Je reis staat voor de deur. Hoor je dan niet dolenthousiast te zijn? Of in elk geval jezelf lichtjes te verheugen?
Hoewel je het misschien zou denken, is dat niet persé zo.
Denk niet dat er iets mis met je is indien je iets soortgelijks ervaart.
Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat ik, telkens weer wanneer er een grote reis nadert, de zin om te vertrekken haast verloren ben. Wellicht vreemd om te horen van iemand die een reisblog bijhoudt en leeft als een nomad, maar het is toch echt zo.
Afgelopen zondag schreef ik in mijn dagboek:
Het lijkt bijna of ik niet op reis wil. Maar dat is de innerlijke stem die me saboteert, denk ik. Ik heb dit eigenlijk altijd, dat zodra de reis dichterbij komt, ik het gevoel heb niet meer te willen.
Mocht je dit gevoel herkennen, dan is het de moeite om even door te lezen.
Want, waar zit hem die tegenzin in? Als ik voor mezelf spreek tenminste.
Een paar dagen geleden vertelde mijn moeder tegen me dat ik verandering als kind al knap lastig vond. Van ons drieën -ik en mijn zussen- stribbelde ik steevast het meest tegen wanneer we ergens heengingen en het veilige thuisfront verlieten. Vaak tot aan een plank toe, ik lag dan volkomen verstijfd op de grond omdat ik niet meewilde. Het was mijn manier van protesteren.
Ik herinner me de familieweekenden van vroeger. Zodra we op de zondagmiddag weer huiswaarts keerden daalde somberheid langzaam op me neer. Ik vond het zo jammer die gezelligheid van mijn ooms, tantes, neefjes en nichtjes ineens niet meer te hebben.
Of vakanties met vrienden. Zaten die erop, dan had ik moeite met de leegte die volgde. Waar andere maten direct weer doorgingen met hun leventje, had ik dagen nodig om de nieuwe situatie eigen te maken.
Het is dus kennelijk iets wat in mijn karakter zit, het moeilijk kunnen omgaan met veranderingen.
Dat zit hem bij mij niet zozeer in het reizen zelf overigens. Want nieuwe ervaringen opdoen, volop prikkels ervaren en interessante mensen leren kennen vind ik juist iets heel fijns.
Intussen ben ik er wel achter dat het vooral te maken heeft met de verandering van mijn eigen situatie. Het gaat dan om het loslaten van mensen, structuren, bepaalde routines enzovoorts.
Ik schrijf dit stuk niet voor niets nu, zometeen vertrek ik namelijk voor onbepaalde tijd naar Colombia. Een land waar ik nog nooit ben geweest. Een stap waarmee ik al mijn huidige comfort overboord gooi. Je mag het gerust een sprong in het diepe noemen, hoeveel ‘reiservaring’ ik ook heb.
Met comfort bedoel ik dan kleine dingetjes als ’s ochtends in de serre in alle rust een koffietje doen terwijl de zon voor me omhoogklimt, daarna wat werken en vervolgens sporten. Da’s mijn dag in een notendop. Zo’n structuur vind ik ergens fijn. (Terwijl het tegelijkertijd een soort autopilot is die me langzaam in een sleur trekt.)
Afscheid van thuis voelt daarbij altijd zwaar. Daar heeft ons verleden met onder andere de suïcide van mijn zus absoluut mee te maken. Een beetje alsof ik dan de boel achterlaat of zo. Als je je ouders hebt zien lijden, wil je er voor ze zijn. Zolang ze leven. Evengoed weet ik dat zo’n reis geen permanent afscheid is, maar het voelt soms nou eenmaal hoe het voelt.
Voor mijn eerste reis in 2011 zat ik met een vergelijkbaar gevoel. Naarmate de dag van vertrek naderde, werd het steeds zwaarder en verdween de zin. Ik zag op tegen het alleen gaan. Dat ik de enige om me heen was die zoiets deed (iedereen ging na hun studie een baan zoeken), maakte het evenmin gemakkelijker. Daarnaast vond ik het lastig om het gespreide bedje van thuis te verruilen voor iets totaal onduidelijks. Gelukkig heb ik dat saboterende stemmetje het niet laten winnen en stapte ik alsnog het vliegtuig in, want het werd onvergetelijk.
Dus ja, ik probeer er nu hetzelfde mee om te gaan. Me niet te veel in het neerslachtige te laten meesleuren en me te focussen op waarom ik deze reis eigenlijk ook weer wilde maken. Om in beweging te komen en nieuwe prikkels te ervaren, in plaats van thuis bij mijn moeder op de bank stil te vallen.
Zo, nu deze woorden uit mijn vingers zijn gevloeid voel ik me een stukje lichter. Maar ik ken mezelf in situaties als deze. Niet lang erna komt de zwaarte terug.
En ja, ergens weet ik ook dat dit slechts een gevoel is. Een golf die later in zoutbelletjes verdwijnt en oplost. Hoe echt de emoties op zo’n moment ook aanvoelen, ik ben ze niet. Niet makkelijk om in zulke situaties zo op te pakken, al biedt het wel de nodige houvast.
Het is nu wachten in gate B27 op Düsseldorf Airport. Daar waar toen in 2011 ook mijn eerste backpackavontuur begon.
Nog even. Bijna alsof ik droom.
