Had ik maar meer water meegenomen.
Ik heb de laatste slokken uit mijn halve liter flesje op. Een half uur geleden vulde ik het in een beekje in de groene palmoase van Sangalle, dat meer dan duizend meter diep in de Colca Canyon ligt. Geen idee of het veilig is, maar als de nood hoog is dan ben je daar niet meer mee bezig.
Alleen nu zit ik dus met een probleem. Het is kurkdroog, bloedheet, de lucht ijl en het water is op. En ik moet nog zeker vier kilometer klimmen over een kwellend slingerpad van stenen, zand en kuilen.
Seconden erna trek ik mijn klamme T-shirt uit en bind mijn haren vast met een elastiekje.
Rennend, voor zover mogelijk, probeer ik de tijd voor ik boven ben te verkorten. Langzaam verdwijnt het speeksel uit mijn mond en op mijn lippen ontstaat aanslag.
Zelfs de cocabladeren, die de dorst deels kunnen wegnemen, kan ik niet meer goed kauwen. Het lukt me slechts om ze tot kleine losse stukjes fijn te malen, in plaats van er een vochtige massa van te maken. Mijn mond is gewoonweg te droog.
Hoewel ik niet snel in paniek raak, begin ik me zorgen te maken.
Tot mijn blijdschap zie ik plots een stuk cactusfruit hangen. Daar zit in ieder geval iets van vocht in. Ik strek me zover mogelijk uit om hem van de stekelige groene staaf te plukken. Helaas prikken er intussen honderden flinterdunne naaldjes in mijn handpalmen, vingers en tong. Wél weet ik vloeistof binnen te krijgen, hoe weinig ook.
Twintig minuten later besef ik me serieus in de problemen te zitten: de tocht naar het dorp gaat nog minimaal twee uur duren, en ik moet nu drinken. Wanhopig schreeuw ik keihard: “FUUUUUUCK!”
Mijn stem echoot eenzaam door de kloof, er is niets of niemand te bekennen.
M’n lippen zijn bedolven onder gevoelsmatig een centimeter aan velletjes. Ik krab ze er deels van af, en zie zowel groen van de cocabladeren als geel van het fruit op en onder mijn nagels kleven.
Met handen vol speldenprikjes leg ik mezelf op de harde grond en gebruik een vlakke steen als leuning. Onder mijn hoofd mijn tas als kussen.
Als boven me de wolken voorbij trekken, beginnen mijn ogen te tranen.
Weet ik mezelf hier nog uit te redden?
Ik raakte behoorlijk in de problemen in de Colca Canyon, daar diep in de Andes van Peru. Ze zeggen wel eens dat er in de bergen andere wetten gelden… Nou, dat heb ik inderdaad ervaren.
Overigens ben ik er op eigen houtje naartoe gereisd, door een spartaanse bus (ingezakte stoelen en nauwelijks vering) te nemen vanuit Arequipa. Opvallend detail: de deur van het toilet was beplakt met een papieren vel waarop te lezen viel: ‘Solo orinar‘. Bleek vervolgens diezelfde deur heel de rit op slot te zitten. Niks plassen dus.
Een tour boeken naar de Colca Canyon is gangbaarder dan zelf gaan, maar ik had liever wat meer tijd om dit gevaarlijk diepe ravijn en de omgeving in alle rust te kunnen ontdekken. Meer beleven dan puur de standaardplekjes aftikken. Bovendien was ik niet aan tijdsbeperkingen gebonden, dus waarom ook niet?
De wandeling naar Sangalle die ik hierboven beschreef was een van de dingen die ik heb gedaan. Hoe dat afliep vertel ik je later in dit artikel. Verder deel ik een heleboel tips en ervaringen met je voor de Colca Canyon, waaronder hoe je gratis kunt gaan.
Over de Colca Canyon
Op zo’n 160 kilometer ten noordwesten van Arequipa ligt de Colca Canyon a.k.a. de Colcakloof, midden in de Peruaanse Andes op meer dan 3.000 meter hoogte. Op sommige plekken bereikt de kloof dieptes van liefst 3.500 meter, daarmee is het na Yarlung Tsangpo Grand Canyon in Tibet de diepste kloof ter wereld. Diep in de canyon ligt Sangalle, een groene oase op ongeveer 2.100 meter boven zeeniveau.
