Wat doe je zodra je ergens hoog in de bergen uitglijdt op het besneeuwde en bevroren slingerpad, en jezelf ternauwernood kan vastpakken aan een steen?
Het gebeurde mij tijdens de Laguna de los Tres-hike, misschien wel de bekendste wandeling die je in het Argentijnse El Chaltén kunt doen.
Ik hing aan de uitstulping, en ik wist dat ik mijn voeten niet op de grond kon zetten omdat ik dan weg zou glijden.
Op een of andere manier moest ik me uit deze hachelijke situatie zien te redden.
Teken daarbij op dat het het midden in de winter was, de volledige route ondergesneeuwd met eronder venijnige laagjes ijs. De routepaaltjes waren veelal bedolven onder de sneeuw, waardoor het vaak niet duidelijk was welke kant ik op moest.
Vanwege die gure weersomstandigheden was ik bovendien zo’n beetje de enige in het nationale park. Ik stond er dus min of meer alleen voor.
Hoe dit afliep kun je lezen in het vervolg van het komende verhaal.
Over de Laguna de los Tres-hike
Mijn ervaringen tijdens de Laguna de los Tres-hike
Hieronder deel ik mijn belevingen tijdens de Laguna de los Tres-hike. Een verhaal over een losse stijgijzer, doodsangsten en overweldigende natuur.
Pikkedonker
Andere mensen zag ik niet. Het was nog pikkedonker in de straat, eventjes voor achten ’s ochtends. Een dun ijslaagje lag als een deken over de weg en zorgde voor een ietwat kille aanblik. Met een volle rugzak wandelde ik naar het startpunt van de Laguna de los Tres-hike, die dwars door het Patagonische Los Glacarias National Park gaat.
Zoals verwacht zat er hartje winter geen ranger in het huisje om tickets te controleren, en dus kon ik gratis doorlopen.
Bij de ingang zag ik twee personen bezig met hun stijgijzers, de dingen waarvan ik tot dit moment vurig hoopte dat ik ze misschien niet aan hoefde te doen.
Die hoop vervloog bij de start al vlug, omdat het pad hier volkomen bevroren was en ik zonder deze hulpstukken vrijwel direct uitgleed.
Ik trok ze om mijn schoenen heen en kon nu lopen over het ijzige parcours, zonder me bij iedere stap af te vragen of ik er heelhuids uit zou komen.
Kronkelend door het dichte lenga en ñire-bos klom ik gestaag omhoog, tot ik bij Mirador Río de las Vueltas aankwam, het eerste uitkijkpunt van vandaag. De rivier meandert hier als een slang door de vallei, die omlijst wordt door machtige Andespieken.
De zon begon op te komen, waardoor kilheid plaats begon te maken voor warmte.
Laguna Capri
Daarna volgende beschutte Patagonische bossen. Af en toe hoorde ik getik van spechten, mensen waren in de verste wegen niet te bekennen. Op een gegeven moment stond ik voor een splitsing: linksaf voor Laguna Capri en rechtdoor naar Laguna de los Tres. Omdat je de laatstgenoemde ook via Laguna Capri kon bereiken, besloot ik puur intuïtief om daarheen te gaan.
Iets na negenen keek ik uit op een open vlakte, volledig in sneeuw gehuld. Door de helderheid waren torens van de Cerro Fitz Roy goed zichtbaar, met wat dunne vlaagjes mist ervoor. Een stukje verder zag ik ook een blauwe gletsjertong hangen.
Omdat het pad door het bos leek op te houden, volgende ik de voetstappen op de witte vlakte. Toen ik m’n telefoon erbij pakte, bleek dus dat ik op de lagune liep. Best een beetje spannend, want ik wist niet of het ijs dik genoeg was en als het begon te kraken zou er niemand zijn om me te redden.
Maar goed, aangezien de voetstappen van mijn voorgangers al in de sneeuw gedrukt stonden, kon ik voor mijn gevoel wel verdergaan. Ondertussen verdwenen mijn voeten steeds dieper in de sneeuw, en was ik verbaasd nog geen natte sokken te hebben.
Fitz Roy
Stap voor stap belandde ik opnieuw in het bos met bladerloze bomen. Nog steeds was ik niemand tegengekomen, verbazingwekkend toch wel.
Een poosje later vloeide het bospad me een een vallei in, het was hier waar ik Fitz Roy voor het eerst echt goed op me kon later inwerken. Voor me een onbesneeuwde laag met bomen, en daarachter de oprijzende pieken van de iconische berg omsingeld door witte bergflanken. Hier en daar een vleugje mist, dwarrelend langs de toppen. Het landschap nam bijna mythische proporties aan.
Er liep houten pad de verte in, en de gletsjertong die ik even uit het oog verloren was, verscheen opnieuw ten tonele. Het pad leidde me naar een mysterieus uitziend bos, daar waar -zo zou blijken- het echte avontuur pas ging beginnen.
Onverwacht bezoek
Op een omgevallen boomstronk kon ik redelijk droog zitten en greep ik het zakje met mijn zelfgemaakte broodjes tonijn en ei uit m’n tas.
