Ik ben nu 28, pas net geworden roep ik altijd. De tijd gaat echter zo snel dat ook dit alweer 7 maanden geleden is. 28 zeg ik, het is een leeftijd waarop ik veel mensen om me heen zie gaan samenwonen, sommigen zijn zelfs al bezig met trouwen en kinderen. Het is voor velen de start van een periode waarin het ‘echte’ settelen en het ‘normale’ leventje zo’n beetje begint, oftewel: huisje, boompje, beestje.

Soms vraag ik me af: “ben ik dan zo anders?” of “waarom heb ik die behoefte niet?” Ik ken mezelf inmiddels, het maakt me verder ook niet uit. Eerlijk gezegd krijg ik het zelfs een beetje benauwd als ik eraan denk dat mijn leven een soort van vast zou staan: een koophuis, vrouw, hond, misschien een kindje en een vaste baan.

Het zou best aan mij kunnen liggen. Waarom richt anders 98% (of meer?) van de mensen zijn of haar leven op deze manier in? Is het puur uit veiligheid? Dat zal toch niet?

Aan mij is het in ieder geval niet besteed. In de toekomst misschien, maar nu niet. Waarom dingen doen waardoor ik minder flexibel word? Ik wil kunnen doen die ik zelf wil, dat wil bijvoorbeeld zeggen: m’n spullen pakken zonder verantwoording te hoeven afleggen of te moeten zeggen dat het “echt niet aan haar ligt” dat ik alleen op reis wil.

Even terugkomend op het settelen.

Vrienden waarvan ik nooit had gedacht dat ze op deze leeftijd zouden gaan samenwonen, hebben inmiddels met hun partner een huisje gekocht of gehuurd. Op Facebook zie ik steeds vaker foto’s van baby’s voorbijkomen van oud-klasgenootjes die ik ken van de middelbare school. Ik gun het ze van harte, maar het is voor mij telkens weer een bevestiging dat ik op zoek ben naar een ander leven.

Een vriend van me vertelde laatst dat hij voor onbepaalde tijd op reis wilde gaan, we zouden elkaar dan begin 2017 ergens ontmoeten. Supergaaf idee wat mij betreft. Maar je raadt het al: onlangs sprak ik hem, en wist hij het niet zo zeker meer. Hij kan promotie krijgen op z’n werk en vindt het lastig om een stuk zekerheid op te geven. Toen zei ik meteen: “maar wat wil je nu echt? Je hebt toch niet voor niets die drang om je werk te verlaten voor een reis?” “Maar maak vooral de keuze waar jij achterstaat.”

Ik denk trouwens dat veel meer mensen deze sprong in het diepe best eng vinden: het opzeggen van een vaste baan, geen eigen huisje hebben, geen gezin stichten en ‘gewoon’ vertrekken om uit een rugzak te leven. Misschien ook wel logisch ook: alle vastigheid is dan verdwenen, juist iets waar je over het algemeen baat bij hebt omdat je zo ergens op terug kunt vallen.

Is het vreemd dat ik dit juist een prettig gevoel vind, om nauwelijks vastigheden te hebben? Veel mensen zullen er inderdaad zo over denken. Dat is dan maar zo. Doen wat je wilt, waar jij je goed bij voelt, dat is wat belangrijk is. Wat mij betreft.

Neem ik daarmee geen verantwoordelijkheden? Ben ik een kind dat niet volwassen wil worden? Nee. Volwassen zijn is wat mij betreft weten wat je wilt en keuzes durven maken. Dat heb ik gedaan. Geen huisje, boompje, beestje voor mij. Op dit moment liever spanning, avontuur en het onbekende.

En ja, dit soort beslissingen had ik misschien ook niet gemaakt als mijn leven ‘normaal’ verlopen was. Maar door ingrijpende gebeurtenissen uit je leven, ga je nadenken: “waar word ik blij van?” en “wil ik het ‘logische’ pad wel volgen?”