En het is niet louter de kloof die ontzag inboezemt. De omringende bergen en vulkanen halen soms zelfs hoogtes van boven de 6.000 meter. Ook zweeft hier de Andescondor rakelings langs steile rotswanden, enorme vogels die spanwijdtes van 3 meter kunnen overstijgen en maximaal 15 kilo zwaar worden.
Wat me is bijgebleven, is de authenticiteit van de regio. Bijvoorbeeld het simpele leven in Cabanaconde (deze naam doet me steeds aan anaconda’s denken haha) met slechts een handjevol accommodaties, geen supermarkten en zelfs geen markt (en da’s voor Peru uitzonderlijk!).
Daarnaast rijden er amper auto’s in de regio, de wegen zijn al jaren aan onderhoud toe en het platteland speelt een belangrijke rol. De terrasvormige hellingen zijn daar een voorbeeld van.
Over Cabanaconde gesproken: het is samen met Chivay een van de belangrijkste toeristische plaatsen in de Colca-regio. Ze worden vaak als uitvalsbasis gebruikt om de streek te verkennen. In Chivay vind je de meeste voorzieningen, terwijl Cabanaconde een uitstekend vertrekpunt is voor diverse hikes.
De combinatie van natuur, avontuur en cultuur maakt de Colca Canyon tot een schitterende plek om te hiken, authentieke dorpjes te bezoeken en op je gemak door het Andesgebergte te rijden.
Al met al vond ik de Colca Canyon absoluut de moeite waard, maar dat is vooral omdat ik meer gezien en gedaan heb dan enkel en alleen de tocht naar Sangalle.
Activiteiten en bezienswaardigheden in de Colca Canyon
Wat is er allemaal te doen in de Colca Canyon? Hieronder lees je mijn persoonlijke aanraders.
Hike vanuit Cabanaconde naar Sangalle
Stel je voor…
Je staat op een torenhoge klifrand en diep in de droge kloof doemt een groene plek op met palmbomen, zwembaden en een kronkelende rivier. Het heeft iets onwerkelijks, maar Sangalle is precies zo.
Via een slingerend pad door de bergen beginnende in Cabanaconde, zak je een dikke kilometer af en beland je ten slotte in Sangalle. Het is de populairste hike van de Colca Canyon, die in een normaal tempo 3 uur duurt en zo’n 4 uur voor de terugweg.
Ik moet je wel zeggen dat ik de wandeling naar Sangalle een tikkeltje vond tegenvallen. Het pad naar beneden was een klein drama, door de talrijke stenen, rotsblokken en zand zeer lastig te belopen. Continu was ik aan het kijken naar de stappen die ik zette, waardoor rustig van de omgeving genieten lastig werd.
Ook ben ik zeker tien keer uitgegleden, waarbij ik mezelf telkens ternauwernood staande wist te houden. Op een gegeven moment dacht ik zelfs: wat ben ik hier aan het doen echt, en zal ik wel helemaal doorlopen tot het einde?
Het landschap tijdens de wandeling vond ik mooi, maar niet zo overweldigend als in Huaraz waar de kleuren meer tot de verbeelding spreken.
Tja, en toen was daar het moment waarover ik in de intro van dit artikel al het nodige losliet: ik kwam zonder water te zitten en zat serieus in de problemen. Zo erg dat ik er emotioneel van werd. Ik heb het tot boven weten te redden, maar vraag niet hoe. Redelijk aangeslagen en volkomen uitgedroogd strompelde ik een minimarkt binnen.
Daar ging ik op een kruk zitten, met mijn voorhoofd gebogen in m’n handen. De eigenaresse van de zaak verstijfde en vroeg wat er speelde. Ik kon alleen maar reageren met de woorden “Agua, agua, agua.”
Ze greep een grote fles water uit het schap en gaf ‘m onmiddellijk aan me. In sneltreinvaart sloeg ik 1,5e liter water achterover. De eerste slok deed gewoon pijn door de droogte in mijn keel.
Wat was ik blij daarna in mijn hotelkamer op bed te kunnen ploffen zeg.
Ik heb de trektocht heen en terug in 1 dag gedaan: 2 uur heen (deels rennend) en 3 uur terug (deels rennend en liggend wegens uitdroging).
