Daar zit ik dan, in een Airbnb in Kuala Lumpur. Buiten hoor ik een sirene. Verder is het stil. Langzaamaan begint ook hier alles te sluiten. Buiten zie je een enkeling met een mondkapje lopen en sommige eetzaakjes zijn gelukkig nog open om af te halen. De scooters die rondrijden zijn van de plaatselijke Thuisbezorgd.nl.

Maar dat is het dan ook wel.

Vrij troosteloos allemaal.

 

Toen alles nog normaal leek

Een paar weken geleden trok ik nog met m’n moeder rond op Bali. Toen hoorde je ook al redelijk wat over het coronavirus, al was dit meer in Nederland het geval dan in Indonesië en omgeving.

We lachten er een beetje om, het zou allemaal wel loslopen. Op Bali leek sowieso niemand er echt mee bezig te zijn.

M’n moeder vertrok weer naar huis en daarna veranderde alles vrij snel.

Aangezien m’n visum verliep ben ik de dag erop naar Maleisië gevlogen om me voor een tijdje in Kuala Lumpur te vestigen. Even geen gereis, maar focussen op dit blog, het schrijven van een nieuw boek, sporten en dat soort dingen.

 

Klappen voor de reisbranche

Nu, enkele weken later heeft het coronavirus echter de hele wereld in z’n greep gekregen.

Net zoals zoveel sectoren ligt ook de reisbranche daardoor volledig plat. De bezoekersaantallen van mijn blog zijn bijvoorbeeld tot een dieptepunt gedaald. Datzelfde geldt voor de inkomsten.

Mensen hebben nu simpelweg andere dingen aan hun hoofd dan reizen.

En ja, je baan opzeggen en gaan ondernemen brengt een risico met zich mee. Zo is het ook weer natuurlijk.

 

Vrijheid

Los van het zakelijke aspect zijn er nog twee dingen die bij mij spelen: gezondheid en vrijheid. Gelukkig voel ik me prima, laat ik dat vooral koesteren.

Qua vrijheid zit ik echter in het ongewisse. De overheid hier heeft namelijk tot en met 31 maart beperkingen opgelegd, zoals het sluiten van openbare gelegenheden, waarbij restaurants gelukkig (nog) wel open zijn maar enkel om eten af te halen. Je mag dus nog altijd buiten komen. Maar, Maleisiërs mogen het land niet meer uit, en verder is reizen binnen de landsgrenzen verboden.

Alleen, hoe ziet het er na 31 maart uit? Worden de maatregelen aangescherpt en gaan ook hier de grenzen op slot? Zo ja, voor hoelang?

Het is als reiziger in ieder geval niet meer mogelijk om eenvoudig naar landen als Indonesië en Thailand te reizen. Hiervoor heb je of een speciaal visum of een gezondheidsverklaring nodig, met allerlei andere aanvullende eisen. Ik verwacht ook niet dat dit binnen een paar weken tot een maand ineens allemaal anders zal zijn.

En stel dat je hier straks niet meer de straat op mag, dan zit ik dus echt een soort van gevangen. Misschien dat het daarom beter is om zo snel mogelijk naar huis te vliegen. Nu kan het nog, zij het in beperkte mate.

Een week geleden had ik deze optie totaal niet overwogen, maar nu is alles anders.

 

Isolement

Het is een geïsoleerde tijd, zonder sociale contacten. Nu ben ik op reis sowieso heel vaak alleen hoor, maar op dit moment kun je niet eens meer ergens zitten om wat te eten of te drinken. Ook lekker op je laptop werken in een koffiezaakje gaat niet meer. Zelfs de oppervlakkige praatjes met andere mensen, die je in zulke situaties tegenkomt, zijn daarom verdwenen.

Voor nu is dat nog doenbaar, maar hoe extreem gaat het worden?

Trouwens, over isolatie gesproken: de reis samen met mijn moeder heeft me best wel met mezelf geconfronteerd. Als in dat ik een toch wel heel erg eenzaam bestaan leid, al ben ik lang niet altijd eenzaam hoor. Het heeft me wakkergeschud. Dat ik misschien toch (iets) meer sociale behoefte heb dan ik dacht. Altijd alleen is wel heel erg alleen. Het voelt misschien veilig, maar of het goed is?

Anyway, dit terzijde.

 

Terug naar Bali?

Vorige week had ik bedacht om terug naar Bali te gaan en dan ergens in de natuur een kamer te boeken. Want groen om je heen is fijner dan beton, voor mij tenminste. Helaas werden de regels om Bali binnen te komen ineens flink strenger. Bovendien wordt het Visa On Arrival voor 2 maanden niet meer uitgegeven. Enkel 30 dagen is daarom, onder verstrengde voorwaarden, mogelijk.

Dus als je dan al binnenkomt, wat als je dan vervolgens gedwongen langer dan 30 dagen moet blijven? Krijg je dan problemen in verband met je visum?

Allemaal onduidelijke dingen.

 

Bizar

Wat houdt mij voor nu positief?

Belletjes met mensen thuis, het schrijven van een nieuw boek en sporten.

Dat laatste doe ik iedere dag, en het geeft me telkens weer een hoop energie. Ik ga bijvoorbeeld buiten op zoek naar een stang waaraan ik me kan optrekken, gebruik een stoepverhoging voor jumping squats of doe 200 burpees zo snel als mogelijk. Of ik pak een workout of the day die ik binnen kan doen. Als ik maar zeiknat van het zweet ben, daarna voel ik me als herboren. Misschien herken je het wel?

Buiten sporten, zoals ik net deed, maakt me nu alleen wel enigszins panisch. Het is zó stil, waardoor het lijkt alsof je iets doet wat niet mag. Bij iedere auto die aankomt heb ik twijfel of het geen politie is die de boel controleert, omdat men de regels misschien toch weer veranderd heeft.

Tja…

Echt een bizarre en onwerkelijke situatie waarin we met z’n allen terechtgekomen zijn.

Over de auteur

mm

Backpacker in hart en nieren. Altijd op zoek naar avontuur. Auteur van de succesvolle boekenreeksen 'Backpackgids Azië', 'Backpackgids Australië' en 'Backpackgids Zuid-Amerika'.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

*