Bajawa is een plaatsje op Flores dat vooral bekendstaat vanwege de traditionele dorpjes die er te vinden zijn. Maar er is nog zoveel meer.

Zo kun je op een unieke locatie in de bergen kamperen.Vanuit je tent kijk je uit op bergen die begroeid zijn met tropisch regenwoud. Bovendien liggen er verschillende warmwaterbronnen waar je lekker in kunt relaxen. Verder heb je de kans om jezelf fysiek en mentaal uit te dagen door ‘s nachts Mount Inerie te beklimmen. En wist je dat de -in mijn ogen- beste koffie van Flores in de heuvels van deze regio groeit?

Al met al is Bajawa voor mij een van de mooiere bestemmingen op Flores, misschien zelfs wel de mooiste. Fijn is ook dat het er gezien de hoge ligging relatief koel is.

In dit artikel laat ik je zien wat ik er allemaal heb beleefd en zal ik je handige tips geven. Hopelijk ben je net zo enthousiast als ik 🙂 .

 

Kamperen met uitzicht op de sterren

Ken je dat gevoel, jezelf terug te willen trekken in de natuur? Ik had het even helemaal gehad met lawaai-overlast, en toen ik in Bajawa aankwam wist ik een ding meteen zeker: ik hoefde niet zo nodig in het drukke centrum te verblijven. Dus zocht ik naar alternatieven.

Al snel viel m’n oog op Manulalu, een schilderachtige plek verstopt in de bergen, op ongeveer een half uurtje rijden vanaf Bajawa-centrum. En het gave is: ze bieden kampeerplaatsen aan. Er staan tenten met daken van gedroogde bladeren, een soort hutjes eigenlijk. Inclusief elektriciteit. Juist aan zo’n avontuur had ik behoefte.

Ik sprong bij een local achterop en heb in totaal 4 nachten in de tent geslapen. De rust is er zo fijn. Je bent er echt eventjes helemaal uit. Vanuit je tent heb je uitzicht op groen begroeide bergen en ‘s avonds word je getrakteerd op een heldere hemel met ontelbaar veel sterren. Als je geluk hebt zie je zelfs de melkweg. De ochtend erop ontwaak je met de opkomende zon voor je. Douchen doe je open air, veel beter kun je je dag niet beginnen.

Mocht je meer comfort zoeken, ze bieden ook nog toffe huisjes om te overnachten. Maar voor het avontuur raad ik 100% de tenten aan. Gelukkig hebben ze een restaurant, Heaven’s Door, want voor de rest vind je er geen eetzaakjes in de buurt.

Voor mij was het kamperen in de natuur een van de piek-ervaringen die ik op Flores heb gehad. Uniek in elk opzicht. De locatie is bovendien super, aangezien je vanuit hier de plekken die ik verderop beschrijf eenvoudig kunt bezoeken.

 

Ontspannen in de Malanage Hot Springs

Hot springs, ik heb er al best wel wat bezocht tijdens mijn reizen. Soms teleurstellend, soms buitengewoon goed. Dit laatste is het geval voor de Malanage Hot Springs in Bajawa. De warmwaterbronnen die je hier aantreft liggen middenin de natuur en zijn een heerlijke spot om te relaxen en jezelf langzaam schoon te weken.

Het fijne aan deze bron is dat er zowel een koude als (zeer) warme kant is. Wanneer je het erg warm hebt gekregen, dan kun je afkoelen in het koudere gedeelte, wat ideaal is. En warm wordt het sowieso, want hoe dichter je bij de stroming gaat zitten, hoe hoger de temperatuur. Op een gegeven moment is het simpelweg te warm om het nog langer uit te houden.