Overigens doen de meesten dat niet en is het gangbaarder om een nachtje in Sangalle te blijven tukken, alvorens je aan de weg terug naar Cabanaconde begint. ’s Ochtends is verstandig, zodat je de felle zon voor bent.
Eventueel kun je vanuit Sangalle via Malata (45 minuten) doorlopen naar San Juan de Chuccho (1,5 tot 2 uur), en vervolgens teruggaan naar Cabanaconde (3 tot 4 uur). In plaats van heen en terug loop je dan in een lus, alleen ben je wel langer op pad.
Spot condors bij Mirador Cruz del Cóndor
Op de weg tussen Cabanaconde en Chivay is de alom geroemde Mirador Cruz del Cóndor te vinden, hét uitkijkpunt om de Andescondor in levende lijve te zien. Vanaf haast 3.300 meter kijk je de 1.200 meter diepe kloof in, en boven je cirkelen deze reusachtige vogels. Ze hebben een spanwijdte tot wel 3,3 meter, ongelofelijk toch?
Tussen 07.30 uur en 09.30 uur is de beste tijd om de iconen van de Andes te spotten, las ik op het bord. Ik was er iets na half tien en heb er een aantal in de lucht zien speuren naar aas. Helaas zijn ze niet op de reling komen zitten en moest ik het doen met kijken op afstand. Maar ach, ik heb ze in elk geval gezien.
Minpuntje vond ik de commercie, tegelijkertijd te begrijpen natuurlijk. Kleden met souvenirs, drankjes en als klap op de vuurpijl twee volwassen personen verkleed als condor om mee op de foto te gaan.
Doe je een tour dan stop je sowieso bij Mirador Cruz del Cóndor. Anders kun je de bus pakken vanuit Cabanaconde. Of verblijf bij de ecolodge waarover ik je later vertel, daarvandaan is een mooie wandeling die je erheen voert.
Stop bij Geiser de Pinchollo
Niet ver van Mirador Cruz del Cóndor, aan de voet van de vulkaan Hualca Hualca, ligt Geiser de Pinchollo. In een bijna buitenaards landschap borrelen modderpoelen en stijgen pluimen stoom op uit de grond. Ondertussen klinkt een voortdurend gesis vanuit de rotsspleten. Rond de geothermische bron kleuren de rotsen geel, oranje en rood door mineraalafzettingen.
Verwacht geen spuwend gevaar zoals in Rotorua (Nieuw-Zeeland) of IJsland. Het is eerder een natuurlijke stoommachine dan een echte geiser. Wat je er gratis bijkrijgt is de penetrante geur van rotte eieren, dus knijp je neus maar vast dicht.
Beklim een van de duizelingwekkend hoge vulkanen
Het is de Hualca Hualca die met zijn 6.025 meter boven de Colca Canyon uittorent, de vulkaan die voor de bewoners van Cabanaconde een heilige status heeft.
En het vette is dat je deze besneeuwde krachtpatser kunt beklimmen, een meerdaagse tocht (3 tot 4 dagen is gebruikelijk) die met name vanwege de hoogte uitdagend is. Je hoeft echter geen ervaren klimmer te zijn, want het blijft ‘gewoon’ bij hiken.
De andere twee vulkanen die tot het complex behoren zijn Ampato (6.288 meter) en Sabancaya (5.976 meter), laatstgenoemde is een nog altijd actieve vulkaan. Ook deze twee giganten kun je trotseren.
Wandel naar de ruïnes van Uyo Uyo
Als je een stop in het gehucht Yanque maakt en benieuwd bent naar hoe de mensen vroeger in de Colca-vallei leefden, wandel dan een kleine 3 kilometer naar de ruïnes van Uyo Uyo. Ik raad je aan door te lopen naar de hogergelegen waterval, zodat je de boel vanaf boven kunt bekijken.
Je ziet hier de overblijfselen van stenen huisjes, pleinen en ceremoniële gebouwen. Er zijn zelfs nog altijd functionerende irrigatiekanalen van eeuwen oud.
Deze voormalige nederzetting werd ergens rond de 13e of 14e eeuw gebouwd door de Collagua’s en pas daarna overgenomen door de Inca’s. Toen de Spanjaarden kwamen, liep Uyo Uyo langzaam leeg en werd het uiteindelijk een spookdorp.
