Ben jij op het punt aangekomen waarop je denkt: “Ik wil mijn baan opzeggen en gaan reizen?” Vraag je jezelf daarbij af of dit wel verstandig is? Ben je veel bezig met wat anderen van deze beslissing denken? Lees dan even verder, want in dit artikel geef ik je mijn zienswijze op dit soort issues.

Je gaat je baan opzeggen om te reizen, althans dat ben je van plan. Wellicht spelen de volgende vragen regelmatig bij je op:

 

Vergooi ik mijn toekomst? Pak ik geen verantwoordelijkheden? Hoe zit het met mijn schulden? Zien mensen mij als iemand die vlucht uit de werkelijkheid?

 

Met name op het laatste vraagstuk wil ik in dit artikel verder inzoomen. Immers, over welke werkelijkheid hebben we het hier? De wereld die gecreëerd is door anderen? Het vijf dagen per week ‘moeten’ 9-to-5en waarbij de negen-tot-vijf-mentaliteit als onvoldoende wordt gezien en overuren draaien eerder regel dan uitzondering is? Iedere dag (vroeg) opstaan zonder echt zin in je dag te hebben? De werkelijkheid waarin alles vaststaat, weinig aan het toeval wordt overgelaten en waarin veel mensen vastgeroest zitten in bepaalde denkwijzen.

Vaak denk ik dan:

 

Is dit alles eigenlijk wel ‘de’ werkelijkheid?

 

Het wordt als ‘normaal’ beschouwd dat je als onderdeel van de maatschappij de logische stappen doorloopt. Dat wil zeggen: je rondt je school af en vervolgens ga je op zoek naar een passende -en vooral ambitieuze- job. Daarna begint het settelen: je koopt, al dan niet met je partner, een huis en krijgt kinderen. Als het even kan komen er ook nog een aantal huisdieren bij. Cirkeltje rond, toch?

De bovenstaande situatieschets, is wat van ons mensen ‘verwacht’ wordt. Van de maatschappij. Afwijkingen worden door velen als vreemd en abnormaal beschouwd.

Eigenlijk kun je backpacken zien als ondernemen: je kiest voor avontuur en niet voor zekerheid. Startende ondernemers worden in beginsel ook vaak met scepsis bekeken. Waarom? Omdat ze kiezen voor het onbekende, iets dat geen ‘zekere’ bron van inkomsten oplevert.

De algemene opvatting in de samenleving, zeker in Nederland, is:

Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.

 

Wil ik dit wel? Wil ik wel het normale pad volgen?

 

Nee. Ik niet in ieder geval. Wij backpackers lopen graag weg van deze toch wel bizarre realiteit. Zeker als we besluiten om onze baan op te zeggen en te kiezen voor het avontuur. Het avontuur dat buiten de gebaande paden ligt.

Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar de meeste mensen die besluiten te gaan reizen, doen dit omdat ze de wereld willen ontdekken, niet zozeer om weg te lopen van problemen of van verantwoordelijkheden. Iets dat veel wordt gedacht.

Dat andere mensen vervolgens roepen dat je de realiteit probeert te ontvluchten of je tijd verdoet, is wat mij betreft eerder hun eigen tekortkoming of conservatieve zienswijze op de wereld.

We willen meer van de wereld zien, meer dan alleen de muren van vier kantoren, filevorming op de weg, veelal dezelfde mensen en de geijkte vrije weekenden. In plaats daarvan kiezen we (lees: wij backpackers) ervoor om bergen te beklimmen, te slapen op de meest opmerkelijke plekken, prachtige nationale parken te ontdekken, roadtrips door Australië te maken en veel nieuwe mensen plus culturen te leren kennen. Veel spannender toch?! En bovendien levensverrijkend.

Purnululu National Park

Waarom zou je niet je eigen realiteit kunnen creëren binnen een wereld die reeds gevormd is? Als je dromen hebt, jaag ze dan ook na. Zeker als je de mogelijkheden (nog) hebt.