Ik heb er overigens geen toeristen gezien, alleen wat lokale kinderen die er aan het spelen waren. En uiteraard staarden ze me de hele tijd aan, al was ik dat inmiddels wel gewend 😀 . Of ze gingen voor me poseren met de vraag of ik een foto wilde nemen, zoals dit jochie:

Andere heetwaterbronnen in Bajawa zijn de Mangeruda Hot Springs, al vind ik die minder boeiend. Ze worden ook de ‘Soa Hot Springs’ genoemd.

 

Het traditionele dorpje Bena

Ik zei het al even, Bajawa is met name bekend vanwege de talloze traditionele dorpjes in de regio. De meest bekende hiervan is Bena, liggend aan de voet van Mount Inerie. Ik sprong op de scooter, en via een kort maar verfrissend ritje door de bamboebossen kwam ik aan bij de ingang.

Ondanks de grote bekendheid bleek ik echter de enige toerist die zo rond 12 uur ‘s middags dit pittoreske plekje bezocht. Anders dan verwacht, heb ik geen moment een niet-authentiek gevoel aan m’n bezoek overgehouden. Al is men zichtbaar gewend aan buitenlanders.

De adathuizen met rietachtige daken maken indruk. Het is mooi om te zien hoe de mensen hier hun leventje leiden. Er staan tevens bouwwerken in de vorm van een paraplu die mannelijke voorouders voorstellen. Andere monumentjes lijken meer op kleine huisjes en staan symbool voor de vrouwelijke voorouders.

Wat behalve de traditionele woningen en monumenten opvalt, zijn de vele vrouwen die kleurrijke sarongs weven (‘tenun ikat’). Een van die vrouwtjes nodigde me uit om bij haar op de veranda te komen zitten, en in gebrekkig Indonesisch kon ik een beetje met haar communiceren. Ze gaf me wat bananen cadeau, en daar was ik blij mee aangezien ik best trek had gekregen. Ik kreeg zelfs het aanbod om de hele tros mee te nemen, maar dit ging me iets te ver.

Voor je bij Bena naar binnenloopt, raad ik je aan om een sterke Vietnamese drip te drinken bij Moku Dia. Dit is een klein zaakje met verrassend lekkere Arabica-koffie.

Wanneer je nog meer traditionele dorpjes wilt bezoeken, neem dan een kijkje in Tololela. Of bij een van de vele andere plekjes in de regio. Check hiervoor de app Maps.me of vraag een local naar de beste spots.

 

Een avontuur op de Inerie-vulkaan

De grootste uitdaging in Bajawa is ongetwijfeld de hike naar de 2.245 meter hoge top van Gunung Inerie, de plaatselijke vulkaan die je vanaf Heaven’s Door bij Manulalu boven alles en iedereen ziet uittorenen. Als je rustig aan doet, loop je in zo’n 3 uur naar het hoogste punt. Je staat daar vervolgens boven de wolken en ziet de zon langzaam opkomen. Het uitzicht is fenomenaal. Reisgenoten die ik eerder had leren kennen, waren de avond voor mij gegaan en lieten mijn mond openvallen van verbazing:

Zij spraken over de beste vulkaan die ze ooit hadden beklommen, met al enige ervaring op zak.

Ik kan je wel zeggen dat de wandeling naar boven nogal zwaar is. Het pad is vaak zanderig en glad en je krijgt te maken met behoorlijk steile stukken. Zonder gids gaan is in ieder geval niet aan te raden, ik spreek uit ervaring. En wanneer je dit toch doet, ga dan tenminste met iemand anders.

Ik ben namelijk overdag in m’n eentje gegaan en kwam uiteindelijk vast te zitten op een stuk wat te gevaarlijk was om door te gaan. Voor me zag ik een lading losse steentjes vermengd met zand, de helling was zeer steil en er waren niet of nauwelijks punten om me aan vast te houden. Desondanks deed ik toch een poging, al bleek deze weinig succesvol. Ik koos daarom eieren voor m’n geld en ben teruggegaan. Achteraf werd duidelijk dat ik verkeerd zat, dit zeiden twee gidsen tegen me toen ik ze de foto liet zien van het stuk waar ik niet meer verder kon.