Bekijk de zonsondergang bij Mirador de Achachihua
Een veel kortere en minder inspannende wandeling dan die naar Sangalle is Mirador de Achachihua. Vanuit Cabanaconde’s centrum loop je er in een kleine 20 minuten naartoe. Het mooiste moment is de zonsondergang.
Zodra je het schattige dorpsplein en de rommelige straatjes achter je hebt gelaten, ben je opeens op het platteland. Schapen, paarden, varkens en het geloei van koeien spannen de kroon.
Meanderend over het zanderige pad schreeuwt een besneeuwde bergtop duidelijk de aandacht. Verder zie je terrasvormige heuvels die een beetje doen denken aan de rijstterrassen in Sapa.
Aan het eind beland je bij het viewpoint. Het is er rustig en de natuur ronduit machtig. Geniet van het bizarre uitzicht vanaf de kliffen op de uitgestrekte kloof, de Colca-rivier, Sangalle en de grillige bergen.
Het kan gebeuren dat er een local om je ticket voor de Colca Canyon (zie verder) vraagt. Heb je die niet, zeg dan gewoon dat je die in je hotel hebt laten slingeren en je kunt zo doorlopen. Da’s mijn ervaring tenminste.
Vanaf deze mirador start trouwens ook de 3 uur durende wandeling naar Llahuar en de daar gelegen hot springs. Die heb ik zelf niet gelopen, aangezien ik de hike naar Sangalle en terug wel genoeg vond haha.
Tot slot wil ik nog iets met je delen over Natacha de Crombrugghe, een Belgisch meisje dat in januari 2022 vermist raakte in de Colcakloof. 8 maanden later werden door vissers stoffelijke resten in een rivierbedding bij Huambo gevonden, het bleek om Natacha te gaan. Bij Mirador de Achachihua is een gedenksteen ter nagedachtenis aan haar te vinden, ik werd er even stil van. Het is een bizar verhaal waarvan nooit de onderste steen is bovengekomen. Onduidelijk is of het een ongeluk was of misschien wel moord. Walter, de eigenaar van m’n hotel, liet doorschemeren dat er wel eens iets heel duisters gebeurd zou kunnen zijn. Het zal waarschijnlijk voor goed een mysterie blijven.
Chill in hot springs
Wat is er nou lekkerder dan na je hike even ultiem chillen in een warmwaterbron?
In de Colca Canyon heb je er een aantal en La Calera is daarvan de bekendste. Je vindt er vijf bronnen die variëren van 32°C tot 40°C. Het gros van de tours maakt hier een stop, de locatie is vlakbij Chivay. Voor toegang tot de baden betaal je 15 PEN (Peruaanse sol).
Minder op de radar staan de Llahuar Hot Springs, je moet er dan ook wat voor doen om er te komen omdat ze in een diep ravijn liggen. De wandeling naar beneden duurt circa 3 uur. Wat mij betreft zijn dit de mooiste warmwaterbronnen van Colca, de setting in een kloof naast de rivier maakt het adembenemend. Ze horen trouwens bij de Llahuar Lodge waar je kunt blijven slapen, dan mag je er bovendien gratis baden. Anders moet je rekenen op 15 PEN entree.
Tot slot is er Colca Lodge Spa & Hot Springs, de meest luxe plek van de drie. Het voelt hier echt als een spa. De thermale baden zijn onderdeel van een viersterrenhotel vlakbij Yanque. Dagkaarten zijn beschikbaar voor mensen die hier niet verblijven, hoewel er geen prijzen vermeld worden op hun website. Ga maar van iets duurs uit.
Kom meer te weten over de mummie van Juanita
Een Inca-meisje was slechts 12 tot 14 jaar oud toen ze geofferd werd op de 6.288 meter hoge piek, van de al even kort genoemde Ampato-vulkaan uit de Colca-regio. Ze zou een harde klap op haar hoofd gekregen hebben. Vervolgens lag ze 500 jaar bevroren onder de ijskap van de stratovulkaan.
Dit ritueel voltrok zich ergens tussen 1450 en 1480, en het waren de Amerikaanse antropoloog Johan Reinhard en de Peruaanse bergbeklimmer Miguel Zárate die haar gemummificeerde lichaam in 1995 op de berg ontdekten. Later kreeg ze de naam Juanita. Opvallend is dat behalve botten haar huid, haar, kleding, nagels en organen door de extreme kou nagenoeg intact bleven.