Hoe ik mijn dromen najaag

Ook ik heb m’n baan ruim een jaar geleden opgezegd en besloten om alles anders te gaan doen. Vastigheden opgeven voor avontuur. Toegegeven, privéomstandigheden (onder meer het verlies verschillende dierbaren) hebben hier een erg grote invloed op gehad, maar het normale leventje volgens de geijkte weg heeft me nooit echt geboeid.

Als ik op kantoor zat, dacht ik vaak letterlijk: “wat doe ik hier?” en “het liefste zou ik weer gaan backpacken.”

Ja, ik heb een goede studie (Bedrijfskunde, Msc.) zonder vertraging afgerond. Mijn ambities waren altijd om een traineeship te doen en te slagen bij een multinational. Het is nou eenmaal wat ‘gangbaar’ is: de relatief eenvoudige weg naar een goed inkomen en de eerder genoemde ‘logische’ vervolgstappen.

Al werkende, kwam ik er echter steeds meer achter dat deze ambities helemaal niet bij mij passen. Nogmaals, dit denkbeeld werd ernstig versterkt door mijn persoonlijke situatie.

Eén ding wist ik zeker, dit wilde ik niet meer. Ik besloot er een punt achter te zetten en voor mijn passie te gaan. Zelf iets opstarten in combinatie met het maken van reizen.

Nadat ik gestopt was, ben ik een eigen bedrijfje gestart. Een onderneming waarin ik me kan richten op mijn persoonlijke passie: alles wat met backpacken te maken heeft zonder dat ik daarbij gebonden ben aan vaste locaties.

Zo heb ik onder meer verschillende reisgidsen voor Australië en Azië ontwikkeld en ben ik de laatste periode flink aan het bloggen 🙂 .

Waar ik eerst een hoog salaris belangrijk vond, is dit nu helemaal anders. Ik doe liever iets dat ik leuk vind zonder dat ik daarbij bergen met geld verdien. Als ik mijn rekeningen maar kan betalen. Toch wel een essentiële verandering in m’n mindset.

Binnenkort, vertrek ik weer richting Azië en Australië om inspiratie op te doen voor nieuwe artikelen en wie weet nieuwe boeken. Misschien ga ik ook wel werken in AustraliëWho knows? De toekomst is voor mij niet uitgestippeld, maar nog tamelijk onbekend. Dat is iets waar ik gelukkig van word, gelukkiger dan een kantoorbaan in het ‘reguliere’ circuit waarbij veel -zo niet alles- vaststaat.

Is mijn situatie een voorbeeld van vluchten? Is dit weglopen? Nee toch? Is dit vreemd? Ja, voor veel mensen misschien wel. Maar ach, wat maakt het uit. Ik volg mijn hart, m’n persoonlijke dromen. Doe dit ook, alleen dan zal je de potentiële ‘winst’ bereiken die er voor jou te behalen valt.

Wereldreizigers, backpackers en andere travel nomads zijn wat mij betreft geen mensen die weglopen maar eerder personen die respect verdienen. Ze breken met ‘wat is’ en kiezen ervoor om een avontuur zonder zekerheden aan te gaan. Het echte leven, als je het mij vraagt.

Zeg nou zelf: hoe kan het dat de meeste backpackers zich tijdens hun reis doorgaans erg gelukkig voelen en wanneer ze thuiskomen -en weer terugkomen in het geijkte circuit- terugverlangen naar die tijd als reiziger? En dat ze thuis minder goed in hun vel zitten?

Dit komt naar mijn mening met name door de grote mate van vrijheid die je als backpacker hebt. Niets moet, bijna alles mag. Juist deze ultieme vrijheid mis je vaak als je ‘terug bent’ in de normale samenleving en weer deelneemt aan het ‘spel’

Alleen het bovenstaande voorbeeld al, bewijst voor mij dat het maken van een (lange) reis de mens goed doet. Ja, soms zijn daar offers voor nodig, bijvoorbeeld afstand nemen van je studie of werk.

