Onlangs ben ik via Lombok naar Gili Air afgereisd. Een van de drie populaire Gili-eilanden. De dagen dat ik er was, waren voor mij waarschijnlijk ook meteen de laatste. Ik vond het simpelweg teleurstellend. In dit artikel vertel ik je waarom.

Overigens wil ik je nog wel even zeggen dat ik er in het hoogseizoen, begin augustus, geweest ben. Veel accommodatieprijzen blijken dan vaak twee keer zo hoog en bovendien zal het zeker ook wat drukker zijn dan in het laagseizoen.

***

Als ik aankom op de Bangsal-haven (Lombok), begint het eigenlijk al. Direct weer continu de vragen waar ik heenga en of ik transport nodig heb. Op zich logisch hoor, maar als je van een niet-toeristische plek in Senaru op Lombok komt, is het even omschakelen. Het authentieke gevoel is bij mij in ieder geval meteen verdwenen.

Nu echt over naar Gili Air.

Na zo’n 25 minuten varen in de public boat ben ik er. Op zoek naar accommodatie, want ik heb nog niets geboekt. Waar ik normaal voor ongeveer 10 tot 15 euro slaap in een eigen kamer, blijkt dat op Gili Air simpelweg onmogelijk. Denk gerust aan 30 euro per nacht. Of veel meer. Ja oké, het is hoogseizoen, maar we zitten toch in Indonesië? Backpacken? Overigens geef ik de ho(s)teleigenaren gelijk hoor, mensen betalen het nou eenmaal.

Dat Gili Air nauwelijks nog authentiek te noemen valt, blijkt ook uit de vele Westerse eetgelegenheden en fancy koffiezaakjes die je in en rond het centrum ziet. Best gezellig hoor, maar het heeft voor mij weinig meer met Indonesië te maken. Een lokale warung vinden met Indonesische prijzen, is lastig. Warung Parida is zo’n plek.

Verder is het me opgevallen dat er vooral veel stelletjes en gezinnen op het eiland verblijven. Solobackpackers heb ik nauwelijks gezien. En pff wat is het druk. Het lijkt serieus alsof ik meer Nederlanders dan locals tegenkom.

Houd er trouwens ook rekening mee dat je ’s-nachts hoogstwaarschijnlijk wakker zult worden door een van de aanwezig (luide) moskeeën. Als daarna de kippen beginnen te kakelen, kan opnieuw in slaap vallen best lastig zijn, weet ik uit ervaring. Zelfs met oordoppen. Een keer heb ik er verbazingwekkend genoeg doorheen geslapen.

Dan zijn er nog de paard-en-wagens, het eiland is namelijk motorvoertuig-vrij. Fijn zou je denken. Helaas. Ik heb namelijk meerdere keren gezien dat de paarden letterlijk met schuim uit hun bek aan het hollen waren. Ze zagen er totaal uitgeput uit. Niet gek ook, gezien het gewicht dat ze moeten verplaatsen. Vervolgens worden ze met een zweepje geslagen om door te gaan. In zo’n ‘transportmiddel’ hoef ik niet te zitten. Wat dit kost? Denk aan 100.000 IDR, ongeveer 7 euro, voor 5 minuten.

Waar ik me over verbaasd heb, zijn de irritatieopwekkende prijzen van de boottickets om van het eiland af te komen, wanneer je richting Bali wilt. Zo kostte een ticket naar Sanur liefst 450.000 IDR, dik 30 euro. En voor mij, omdat het de laatste plek was, nog eens 100.000 IDR, zo’n 7 euro, extra? Echt buitensporig. Maar goed, ook hier geldt: als mensen het betalen, waarom zou je het dan niet vragen?

Over de boot gesproken, het is vaak de vraag of deze überhaupt gaat. Toen ik er was, waaide het nogal, waardoor ‘ie drie dagen achter elkaar gecanceld was. Ik wilde naar Nusa Penida, maar kon dus niet wegkomen. Let daarom op als je je vlucht vanaf Bali moet halen, of ga met de public boat terug naar Lombok en pak daar het vliegtuig naar Bali.

En de stranden? Die kunnen ermee door. Echter, vergeleken met bijvoorbeeld Karimunjawa, Kuta (Lombok) of het nabijgelegen Nusa Penida, stelt het wat mij betreft weinig voor. Zeker aan de oost- en westkant van het eiland staat alles vol met barretjes, restaurants, zitzakken en ligbedjes. Doe mij maar palmbomen en lange (lege) witte zandvlaktes.

Daarnaast moet je opletten als je gaat zwemmen, aangezien er veel dood koraal in de zee ligt ligt. Niet alleen dat, ook (scherpe) rotsen en steentjes. Het water inlopen is daarom niet altijd even paradijselijk als dat het eruitziet.