Archeologen denken dat ze deel uitmaakte van een zogeheten Capacocha-ceremonie. Hierbij werden kinderen met een bepaalde hoge status aan de goden geofferd om goede oogsten, bescherming tegen natuurrampen en voorspoed te krijgen. Op basis van haar kleding, haren en de beeldjes en textiel in haar graf, trokken onderzoekers de conclusie dat Juanita uit een welgestelde familie kwam.
Haar echte lichaam is overigens te vinden in het Museo Santuarios Andinos in Arequipa, maar een replica ervan en de bijbehorende verhalen kun je bekijken in het Museo Juanita vlakbij Cabanaconde. Hoewel dit museum geen denderende beoordelingen heeft, is het verhaal van Juanita eigenlijk al genoeg reden om er toch eens een kijkje te nemen. De locatie, verlaten langs de weg in een desolate omgeving, vond ik best wel iets griezeligs hebben.
Slaap in een ecolodge
Ik heb m’n hotel in Cabanaconde een nachtje verruild voor een prachtig Eco Hotel genaamd La Granja del Colca, op een kilometer of tien buiten het dorp in niemandsland. (Je kunt er wel gewoon met de bus komen).
De wandeling over het zandpad langs opkijkende schapen en glooiende heuvels maakte me al meteen vrolijk. Toen ik boven aangekomen was, werd ik nog vrolijker door de gekleurde bloembedden. Een overvloed aan felle kleuren.
De ligging op de kliffen is bovendien imponerend, met een viewpoint om condors te bekijken en honderden meters de diepte in te turen als hoogtepunt.
’s Ochtends vroeg ben ik hiervandaan door de vallei naar de hierboven genoemde Mirador Cruz del Cóndor gelopen, dé spot in Colca om deze wonderlijke vogels van dichtbij te spotten.
Hoewel het bij kijken naar hun gecirkel in de lucht bleef, was het alsnog tof om deze gigantische fladderaars te observeren.
Is er een entree voor de Colca Canyon?
Yep, je dient 70 PEN te betalen om toegang te krijgen tot de bezienswaardigheden van de Colca Canyon.
Da’s althans hoe het je verteld wordt…
Want je kunt deze entree vrij makkelijk ontlopen, een sluwe tip die ik van de eigenaar van het hotel uit Cabanaconde kreeg waar ik verbleef.
Als er om je ticket wordt gevraagd, bij mij was dit enkel het geval bij Mirador Cruz del Cóndor en Mirador de Achachihua, zeg je gewoon dat je je ticket in Sangalle of in je hotel hebt laten liggen. Met als eventuele toevoeging dat ze je hotel kunnen bellen om het te checken. Ik kon onmiddellijk doorlopen. Vragen ze waar je het ticket gekocht hebt en hoeveel het kostte, antwoord je: in Chivay, 70 soles.
Heb je een tour geboekt naar de Colca Canyon, dan is het quasi onmogelijk om deze toeristenheffing te omzeilen. In Chivay, waar een stop wordt gemaakt, worden de tourbusjes namelijk staande gehouden om vervolgens een voor een te betalen. Bij de grote bussen (zonder tour) is dit niet het geval.
Een tour doen of zelf gaan?
Weet je wat nou zo vet is aan het op eigen houtje gaan?
Je komt praktisch geen andere mensen tegen, ze zijn op een hand te tellen. Tijdens de hike naar Sangalle en weer terug heb ik bijvoorbeeld maar één stel en één groepje van drie wandelaars gezien. (Al was het gezien mijn penibele staat wellicht beter geweest als ik meer mensen zou zijn tegengekomen, maar dat terzijde.) Met een tour is de ervaring anders, omdat je dan sowieso in een groep loopt en ook andere groepen zult passeren. Een hoop tours hanteren immers hetzelfde tijdschema.
Dus ja, het ligt er een beetje aan wat je zoekt. Kies je voor gemak en in korte tijd veel zien, dan is een tour prima. Wil je het liever iets avontuurlijker aanpakken, ga dan lekker zelf. Je hoeft er dan bovendien niet midden in de nacht uit. De tours pikken je namelijk om 3.00 uur op bij je ho(s)tel. Daarnaast ontloop je de 70 PEN entree wanneer je het zelfstandig doet (indien je het net als ik aanpakt).