Echter, om deze vrijheid te kunnen bemachtigen, dien je wel een keuze te maken. Is dit het stoppen met werken? Wees niet bang, denk niet teveel in obstakels en neem de stap.

Zie jij de mogelijke kosten als hindernis? Niet nodig! Het is een misverstand dat backpacken duur is. Zo spendeerde ik in acht maanden Azië slechts €4.500. Kosten waar je thuis alleen maar van kunt dromen. Tot slot: het hoeft geen definitieve keuze te zijn!

Wat andere daarvan denken? Wat maakt jou het uit?! Jij hebt je ideeën, wensen en dromen. Als je binnen de kaders blijft denken, zullen ze nooit waargemaakt worden. Dat is een ding dat vaststaat.

Geloof me, al reizende komt er een moment waarop je leventje op als backpacker normaal wordt en je de gangbare samenleving -waar je normaal gesproken deel van uitmaakt- als apart en soms zelfs vreemd gaat beschouwen. De omgedraaide wereld dus ☺ .

En als het je niet bevalt (bijvoorbeeld omdat je teveel wordt geconfronteerd met de nadelen van een lange reis)? Dan breek je de trip toch af? Je hebt het in ieder geval een kans gegeven. Jij bent wél uit je comfortzone gestapt, iets dat niet veel mensen jou kunnen navertellen!

Ga jij backpacken in Azië of Australië?

Veilig Backpacken In AziëDan help ik je graag een handje 🙂 .

Speciaal voor Azië- en Australië-backpackers heb ik, samen met een aantal reisexperts, verschillende gidsen ontwikkeld. Ze zitten boordevol routes en waardevolle tips & tricks waarmee jij je reis tot een succes gaat maken.

Geïnteresseerd? Voor meer informatie over de Azië-guides klik hier. Voor de Australië-gidsen kun je hier terecht.

Over de auteur

mm

Backpacker in hart en nieren. Altijd op zoek naar avontuur. Auteur van de succesvolle boekenreeksen 'Backpackgids Azië', 'Backpackgids Australië' en 'Backpackgids Zuid-Amerika'.

27 reacties

  1. Nathalie

    Beste Robbert,

    Ik wil net als velen andere gaan reizen. Ik lees super veel van dit soort blogs, maar die van jou vind ik echt de leukste en beste tot nu toe. Ik heb er als beginnende backpacker echt iets aan, dankjewel!
    En ja precies het onderwerp die hier boven staat is mijn grootste obstakel. Voor mijzelf, maar vooral ook mijn omgeving. Net als jij heb ik gestudeerd, goede baan en heb ik zelfs sinds een jaar een koopwoning. Ook door een persoonlijke ervaring ben ik erachter gekomen dat het leven meer inhoud dan alleen maar carrière en de beste willen zijn. Want serieus dat slaat natuurlijk eigenlijk helemaal nergens op als je niet geniet.
    Half juli ga ik die stap eindelijk nemen, deze zaterdag ga ik de knoop door hakken en mijn tickets kopen en zal mijn reis beginnen in Zuid Amerika. Het enige waar ik alleen wel echt mee zit is de mening van mijn ouders. Zij begrijpen er niets van en zien het echt alsof ik mijn leven aan het verpesten ben, het is gevaarlijk en mijn carrière waar ik zo keihard voor heb gewerkt die kan ik wel vergeten. Maar stiekem vind ik mijn werk helemaal niet leuk en zie ik mij het liefst hier zo snel mogelijk mee stoppen. Ik praat er veel over met mijn ouders maar zij denken dat het een fase is. En dat als ik uit die fase kom, tja dan is het allemaal al te laat. Ik zie gewoon in dat ik gelukkig wil zijn en dat geld en status dat niet geeft. Zoals jij hebt beschreven liever gelukkig met een lager inkomen dan eigenlijk helemaal niet op je plek zitten maar wel met een goed salaris, zo denk ik er ook over. Mijn vraag eigenlijk aan jou is of jij hier ook tegen aan hebt gelopen en hoe jij hier mee om bent gegaan? Ik ben 26 en maak mijn eigen keuzes maar het is toch fijn als je familie/omgeving het begrijpt of minimaal achter je staat.
    Ik hoor graag jouw mening.