Rechts van me doemde de contouren van een camping op, opgezet voor hikers die hier in de warmere maanden een nachtje willen blijven.
Tijdens het geritsel in de doodse stilte vloog er een vogel vlak langs me heen. Hij landde enkele meters voor me, op gepaste, veilige afstand. Een prachtig beest: vanonder zwart, daarboven een streepjesmotief en een wit-zwart gezicht met een scherpe snavel die deels oranje en deels blauw kleurde.
Ik had hem natuurlijk al in de smiezen, hij wilde gezellig mee lunchen. Verlegen was ‘ie allerminst: hij kwam stapje voor stapje dichterbij om poolshoogte te nemen. Omdat ik wist dat ik ze beter niet kon voeden, liet ik enkel de kruimelrestjes achter.
Voor de hydratatie gooide ik nog een paar slokken water achterover en niet veel later jogde ik verder door het dal waarin een rivier zigzaggend een weg naar niemandsland vond.
El último kilómetro
Toen stond daar opeens een verzakt houten waarschuwingsbord:
“Avoid with wind, rain, snow or ice.”
Maar ja, nu ik zover was gekomen wilde ik het ook wel afmaken. Bovendien had ik zoiets van: als het serieus lastig wordt, kan ik altijd nog omkeren.
Op datzelfde bord viel te lezen dat het de laatste kilometer was, een kilometer met 400 meter stijging. Da’s aardig fors.
Deze kilometer wordt door velen als de hel beschreven en staat bekend als el último kilómetro.
Voor het eerst vandaag hoor ik stemmen. Het is een Aziatisch uitziende man die met een lokale gids op pad is. De man met Aziatische roots hijgt erop los en kijkt zo nu en dan verslagen om zich heen.
Boven me zijn het de toppen van de gele wegwijzerbordjes die me duidelijkheid geven. Tegelijkertijd vertellen ze me dat het nog een lange weg is. Zwoegend door de sneeuw.
Rennend, waar mogelijk, liet ik de twee al vrij gauw achter me. Tot het punt waarop ik hun stemmen niet meer hoorde galmen.
Omdat het pak sneeuw hier zo dik was, waren de meeste wegwijzerbordjes niet meer te zien. Verder ook geen voetstappen van andere hikers.
Voor m’n gevoel had ik twee opties: naar boven door me langs een steen te klauteren of rechtsaf. Doordat er geen pad zichtbaar was, kon iedere stap een metersdiepe betekenen, daarom leek de weg omhoog me de beste keuze.
Het gevoel aan een zijden draadje te bengelen. In die hachelijke situatie zit ik momenteel, ergens hoog op een ijzige Patagonische bergkam in El Chaltén.
Voor ik een dik half uur geleden deze ‘el último kilómetro’ betrad, las ik op een verzakt houten bord dat je onder extreme weersomstandigheden beter om kunt keren. En extreem is het vandaag, want praktisch het hele wandelpad is weggevaagd door de sneeuw, en daar waar voetstappen te zien zijn ligt een dikke laag ijs. Sommige van de routepalen met de gele strepen zie ik helemaal niet meer.
Het probleem is dat het stijgijzer van mijn linkerschoen scheef zit, waardoor hij niet meer goed in het ijs grijpt en mijn voet wegglijdt. Het stijgijzer recht doen gaat nu even niet, het is veel te steil. Ik ben daarom genoodzaakt om mijn linkerhand diep in het verijsde sneeuw te stoppen, zodat ik me enigszins kan vastklemmen.
Terwijl ik op adem probeer te komen van de klim, dwarrelen de eerste sneeuwvlokken uit de lucht.
Teruggaan naar het vlakke deel onder me gaat niet, daarvoor is het gewoonweg te glad. Een sluimerend gevoel van hoogtevrees komt opspelen en maakt het nog benauwender.
Hurkend kom ik een soort van klem te zitten. Zo’n situatie waarop je hoopt op andere mensen. Die zijn helaas niet in de buurt.
De enige optie is een knoestige, zwartgeblakerde rots boven me die uit de sneeuw puilt, al mag ik absoluut niet uitglijden met die ene voet waarmee ik wél grip heb. Verder weet ik niet of dit wel de juiste richting is. Er is geen aanwijzing die daarop duidt, voetstappen van voorgangers zie ik nergens meer.
Ik aarzel, maar een andere optie is er niet.
Een, twee, drie. Ik zet mijn tanden op elkaar en kom voorzichtig uit de hurkstand. Dan duw ik mijn arm omhoog en slaak een verstikkende kreet. Een witte sliert adem ontsnapt uit mijn mond.
*Krrrsshhh*
Mijn linker stijgijzer kraakt in het ijs. Er mag nu niks misgaan.
Poeh, het was me wat zeg, daar alleen op weg naar Laguna de los Tres…
Beste reistijd?
Da’s het voordeel dat je hier hebt, wanneer je besluit in de winter te gaan.
