak geen rangers in de huisjes zitten, je kunt dan net als ik helemaal gratis hiken.
Hoeveel tijd heb je nodig voor de Laguna de los Tres-hike?
De gehele wandeling is vanuit het centrum pakweg 24 kilometer, en mede door de zwaardere stukken is 8 tot 10 uur voor de meeste mensen waar ze op uitkomen.
Ik heb het heen en terug in 5 uur en 45 minuten gedaan. Maar ik heb grote delen rennen gedaan, ik vind die afwisseling altijd wel chill.
Kun je kamperen tijdens de Laguna de los Tres-hike?
Ja, een hoop trekkers nemen een tentje mee en overnachten op de Campamento Poincenot. Die ligt pal voor het zwaarste deel van de hike: el último kilómetro.
Kampeerplekken dien je vooraf te reserveren via deze website. De kosten bedragen 30.000 ARS per persoon.
Wat neem je mee?
Dit is wat ik je aanraad om mee te nemen:
- Laagjes, bijvoorbeeld een extra longsleeve
- Stijgijzers en handschoenen in de winter
- Qua schoenen kunnen hardloopschoenen prima
- Eventueel wandelstokken
- 1,5e liter water
- Bananen, pinda’s en broodjes
- Geld en/of je pinpas mocht je ter plekke een kaartje willen kopen
- Optioneel: kampeerspullen als je van plan bent te overnachten op de camping
Ben verder voorbereid op weer dat razendsnel kan omslaan. De wetten van Patagonië.
Spullen huren voor je trektocht
Het kan goed zijn dat je spullen nodig hebt voor de hike die je zelf niet hebt. Gelukkig zitten er meerdere verhuurders in El Chaltén die je kunnen helpen.
Zelf heb ik de stijgijzers bij Patagonia Hikes Rental Shop geregeld. Zij hebben alles wat handig is voor trektochten en kamperen.
Wat is de beste reistijd voor de Laguna de los Tres-hike?
December tot en met februari is het zomer en komen de meeste bezoekers naar El Chaltén en de hike. Hoewel het er dan qua weersomstandigheden super is, kun je beter voor de rustigere herfst (maart tot en met mei) of lente (september tot en met november) gaan. Dan is het met 8°C tot 16°C evengoed heerlijk wandelen.
De minder populaire winter loopt van juni tot en met augustus, en is de periode dat ik El Chaltén bezocht. Om precies te zijn eind augustus. Een dik voordeel is dat je er in de wintermaanden amper toeristen tegen zult komen. Grote kans dat je zoals ik zowat de hele hike geen mens ziet. De temperaturen overdag zijn met 0°C tot 7°C aan de frisse kant, maar zodra het zonnig is, is het tijdens het wandelen al rap lekker warm. Nadeel: soms zijn bepaalde hikes gesloten, dat hangt helemaal af van de weersomstandigheden. Ik heb dit in elk geval niet meegemaakt.
Door sneeuw en ijs kan het pad verder gevaarlijk en verraderlijk worden, stijgijzers zijn dan een must en de meeste mensen gebruiken onder zulke omstandigheden ook wandelstokken. Als je ouder bent of geen ervaring hebt, is het niet aan te raden om in je uppie te gaan.
Hoe kom je bij de Laguna de los Tres-hike?
Da’s dus het fijne aan El Chaltén: het gros van de hikes kun je zo vanuit het centrum doen. Je hoeft dus niet eerst urenlang in een busje te zitten voordat je kunt beginnen met wandelen.
Vanuit El Chalténs centrum is het, even afhankelijk waar je zit, 1,5 tot 2 kilometer wandelen voor je aankomt bij de start van de trail. De exacte locatie is hier. Volg daarna de route ‘Sendero al Fitz Roy’.
Goed om te weten: de Fitz Roy-trek en de Laguna de los Tres-hike zijn dezelfde wandelingen, maar worden nogal eens door elkaar heen gebruikt.
Waar in El Chaltén raad ik je aan om te overnachten?
Als je een leuk hostel zoekt in het centrum van El Chaltén: Kaiken – Hostel & Departamentos, Lo de Trivi en Hostel Familia de Campo zijn stuk voor stuk aanraders.
Zelf verbleef ik in een knus appartementje bij CasaAndina. Een fijne en centrale plek waar je lekker uit kunt rusten na je hike. Hiervandaan loop je in ongeveer 20 minuten naar het startpunt van de wandeling.
Mochten ze geen huisje beschikbaar hebben (ze hebben er maar drie), kijk dan bij Andino Aparts – El Chaltén of Lagos del Sur.
Tot slot is een hotel natuurlijk ook mogelijk. Twee comfortabele hotels zijn bijvoorbeeld Chalten Suites Hotel (vier sterren) en het Destino Sur Hotel & Spa de Montaña (vijf sterren). Cumbres Nevadas (drie sterren) en Kaulem Hotel Boutique (drie sterren) raad ik je aan als je iets goedkopers zoekt dan de voorgenoemde luxere hotels.