    Dankjewel alvast!

    Groetjes Nathalie

    Beantwoorden
    • mm
      Robbert

      Hoi Nathalie,

      Wat je zegt kan ik begrijpen, als je weinig steun voelt van familieleden kan het jouw beslissing extra lastig maken.

      Bij mij is het zo dat, door wat ik heb meegemaakt, de keuze voor mij eigenlijk vrij simpel was. In een kantoor blijven werken was niet wat ik op dat moment nodig had, aangezien mijn gedachten afdwaalden. Sowieso heb ik het nooit echt leuk gevonden, maar dit was voor mij de druppel.

      Toen heb ik de beslissing genomen, mijn ouders hadden gelukkig wel begrip en snapten het. Iedereen gaat op zijn of haar eigen manier met dit soort situaties om, dat is ook wat zij zeiden. De een heeft op dat soort momenten een baan nodig om zichzelf niet te verliezen of voor afleiding, de ander (ik) juist ruimte en tijd.

      Juist door deze tijd voor mezelf genomen te hebben, heb ik kunnen opzetten wat ik nu gedaan heb. Mijn reisblog en de reisgidsen voor Azië en Australië en een beetje kunnen bijkomen. Daar had ik anders niet de ruimte voor gehad.

      Ik kan je alleen maar zeggen dat ik er tot op vandaag volledig achtersta. Vrijheid is me veel meer waard, een hele dag veel saaie dingen doen (dat is wat ik deed), is niet wat ik wil. Zeker nu niet meer.

      Je baan opzeggen betekent niet meteen dat je NIKS doet of zo, je kunt ook (net als ik) op termijn zelf iets opzetten. Ook kun je bij terugkomst altijd weer solliciteren, je hebt dan gelijk een stukje internationale ervaring.

      Het lijkt me veel belangrijker dat je jezelf goed voelt, in plaats van te doen wat de meesten hopen dat je doet.

      Succes 🙂

      Beantwoorden
  2. Barry

    Na m’n reis in IJsland vorig jaar is iets veranderd in mij. Ik heb ontdekt dat de wereld pareltjes heeft om te ontdekken (een van die parels was het noorderlicht. WAUW!) En ik heb nieuwe, aardige en lieve, mensen ontmoet. Vrienden erbij gemaakt, en tijden beleefd die ik nooit en nooit meer zal vergeten. Voor IJsland was de interesse in reizen niet zo groot, maar daarna? Heel groot.

    Ik werk al een tijdje in de horeca. Een van de banen in Nederland waar het loon minimaal is. Dat was een keuze destijds die ik maakte met m’n opleiding. Echter maakt het de keuze om te reizen en m’n baan op te zeggen (Wat ik stiekem al een tijdje wil) er niet makkelijker op. Ik heb nooit het loon gehad om echt iets opzij te zetten om te sparen, en heb nu dus ook geen budget wat mij zekerheid geeft om met een gerust hart dit alles achter te laten en te gaan reizen.

    Ik heb echt veel respect voor jullie (diegene die deze stap hebben gezet), en hoop snel deze stap ook te kunnen zetten. Hopelijk vind ik snel de moed en zekerheid om deze stap ook te zetten. Want in IJsland merkte ik dat het reizen zo prachtig is, en zo leerzaam, dat ik nog zeker veel wil gaan zien en doen.