Toch, ondanks de gedwongen keuze om om te keren, gaf het alleen op deze berg zijn me een overweldigend gevoel. Je hoort werkelijk niets, hoogstens een paar tjilpende vogeltjes. Het is een echt avontuur en het voelt enigszins magisch als je daar helemaal alleen op die vulkaan staat.

Tip: indien je een goede (en toffe) gids zoekt, neem dan via Whatsapp contact op met Ignasius. Z’n nummer is +6281236631278. Hij kan je tevens vanuit het centrum van Bajawa naar Manulalu brengen.

Een inspannende zoektocht naar Ena Bhara Beach

Ik had gehoord dat er op ongeveer een uur ten zuiden van Bajawa een mooi strand te vinden is. De weg erheen is afwisselend goed en slecht. sommige delen zijn niet veel meer dan een zandbak, terwijl je even later op vrij goed asfalt rijdt. In het begin kom je door een prachtige omgeving met aan beide kanten van de weg veel groen en lange bamboebomen. Verder passeer je allerlei dorpjes met locals die je enthousiast begroeten en toejuichen. “Hey miss” hoor je het vaakst, of je nu een man of vrouw bent.

De zoektocht naar het strand -Ena Bhara Beach- bleek een inspannende. Sommigen lekker er nog nooit van te hebben gehoord, terwijl iemand anders me totaal de verkeerde richting instuurde.

Een andere naam voor deze baai is ‘Pasir Putih’, wat vrij vertaald ‘wit zand’ betekent. Toen ik na verschillende aanwijzingen eindelijk bij het strand arriveerde, vond ik het echter weinig bijzonder. De naam ‘wit zand’ schept natuurijk verwachtingen, alleen zo wit was het in werkelijkheid niet. Door het ver teruggetrokken water kon ik ook geen verfrissende duik nemen. De stranden rond Maumere zijn wat mij betreft indrukwekkender.

 

De spectaculaire zonsondergang vanaf Wolobobo Hill

Een local had me getipt om naar Wolobobo Hill te gaan, om daar te zonsondergang te bekijken. Vanuit Manulalu was het nog een behoorlijk avontuurlijk ritje. De weg kent namelijk tig bochten waardoor snelheid maken ronduit gevaarlijk is. Maar geloof me, als je eenmaal boven bent aangekomen zal je niet teleurgesteld zijn.

Toen ik van de parkeerplaats naar het viewdeck liep, zag ik een zee aan wolken voor me. Ik had niet verwacht dat ik zo hoog zou zitten. Geweldig. Behalve de wolken zie je een tropisch regenwoud, de lichtjes van Bajawa, Mount Inerie, Mount Ebulobo en de opmerkelijk gevormde Batu Jaramasih liggen.

En wanneer de zon vervolgens langzaam zakt, ontstaat er een intense kleurenmix waardoor het allemaal nog wat spectaculairder wordt.

Neem wel een vest mee, want als de avond valt wordt het koud. In korte mouwen rijden is dan een lichtelijke hel, ik heb het zelf meegemaakt.

Je kunt Wolobobo Hill trouwens ook bezoeken tijdens de zonsopkomst.

 

Vervolg je reis naar Ruteng of Moni

Indien je richting het oosten reist, dan is Moni een aanrader om een paar dagen te verblijven. Je hebt hier onder andere de schitterende kratermeren van Kelimutu om te bezoeken. Ga je de andere kant op, dan adviseer ik om naar Ruteng te gaan. Je vindt er schitterende rijstterrassen en een mooie waterval.

Over de auteur

mm

Backpacker in hart en nieren. Altijd op zoek naar avontuur. Auteur van de succesvolle boekenreeksen 'Backpackgids Azië', 'Backpackgids Australië' en 'Backpackgids Zuid-Amerika'.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

*