Toevallig spreek ik bij het weggaan nog met iemand die twee jaar geleden ook op Gili Air was. Sindsdien is het “sterk veranderd” en “veel toeristischer” geworden, zo zegt ze. Het kan dus snel gaan.

Zoek je een authentiek bountyeiland, dan kun je Gili Air beter overslaan. Heb je echter behoefte aan een plek vol met toeristen, hippe barretjes en ben je bereid meer te betalen dan je gewend bent, dan is het wellicht wel jouw ding. Het hoogseizoen zou ik in ieder geval mijden.

Ga jij backpacken in Azië?

Backpackgids-Azie-bannerDan ga ik je graag helpen 🙂 . Samen met een team van Azië-kenners heb ik Backpackgids Azië ontwikkeld. De missie is duidelijk: zorgen dat jouw reis een groot succes wordt.

Onder meer de volgende issues komen aan bod:

Hoe stippel ik een route uit? Welke route(s) kan ik volgen? We geven je er meer dan 70.
Hoe kan ik kosten besparen en toch maximaal genieten?
Hoe blijf ik veilig en gezond tijdens mijn reis?
Waar moet ik als backpacker zijn?
Welke cruciale dingen mag ik niet vergeten voor ik vertrek?
Welke accommodatie past bij mij?

Wil jij meer weten over het grootste Nederlandstalige backpackpakket voor Azië-reizigers?

Arrow

Naar de aanbieding!

10 reacties

  1. Yvonne

    Lekker eerlijk, ik hou ervan. 🙂 Zo zie je maar wat het toerisme kan doen. Fijn voor de plaatselijke bevolking, die er beter van wordt, maar jammer voor wie een fijne plek zoekt om lekker te genieten van dat paradijs dat er niet meer is. Gelukkig zijn er alternatieven. 🙂

    Beantwoorden
    • mm
      Robbert

      Ja, en voor andere mensen zal het misschien weer aangenaam zijn… Overigens is het financieel fijn voor de locals, maar qua leefomstandigheden?

      Beantwoorden
  2. Es

    Wij waren in 1999 voor het eerst op Gili Air en er waren toen 3 of 4 plaatsen om te overnachten, waarvan 1 ‘luxe’ in het noorden. Er waren 5 of 6 eettentjes en een duikschool. Trawangan was toen het backpacker eiland met ‘wilde’ full moon party’s.
    De vooruitgang en groei van economie gaat ook mee op de plekken waar ‘wij’ backpackers dat misschien liever niet willen. De locale bevolking kiest natuurlijk wel zelf voor vooruitgang. Daarnaast komen er nieuwe plekken bij, ik hoor dat er nieuwe gili’s in het zuiden zijn. Die ga ik nu maar eens googlen 🙂

    Beantwoorden
    • mm
      Robbert

      Gili Nanggu, Gili Kedis en Gili Sudak inderdaad!

      De lokale bevolking kiest er deels voor denk ik. Het zijn vooral de plaatselijke ondernemers, hoteleigenaren en Westerlingen die er accommodatie hebben opgezet.

      Beantwoorden
      • Esther

        En gili gede gili layar en gili asahan. Zeker de moeite waard.

    • Esther

      Klopt. Wij zijn twee jaar achtereen op Gili Asahan gili gede en gili layar geweest. Echt onondekt authentiek en heerlijk rustig! Vooral Asahan is onze favoriet. Chek de “eco lodge”

      Beantwoorden
  3. hans

    Het is ironisch maar door reizigers zoals jij gaat idd de originele “feel” verloren. Ik zou zeggen: verder trekken totdat alles “verpest” is…..

    Beantwoorden
    • mm
      Robbert

      Pardon?

      Dit is gewoon mijn mening over Gili Air. Als je mooi-weer-verhalen zonder enige kritische noot zoekt, kun je misschien beter ergens anders gaan kijken.

      Beantwoorden
      • Hans

        Nee hoor, ik zoek geen reisverhalen zonder kritische noot.
        Mijn reatie was ironisch bedoelt.
        Maar niet gesnapt blijkbaar.
        Ik was daar in 1991, geen toerist te bekennen……..
        Door blogs en andere verhalen gaat dit ten koste van de originaliteit.
        Daar is helaas niets aan te doen, vandaar…..

      • mm
        Robbert

        Ah, ik snap je!

        Tja, helaas werkt het zo hè… Als over mooie, authentieke plekken geschreven wordt, dan verdwijnt de authenticiteit langzaam. Hetzelfde verwacht ik bijvoorbeeld voor Nusa Penida.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

*