    Beantwoorden
    • mm
      Robbert

      Hoi Barry,

      IJsland moet inderdaad prachtig zijn!

      Ik hoop ook dat jij ooit de stap kunt zetten die je echt wilt. Je kunt natuurlijk ook reizen en werken combineren, dan kun je al sneller vertrekken…

      Beantwoorden
  3. Karin

    Even praktisch..als moeder van. Hoe gaat zij financieel voor zich zelf zorgen…. voor woonruimte…zonder terug te hoeven vallen op mij? Klinkt prachtig allemaal, maar niet realistisch…in mijn oren.

    Beantwoorden
    • mm
      Robbert

      Hoi Karin,

      Ik snap wat je bedoelt hoor, het klinkt misschien wat te mooi om waar te zijn.

      Maar er zijn verschillende mogelijkheden: je kunt op reis werken of bijvoorbeeld net als ik een eigen blog starten en diverse producten verkopen…

      Beantwoorden
  4. Sanne

    Hi Robbert!

    Heel inspirerend artikel. Ik zit er al een tijd over te denken om te stoppen met mijn studie om te gaan reizen, mijn ouders zijn het er niet mee eens omdat ze willen dat ik toch een HBO papiertje heb, terwijl ik zelf wel zal zien waar het schip strand. Natuurlijk twijfelde ik door hun mening wel, maar door dit artikel ben ik toch een stuk zekerder van mijn zaak! Bedankt!

    Beantwoorden
    • mm
      Robbert

      Hoi Sanne,

      Goed om te horen. Volg vooral je eigen pad (met respect voor andermans mening). Ik heb bijvoorbeeld mijn ‘papiertjes’ wel, maar ik doe er eigenlijk helemaal niets mee aangezien ik voor andere dingen heb gekozen…

      Groet en succes,

      Robbert

      Beantwoorden
  5. Janneke

    Hi Robbert,

    En als ik nu als 45 jarige moeder met een dochter van 12 een dergelijke stap wil maken? Hoe kijk jij daar dan tegenaan? (Buiten het feit dat ze via andere middelen haar middelbare school uren moet maken. Maar dat zie ik als een minder groot obstakel.) Zijn er meer moeder/vaders die het roer omgooien, en met een kind de wereld intrekken?
    Wie weet ken jij ze?

    Beantwoorden
    • mm
      Robbert

      Hoi Janneke,

      Tja… Die ervaring heb ik zelf niet 🙂 .

      Toevallig ben ik op Koh Tarutao (Thailand) een gezin tegengekomen dat voor minimaal een jaar gingen reizen. 2 ouders samen met 1 kind. Zij waren erg gelukkig, ook hun zoon vermaakte zich prima (al maakte hij soms een wat eenzame indruk).

      Ook heb ik diverse ouders ontmoet die voor langere tijd met hun baby onderweg zijn.

      Anyway, het is zeker niet standaard om te doen, maar het gebeurt dus wel. De stap zal lastig zijn, maar de ervaringen die je ervoor terugkrijgt waarschijnlijk onbetaalbaar.

      Hoe staat je dochter ertegenover?

      Groet, Robbert

      Beantwoorden
  6. Sander

    Hallo Robbert (of andere lezers),

    Vorige week mijn baan opgezegd om voor onbepaalde tijd weg te gaan naar Zuid Amerika! Woon in een huurhuis en die is ook al opgezegd, dus ik ben vrij om te gaan. Maar ik heb wel wat vragen wat dit voor gevolgen heeft. Allereerst mijn verblijfplaats, ik neem aan dat ik wel ingeschreven moet staan op een adres (familie?) om post etc te blijven ontvangen. Maar daarnaast, heeft het niet hebben van een baan nog gevolgen voor mij bij bijvoorbeeld de belastingdienst of UWV? Ik ben ten slotte werkeloos voor de staat 🙂 Graag hoor ik tips wat nog te regelen voor vertrek.