Ik zou in elk geval nooit een dagtrip boeken. Je zit dan zomaar 12 uur in een minivan, en de activiteiten overdag zullen in een haastig tempo gaan. Tours van 2 en 3 dagen zijn betere opties.
Dit zijn de zes vaakst geboekte tours naar de Colca Canyon vanuit Arequipa (en je boekt binnen enkele kliks):
Welke eet- en drinktentjes in de Colca Canyon zijn aanraders?
De tips die ik voor je heb zijn allen voor Cabanaconde, omdat dit mijn uitvalsbasis was voor de Colca Canyon en ik zodoende enkel hierover kan oordelen.
Bij een hoop accommodaties kun je lunchen en avondeten. Bij La Granja de Colca (zie de foto hierboven) vond ik het aardig lekker moet ik zeggen. Kipfilet, rijst, ei en eindelijk weer eens wat groenten (bepaald geen vanzelfsprekendheid in Peru!). Lekker voor de open haard, want ’s avonds was het ijskoud.
Sowieso is het ontbijt vrijwel altijd inbegrepen bij je slaapplek. Bij mij waren dit meestal broodjes, een roerei, plakjes lokale kaas, wat jam en boter en avocado. Met koffie (van belabberd niveau, maar ook dat went 😉 ) en thee.
Mocht je niet bij je ho(s)tel eten, bijvoorbeeld omdat je het te prijzig vindt, dan kun je in Cabanaconde bij een aantal lokale restaurantjes terecht om een menu te scoren. Twee van de betere eetzaakjes voor local food zijn Mikuna Wassi en Restaurante Cruz del Condor.
Prima pizza uit de houtoven eet je bij Pachamama Home. Ze hebben er ook lekkere crêpes trouwens.
Verder vind je rondom het plein talloze minimarkten om simpele dingen als broodjes (drie voor 1 PEN), fruit, snacks, water, frisdrank, cocabladeren en eigenlijk al het broodnodige te halen. Er worden eveneens lunchboxes aangeboden, die je mee naar je trektocht kunt nemen.
En wanneer je de bakjes slootwater wel gezien hebt en zin hebt in echte koffie, kan je bij het La Casa de Santiago Hotel terecht.
Hoe zit het met transport in de Colca Canyon?
Vervoer in de Colca Canyon is beperkt tot auto’s en bussen. Bussen rijden tussen Chivay en Cabanaconde, op dit traject kun je op iedere gewenste locatie in- en uitstappen. De busrit van Cabanaconde naar Chivay (en vice versa) kost 10 PEN.
Taxi’s zijn beperkt, en de app Uber werkt niet in de gehele regio.
Ik heb ook een treinrails gezien, maar treinen waren in geen velden of wegen te bekennen.
Vanuit Cabanaconde kun je een aantal activiteiten te voet doen: de hike naar Sangalle, die naar Mirador de Achachihua en eventueel verder naar Llahuar. Om naar Mirador Cruz del Cóndor te gaan, kun je de bus richting Chivay nemen.
Waar in de Colca Canyon raad ik je aan om te overnachten?
In Cabanaconde raad ik je het Kuntur Wassi Hotel aan. De kamers zijn sfeervol en in traditionele Inca-stijl gebouwd, en je kunt er ’s avonds lekkere rijst met kip eten. Ik heb hier 4 nachten heerlijk geslapen.
Ze hebben trouwens een vet lieve hond, die graag met je mee het dorp inwandelt of zelfs helemaal tot aan Sangalle en terug! Op een dinsdagmiddag sprak ik een Duits stel dat net terugkwam van de zware hike uit de kloof, en de hond was die voorbije 2 dagen bij hen gebleven en gedroeg zich als waker voor hun kamer in Sangalle. Hoe bijzonder?
Zoek je een goedkopere plek gericht op backpackers in Cabanaconde? Boek dan een eenpersoonskamer bij La Terraza de Huaruro of het Fure Wassi Hostel.
Wat ook echt een aanrader is, is om net buiten Cabanaconde aan de rand van de kloof te overnachten bij La Granja del Colca. Ik vertelde je er hierboven al over. De bloemenzee, het ontzettend dikke uitzicht en de wandeling naar Mirador Cruz del Cóndor maken het een unieke plek.
