Aan de westkust van het Zuidereiland ligt het kleine plaatsje Punakaiki. Een plek waar niet zo gek veel te beleven is, al kun je er wel een zeer opmerkelijk natuurverschijnsel bezichtigen. Ik heb het over de Pancake Rocks, in het oog springende rotsen die doen denken aan op elkaar gestapelde pannenkoeken.

Behalve deze pannenkoek-rotsen, vind je er zogenaamde ‘blowholes’. Door regenwater ontstane gaten waar zeewater in grote kracht doorheen stroomt. Vervolgens krijg je enorme explosies te zien, met waterdampen tot gevolg.

In dit artikel vertel ik je meer over mijn bezoek aan de Pancake Rocks. Eerst zoom ik in op de nabijgelegen Truman Track, die me een dag eerder naar de ruige kustlijn van Punakaiki leidde.

 

De Truman Track: kliffen en een verwilderd strand

Ik zat in de auto en het regende pijpenstelen. Iets wat eerder regel dan uitzondering is aan de westkust van het Zuidereiland. Ik was onderweg naar de Punakaiki Beach Camp, maar had gehoord dat er even daarvoor een mooie plek is om naartoe te gaan, namelijk de Truman Track.

Toen ik ineens het bordje met daarop de worden ‘Truman Track’ zag, besloot ik daarom om te stoppen. Ik zette mijn auto neer en liep naar de overkant van de straat, waar ik in een tropisch bos terechtkwam.

De korte wandeling bracht me langs reusachtige boomstronken en groene stukken natuur. Ik eindigde op een klif, vanwaar ik uitkeek op de wilde Tasman Zee en een verwilderd strand, dat in z’n geheel door de golven was overgenomen. Het is zo’n typische spot waar de puurheid van de natuur zichtbaar is.

Aan de andere kant zag ik een gladde steenvlakte die opvallend groen en roodachtig kleurde, vanwege het aanwezige mos en andere soorten begroeiing.

Echt lang tijd om het geheel te aanschouwen had ik echter niet, gezien de talloze zandvlooien die me aan het pijnigen waren. Nadat ik hier eerder rond Tane Mahuta al kennis mee had gemaakt, wist ik dat ik beter zo snel mogelijk weg kon gaan. Ik reed daarom door naar de eerder genoemde camping om de volgende dag naar de Pancake Rocks te gaan.

 

Een wandeling langs de indrukwekkende Pancake Rocks

Het weer was nog slechter dan de dag ervoor, maar simpelweg op de camping blijven hangen zag ik ook niet zitten. Ik stapte zodoende in mijn auto en reed richting het Paparoa National Park Visitor Centre, waar de track start die naar de Pancake Rocks leidt.

Daar aangekomen, liep ik het naastgelegen cafeetje binnen om mezelf wat op te warmen met een dubbele espresso. Of een ‘short black’, zoals ze dit in Nieuw-Zeeland noemen. Overigens waren er meer Aziaten dan Westerlingen, een teken dat deze Pancake Rocks een toeristische trekpleister vormen.

Een half uurtje later wandelde ik naar de ingang waar ik op een Amerikaans stel stuitte. De man, die een grote camera bij zich droeg, vertelde me erg onder de indruk te zijn van de rotsen en begon hele verhalen te vertellen over fotograferen. En dan voornamelijk over hoe je de sterrenhemel goed in beeld brengt. Met alle respect, best interessant hoor, maar ken je die gesprekken die moeilijk tot een eind te brengen zijn? Na enige tijd namen we afscheid en kwam ik uit in een soort tropisch regenwoud.

Al na een minuut of vijf werden ze zichtbaar: de gelaagde rotsen die aan opgestapelde pannenkoeken doen denken. Versteende pannenkoeken welteverstaan. En dat ziet er overweldigend uit. Behalve de kervingen en verschillende vormen, zijn het bijna bergen waar je tegenaan kijkt.

Bij een ander platform zag ik woeste golven, met mos bedekte kliffen en grote hoeveelheden water die in rap tempo door de blowholes stroomden, om daarna explosief de lucht in te knallen.

Even verder had ik uitzicht op de zee. De Tasmaanse Zee, waaruit allerlei torenhoge koperkleurige rotsblokken omhoogkomen. De nattigheid kon me weinig meer schelen. Eigenlijk maakte het grauwe weer deze plek juist extra ruig.

In 20 minuten was ik weer terug bij de auto en vervolgde ik mijn roadtrip verder zuidwaarts richting Greymouth.

 

Waar in Punakaiki kun je overnachten?

De enige camping in Punakaiki is de Punakaiki Beach Camp. Nog nooit heb ik meegemaakt dat er in de omgeving slechts één gelegenheid is om te kamperen. Gelukkig is het een prima plek vlakbij zee. Ook is er een keuken met open haard en een gezellig buitenterras, waar je eenvoudig in contact komt met andere backpackers.

De wifi sloeg werkelijk nergens op en mobiel bereik had ik er ook niet. Maar goed, een dagje zonder is ook geen ramp toch? Mocht je toch de nood aan internet hebben, dan kun je naar het nabijgelegen café -de Punakaiki Tavern- lopen.

Er is overigens ook het Punakaiki Beach Hostel, waar je in een slaapzaal of privékamer terechtkunt. Pluspunt: je verblijft pal aan het strand.

 

Wat vind ik van de Pancake Rocks?

Al met al vond ik de Pancake Rocks een boeiende spot om geweest te zijn. Het is indrukwekkend om te zien wat voor een invloed de jarenlange erosie op het landschap gehad heeft. De brute kracht waarmee het water door de blowholes knalt, is bovendien iets wat je ogen maar nauwelijks zullen geloven.

Ga deze opmerkelijke geologische bezienswaardigheid dus zeker even bekijken als je rond de westkust aan het roadtrippen bent. De wandeling duurt slechts 15 minuten, afhankelijk van hoelang je bij ieder uitkijkpunt blijft kijken.

Over de auteur

mm

Backpacker in hart en nieren. Altijd op zoek naar avontuur. Auteur van de succesvolle boekenreeksen 'Backpackgids Azië' en 'Backpackgids Australië'.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

*