    alvast bedankt,

    Sander

    Beantwoorden
    • mm
      Robbert

      Hey Sander,

      Wat bedoel je i.v.m. het UWV? Als je bijvoorbeeld een uitkering (WW) ontvangt, is het (wettelijk) niet toegestaan om daarvan te gaan reizen. Je kunt het risico natuurlijk nemen, maar goed…

      Wil je een Nederlandse zorgverzekering aanhouden, dan zal je inderdaad in NL ingeschreven moeten blijven staan. Datzelfde geldt voor het ontvangen van post. Lees anders even mijn artikel over het afsluiten van een reisverzekering, daarin heb ik flink wat handige info hierover staan.

      Groet,

      Robbert

      Beantwoorden
      • Sander

        Hoi Robbert,

        Bedankt voor de reactie. Met UWV bedoel ik meer dat ik volgens de wet werkloos ben, en heeft dat gevolgen voor iets met betrekking to belastingdienst of solliciteren oid? Ik kies er uiteraard zelf voor.

      • mm
        Robbert

        Ah oké.

        Als je zelf ontslag neemt, heb je überhaupt geen recht op een WW-uitkering. Tenzij je een beëindigingsovereenkomst laat opmaken door je werkgever. Qua belastingdienst blijf je gewoon aangifteplichtig als je in Nederland ingeschreven blijft staan. Het bedrag waarover je aangifte doet, zal alleen (veel) lager zijn.

        Nog een vraag 🙂 ?

    • Elise

      Het klopt dat dit wel gevolgen heeft, bijvoorbeeld voor je pensioen. Ieder jaar dat je niet ingeschreven staat in Nederland kost je geloof ik 2% van de pensioen.

      Beantwoorden
  7. Sharon

    wat een leuke blog zeg om te lezen 🙂 ik word er helemaal enthousiast van.
    Ik heb zelf ook net mijn baan opgezegd om voor een halfjaar door Azië te gaan reizen, en ik ga ook alleen.
    ik vind het super spannend, en vind het daarom erg leuk je blog te lezen. dat bevestigd wel mijn gevoel dat ik er toch wel goed aan doe om mijn dromen na te jagen.
    ik ben er alleen wel bang voor dat alleen reizen niks voor mij is, en dat ik na een paar weken weer thuis ben. maar zoals je in je andere stuk al schreef, ontmoet je altijd wel mensen ook al ben je introvert (want dat ben ik namelijk ook best wel).

    groetjes, Sharon

    Beantwoorden
    • mm
      Robbert

      Hoi Sharon,

      Knap van je dat je deze stap zet!

      En als het niks voor je is, is de keuze om terug te gaan snel gemaakt hè. Geef het alleen wel even de kans zou ik zeggen 🙂 .

      Fijne reis alvast!

      Beantwoorden
  8. Jette

    Hoi Robbert,
    Ik ben nu bezig met mijn middelbareschool en wil graag gaan backpacken en veel van de wereld zien! Maarja mijn famillie vind het maar onrealistisch, tuurlijk wil ik eerst een studie gaan afronden, maar stil zitten op een kantoortje is niks voor mij, ik heb avontuur nodig en wil veel gaan zien. Maar waar mijn famillie dan wel gelijk in heeft hoe ga je het geld bij elkaar krijgen. Ik zeg dan ik kan toch gewoon een heen reis boeken, daar gaan werken en ik zie wel wanneer ik terug kom. Heb jij misschien tips hoe ik van mijn droom nou echt werkelijkheid kan maken en hoe ik op jonge leeftijd snel na het afronden van mijn studie al kan gaan reizen.

    Groetjes Jette

    Beantwoorden
    • mm
      Robbert

      Hoi Jette,

      Allereerst sorry voor mijn wat vertraagde reactie. Ik zit alleen op Koh Rong Samloem en daar is nauwelijks internet. Vandaar.