En die katten die er rondlopen zijn schatten van beesten. Het is er ’s avonds steenkoud, dat wel. Maar zodra je onder de dekens kruipt is het gelukkig snel goed.
Mocht je in Sangalle willen overnachten, dan heb je daar een aantal lodges met zwembaden om te blijven. Een uitstekende optie is de Sangalle Cielo Lodge.
Het beste wat Colca je qua luxe en comfort te bieden heeft is het Colca Lodge Spa & Hot Springs in de buurt van Yanque. Fijn is dat je er lekker in de al genoemde warmwaterbronnen kunt relaxen.
Hoeveel dagen raad ik je aan om in de Colca Canyon te blijven?
Het merendeel van de mensen blijft 2 nachten slapen in de Colca Canyon: 1 nacht in Cabanaconde en 1 nacht in de palmoase van Sangalle. Vroeg in de ochtend kun je van Sangalle terug naar Cabanaconde hiken, en daar om 09.30 uur (of later) de bus pakken richting Arequipa.
Uiteraard kun je evengoed een dagje extra nemen om te relaxen of een van de andere bezienswaardigheden te bezoeken.
Zelf ben ik 5 nachten gebleven en heb ik het lekker rustig aan gedaan.
Wat is de beste reistijd voor de Colca Canyon?
De Colca Canyon bezoek je het beste tijdens de droge periode die van april tot en met november loopt. Alsnog moet je wel voorbereid zijn op kou, het kwik daalt ’s avonds naar 5°C of minder en ook ’s ochtends vroeg is het koukleumen geblazen.
Zodra de zon boven de bergen verschijnt, wordt het desondanks al gauw lekker warm. Overdag heb ik steevast in m’n T-shirt en korte broek gelopen. Of zelfs zonder shirt, toen ik de hike van Sangalle naar Cabanaconde deed. Ik was er overigens begin juni.
Het regenseizoen in de Colca Canyon valt van december tot en met maart, al wil dat niet zeggen dat het constant regent. Wél is de kans op nattigheid groter en is de lucht niet altijd even helder. Een pluspunt is daarentegen het mooie groene landschap gedurende deze maanden, terwijl het in de droge maanden qua kleur weinig bijzonders is (op de bloemen na, want die barsten dan juist van de kleuren).
Hoe kom je in de Colca Canyon?
De meeste mensen bezoeken de Colca Canyon vanuit Arequipa. Vanaf Terminal Terrestre pak je een bus naar Cabanaconde, de uitvalsbasis om de Colca Canyon te ontdekken. De enige stop die je maakt is in Chivay, waar waarschijnlijk nog een stel locals instappen die ergens onderweg eruit gaan. Wij zijn wel tien keer gestopt (vrij frustrerend). Ik nam de bus van 11.30 uur en kwam om 18.00 uur aan. De terugweg verliep vlotter en duurde ietsjes langer dan 5 uur.
Ook vertrekken er bussen vanuit Puno naar de Colca Canyon. Wederom reis je via Chivay, en de totale reistijd is zo’n 7 uur. Overigens rijden tussen Chivay en Puno alleen duurdere tourist buses. Denk aan 40 USD tot 50 USD per rit. Je hebt een goedkopere optie, al is die ook beduidend avontuurlijker.
Je kunt een bus naar Arequipa nemen en uitstappen bij Cruce Pampa Cañahuas. Bij deze kruising houd je een lokale bus aan die ofwel naar Puno ofwel naar Chivay rijdt (afhankelijk van de richting die je op gaat). Ben wel voorbereid, want Cruce Pampa Cañahuas ligt op zo’n 4.000 meter hoogte en samen met de snijdende wind kan het er steenkoud worden. Bovendien zijn er geen voorzieningen in de buurt en had ik er op ’t moment van passeren geen bereik. Voor mij uiteindelijk redenen genoeg om niet op deze manier naar Puno te reizen, en eerst terug te keren naar Arequipa.
Buskaartjes koop je op het station van vertrek of online via 12Go. In Cabanaconde regel je ze bij de shops van busmaatschappijen Transandino of Andalucia bij het centrale plein.
Wat ten slotte gaaf is, is om zelf een auto te huren in bijvoorbeeld Arequipa, en een roadtrip te maken. Je kunt zo stoppen waar je wilt, op de weg tussen Chivay en Cabanaconde liggen tal van viewpoints die je per bus niet zult bezoeken.