Natuurlijk vraag ik me wel eens af of ik ooit een gezin zal hebben met een huis (en een hond?). Ik kan het me nu niet voorstellen, maar ik zie het allemaal wel. Dingen kunnen onverwachts op je pad komen. Op dit moment is NU belangrijk, wat voor mij betekent dat ik nog even geen zin heb in een ‘normaal’ leven. Misschien wel nooit trouwens.

Vincent van Gogh zei ooit: “Normality is a paved road: It’s comfortable to walk, but no flowers grow on it.” Dan ben ik liever niet helemaal standaard 🙂 .

Begrijp me niet verkeerd, iedereen moet zijn of haar leven invullen zoals hij of zij dat wil. Niets is fout, niets is goed. Maar probeer vooral datgene te doen waar je van droomt, want nogmaals: het leven gaat snel, en dat zeg ik als 28-jarige.

Ga jij backpacken in Azië of Australië?

Veilig Backpacken In AziëDan help ik je graag een handje 🙂 .

Speciaal voor Azië- en Australië-backpackers heb ik, samen met een aantal reisexperts, verschillende gidsen ontwikkeld. Ze zitten boordevol routes en waardevolle tips & tricks waarmee jij je reis tot een succes gaat maken.

Geïnteresseerd? Voor meer informatie over de Azië-guides klik hier. Voor de Australië-gidsen kun je hier terecht.

Over de auteur

mm

Backpacker in hart en nieren. Altijd op zoek naar avontuur. Auteur van de succesvolle boekenreeksen 'Backpackgids Azië' en 'Backpackgids Australië'.

20 reacties

  1. Yvonne

    Wat een open en eerlijk verhaal! Mooi om te lezen. 28? Toen verkochten wij ons eerste koophuis (en de hele inhoud), zeiden onze baan op en gingen 18 maanden op reis. Settelen hadden we dus al gedaan om toen het roer weer om te gooien. We zijn een kleine 10 jaar verder, hebben na die 18 maanden nog heel wat dromen waar gemaakt, heel wat afgereisd en doen dat tegenwoordig met 4. Je weet nooit hoe het leven loopt en 10 jaar geleden had ik eigenlijk ook niet verwacht dat het zo zou gaan als het nu gaat… maar het bevalt prima. 😛

    Beantwoorden
    • mm
      Robbert

      Leuk om te horen dat je je leven op deze manier invult en toen ook het roer hebt omgegooid… En wat je zegt: zolang je doet waar jij je goed bij voelt, is het helemaal goed toch!

      Beantwoorden
  2. Iris

    Wat een fantastisch herkenbare blog… Ik ben (net) 29 (geworden ;)), momenteel op reis en herken me echt in alles wat je zegt. Veel mensen in mn omgeving lijken in een soort standaard-te-bewandelen-levenspad te denken, waarin het vinden van een relatie/gezin het hoogste doel is..
    Ik hoop nog een hoop reisblogs van je te lezen :).

    Beantwoorden
    • mm
      Robbert

      Altijd fijn om te horen als anderen zich herkennen in wat ik schrijf! Het is precies wat je zegt: het standaard-levenspad is het (logische) wat veel mensen doen. Niets mis mee hoor, maar mij (en jou dus ook 😉 ) voorlopig niet gezien. Fijne reis nog!

      Beantwoorden
    • DJ

      Wegvluchten naar het buitenland om maar niet in je eentje te hoeven settelen wordt inmiddels ook een beetje standaard. Zeg nou zelf een beetje backpacken in alle vrijheid, wegvluchten van de realiteit is nu eenmaal wat je gaat doen als je niet aan het plaatje kunt voldoen. Beetje ronddwalen in thailand, cambodja check mij eens even alternatief, out of the box-wereldwijs zijn, waar je op instagram nog maar eens driedubbel in wordt bevestigd door al die dertien-in-een-dozijn-travel-food-fun-mensjes, maar oh wat een leegte….je kan ook gewoon een muziekinstrument leren spelen, kunstschilderen, een hobbyboerderij beginnen etcetera….

      Beantwoorden
      • mm
        Robbert

        Ach ja, het is maar net hoe je een tekst leest.