      Sparen, dat heb ik toentertijd ook gedaan 😉 . Maar ook tijdens het reizen werken kan natuurlijk. Zat opties!

      Als er nog wat is, vraag het me zeker.

      Groet, Robbert

      Beantwoorden
  9. Dorien

    Beste Robbert,

    Ik las o.a. dit artikel en via de links las ik er intussen nog een paar. Het is allemaal zo waar wat je schrijft!
    Ik zit momenteel met het volgende dilemma: voor mij is het een droom een jaar lang weg te zijn, weg van alles, volledige vrijheid, even terugtrekken uit alle ‘systemen’. Mijn vriend en ik hebben zijn hiervoor aan het sparen, maar nu het dichterbij aan het komen is, lijken ‘de drempels’ waarover jij ook spreekt, de zekerheden roet in het eten te gooien. We denken er zelfs over na om dit jaar op te splitsen, of het te behouden zoals het nu is en elk jaar een maand ofzo weg te gaan. Persoonlijk vind ik dat niet hetzelfde. Een maand ergens naartoe, kan je niet vergelijken met een paar maanden rondtrekken. Voor langere tijd reizen dompelt je meer onder in een andere cultuur en levenswijze. Veel twijfels dus… vooral over ‘wat daarna’ (werk, etc.). Ik had sowieso het idee om mijn baan op te zeggen om volledige vrijheid te ervaren, maar niet iedereen denkt daar zo over. Heb jij een tip/ advies? Toch gaan voor een jaar of opsplitsen? Het is zelfs zo dat het invloed heeft op onze verlofaanvraag deze zomer, omdat we er nog niet uit zijn of we die wereldreis of een andere grote reis wel gaan doen. Als het er toch niet van komt, waarom deze zomer dan thuis blijven om te sparen? Anders is nog een zomer thuis blijven en sparen een kleinere moeite, maar niet als ‘er toch niets komt’. Groetjes, Dorien.

    Beantwoorden
    • mm
      Robbert

      Hey Dorien,

      Lastig om in dit soort situaties een advies te geven. Maar je kunt het ook vrij simpel houden: als je droom is om een jaar lang weg te zijn (en die van je vriend ook?), dan is dit toch hetgeen waar je voor zou moeten gaan? Ja, en als zo’n vertrek dichterbij komt, zal je altijd merken dat je beren op de weg gaat zien. Vaak onrealistische beren trouwens.

      Tja, en wat daarna komt, zie je dan wel toch? Klinkt misschien wat lichtzinnig, maar dit is wel de enige instelling die je echte vrijheid oplevert denk ik. Terwijl je behoefte hebt aan zekerheid, dan zou je van te voor iets kunnen regelen met je huidige werkgever.

      Uitstellen zou ik in ieder geval niet doen. Hoe meer je dit doet, hoe lastiger het wordt om de stap te zetten.

      Good luck!

      Beantwoorden
      • Dorien

        Hey Robbert,

        Alvast bedankt voor je reactie.

        Ik weet het, het is een lastige vraag.
        Ik droomde ervan om na mijn studies een jaar lang weg te gaan, aan een wereldreis dacht ik toen niet, maar dat idee kwam van mijn vriend. Omdat het interessanter is om verschillende plaatsen te zien dan op 1 plaats te blijven, zoals ik initieel in gedachten had (in combinatie met vrijwilligerswerk dan).
        Mijn vriend wil dit ook wel graag doen, maar hij heeft er minder behoefte aan dan ik.

        Ik denk ook zo, van ‘daarna zien we wel’.
        Ik zou sowieso mijn baan opzeggen, dat stond van bij het begin vast. Maar mijn vriend heeft meer nood aan zekerheid. Misschien kan hij wel iets regelen met zijn huidige werkgever, maar daarover weten we binnen enkele maanden pas meer.

        Groetjes,
        Dorien

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

*