Waarom ik Marrakech tegen vond vallen

“Jij gaat Marrakech helemaal geweldig vinden.”

“Marrakech is een mysterieuze en betoverende stad.”

“Marrakech kun je vergelijken met een sprookje uit de verhalen van 1001 nacht.”

Dit is zomaar een greep uit de lovende woorden die ik over Marrakech hoorde, naar het schijnt de hipste en meest bruisende stad van Marokko.

Toen ik eenmaal in Marrakech was, bleek de realiteit toch even anders in elkaar te steken. Voor mij althans.

Vertel me eens, wat is er betoverend of sprookjesachtig aan de zo bewierookte medina, die afgeladen vol is met verkeer? Scooters die van alle denkbare kanten komen en zodanig dicht langs je heen razen dat je je als voetganger geen moment relaxed voelt. Wanneer je dan ook nog amper kunt ademen door de ranzige uitlaatgassen en dito lagen smog over de straten, is ontspannen vrijwel onmogelijk.

Ik kreeg er Ubud-vibes van. Je weet wel, dat in zoveel reisgidsen tot magisch bestempelde dorpje op Bali, maar waar het in wezen een hysterische chaos van scooters en auto’s is.

Door dit horrorverkeer (en de dreiging van scams, zie verder) zit je voortdurend in de alerte modus, bloedirritant als je gewoon een beetje wilt rondslenteren. Omdat ze zo dicht langs je scheuren, moet je bovendien oppassen voor je waardevolle spullen. Even je navigatie checken is lang niet altijd verstandig. Voor je het weet grist zo’n racemonster je telefoon uit je klauwen.

Een andere voor op het lijstje: achtervolgingen door figuren die je de weg willen wijzen, omdat je het zonder hun hulp echt niet gaat vinden. Ze proberen zo wat bij te klussen, al heb je hier als vermoeide backpacker vaak geen trek in. Man, wat was ik blij op mijn kamer aangekomen te zijn en er die avond niet meer uit te hoeven. De geluiden van buiten die dwars door het enkele glas beukten, nam ik op de koop toe.

Ik weet nog goed dat ik ergens op een souk liep en even stopte om een foto te maken. Weinig verwonderlijk -hoewel, het leek een voetgangersgebied- kwam er een eindeloze stroom verkeer op me af. Een man op een scooter wierp me een vermanende blik toe. Zo van: je kunt hier niet zomaar stilstaan om een foto te nemen, wie denk je wel dat je bent? Ik keek terug en zei geïrriteerd: wat doe je echt allemaal?

En dan is er het fameuze plein Djemaa el-Fna wat je absoluut niet gemist zou mogen hebben. Tja, wat mij vooral bijblijft zijn de vastgeketende aapjes die tegen betaling trucjes moeten doen om mensen hun pleziertje te geven. En de sappenverkopers die na tien keer ‘nee’ bleven zaniken of ik een drankje bij ze wilde kopen. Ook al is negeren niet mijn ding, moet ik het misschien toch eens leren.

Daarnaast zie je op tal van plekken paardenkoetsen door de stad trekken. Opnieuw opgetuigd voor toeristen. Zweepje erbij, prima joh. Persoonlijk vind ik het supersneu voor die lieve beestjes. Ze horen in de wei te grazen, en niet in een chaos-stad onder stress mensjes te vermaken. Waarom moet dit toch? (Sommige) vakantiegangers willen het blijkbaar.

En uiteraard heb ik een aantal drugsverhalen om met je te delen. Laat ik er eentje uitkiezen. Op zoek naar mijn hostel in een donker doolhof nabij het Kasbah Café, riep een groepje hangjongeren naar me. Louis Vuitton-tasjes, glimmend jacks en ogen die jagend een prooi zochten. Er hing een wat gure sfeer. Ik voel me niet snel onveilig, nu trok er toch echt even een rilling door me heen. Of ik iets zocht. Vervolgens werd me al gauw allerhande drugs aangeboden, maar intussen wist ik dat ‘nee’ in Marokko geen nee betekende. Het aandringen ging maar door, tot volgen aan toe. Nadat ik duidelijk liet blijken niets te willen, veranderde de net nog vriendelijke jongen in een ijzige persoon die deed of hij me nooit gezien had. Ik bedacht me toen dat als je zulke lui als alleen reizend meisje tegenkomt, het best even schrikken zal zijn.

Types zoals hierboven beschreven -de ‘behulpzame’ passant, verkopers en drugsaanbieders- zorgen ervoor dat je continu op je hoede bent. Vangen ze je blik, dan laten ze niet snel meer los.

Verder is Marrakech relatief duur vergeleken met de rest van Marokko. Je kunt de prijzen gerust keer twee doen. Kijk, als het dat nou waard is, oké. Heb je echter het idee sneller dan de bliksem weg te willen, is de helft betalen van wat je gewend bent voor je koffietje voor je gevoel wellicht nog teveel. Omgerekend meer dan twintig piek voor een plekje in een stapelbed en de hele nacht door takkeherrie? Kijk er niet vanop. De prijs voor een taxiritje naar het vliegveld (dat praktisch om de hoek van de medina ligt), is voor Marokkaanse begrippen helemaal lachwekkend.

Enne, in de souks kun je er gegarandeerd op rekenen genaaid te worden. Vijf tot tien keer teveel betalen is als niet-local doodnormaal. Niet zelden word je badinerend aangekeken indien je wilt onderhandelen.

Gaandeweg mijn reis door Marokko (Marrakech was mijn eindstation) had ik al van meerdere reizigers gehoord dat ze Marrakech vreselijk vonden, en na een dag met gierende banden vertrokken waren. Hoewel dus niet volkomen verrast, zat er ergens in mijn hoofd op een of andere manier wel dat prachtige plaatje zodra ik aan Marrakech dacht.

De volgende dag (en nog binnen 24 uur) ben ik het Atlasgebergte ingevlucht, om rust te vinden in een authentiek Berberhuis. Ik had heus niet de illusie daarvoor in Marrakech te moeten zijn trouwens hoor, maar na zoveel chaos en prikkels voelde ik aan alle vezels in m’n lijf dat ik weg moest.

En ja, tuurlijk is Marrakech meer dan de medina. En tuurlijk vind je er volop mooie bezienswaardigheden. Plekken die je wél een tikkie zullen betoveren. Maar laat je niet verblinden door alle superlatieven waarmee wordt gesmeten op de socials. Mensen die dat doen, daar vraag ik me oprecht van af of ze er wel geweest zijn. Of misschien zijn ze bang om een impopulaire toon aan te slaan. Of wellicht vonden ze het er echt onvergetelijk, kan natuurlijk evengoed.

Ik hoef in elk geval niet meer terug naar Marrakech. Mijn stad is het niet.