        Dat jij het over wegvluchten hebt, vind ik nogal stereotyperend. Als reizen aanvoelt als ‘het leven’, dan is dat niet wegvluchten maar juist gaan voor datgene wat je hart aangeeft. Afstand nemen van normale systemen, betekent daarom lang niet altijd wegvluchten wat mij betreft. Je eraan conformeren omdat het ‘normaal’ is? Als zoiets goed voelt, zeker doen. Maar wanneer dit niet zo is, kies je toch lekker ergens anders voor?

        Doe vooral wat je wilt, en als dat kunstschilderen is, be my guest. Maar laat iedereen lekker doen wat hij of zij zelf wil, zonder daarbij een ongefundeerd oordeel te vellen (“wat een leegte”, “out-of-the-box-wereldwijs”).

  3. Roxy

    Ik herken me zelf ook in wat je schrijft, ik ben zelf net 25 maar helaas naar 6 jaar raak ik me vaste baan kwijt, heb zelf altijd geroepen als deze baan kwijt raak ga ik op reis voor langer tijd, vorige jaar ben 2 maand na Australië maar sinds ik terug ben wil graag weer weg alleen nu heb net sinds half jaartje een huis wat ik niet zomaar op kan geven, # keuze keuze, –

    Roxy

    Beantwoorden
    • mm
      Robbert

      Hmmm lastig… Heb je een huis gekocht of gehuurd? Er zijn altijd mogelijkheden als je écht de stap wilt zetten. Denk er nog eens goed over na… 🙂

      Beantwoorden
  4. Sanne

    Serieus..! Net een ‘discussie’ gehad met één van mijn vrienden en mijn moeder. Mijn plannen om voor langere tijd te gaan reizen vinden ze oké, maar ze staan er niet volledig achter zeg maar. Want dat gaat ook betekenen dat in mijn huis en baan op zeg. Inmiddels ben ik 31 en het gevoel dat ik van hun krijg is dat ik maar eens serieus moet gaan worden en aan mijn toekomst moet denken (lees: werk, man en kinderen). Ben blij met jouw verhaal! Voelde me al een beetje alleen met mijn gedachten 😉 Ik voel steeds meer drang om te gaan, het is mijn leven en die wil ik zo leuk mogelijk inrichten. Dus ik ga nog even een klein jaar sparen en dan de wereld in!

    Beantwoorden
    • mm
      Robbert

      Haha grappig om te horen dat je hetzelfde voelt! Doe vooral waar jij achter staat, je bent immers 31 en kunt prima je eigen keuzes maken (denk ik?). Misschien is een leven met reizen en weinig vastigheden wel dat wat jij wilt? Ik ben het helemaal met je eens: richt je leven in zoals je wilt, waar je blij van wordt. Misschien tot ergens in ‘de wereld’ 🙂 .

      Beantwoorden
  5. B

    Herkenbaar en verwoord precies hoe ik er op dit moment in sta.
    Op dit moment. Dat zegt het eigenlijk al.

    En dus kies ik ervoor om over 2 maanden het avontuur op te zoeken in Australië.
    Gewoon omdat het me leuk lijkt. Sleur en routine zoeken je daarna vanzelf weer op 😉

    Beantwoorden
  6. Tjarda jaegers

    Mooi om te lezen. Maak precies het zelfde mee op het moment iedereen gaat settelen, vaste baan enz. ik ben zelf net 30 geworden en heb vandaag de knoop doorgehakt over enkele weken vlieg ik naar Australië. Ik heb ergens wel het gevoel dat ik ook wel wil settelen maar toch wil ik eerst nog wat meer van de wereld zien en daarbij mezelf beter leren kennen.

    Beantwoorden
    • mm
      Robbert

      Moedig besluit! Leuk dat je eerst nog op avontuur gaat voordat het ‘normale’ leventje begint… Veel plezier in Australië!

      Beantwoorden
  7. Robyn

    Zeggen ze tegen jou ook altijd “wacht maar tot je dit, wacht maar tot je dat” of “lekker blijven dromen” of nog erger “aaah joh je bent gewoon een laatbloeiertje…is niet erg hoor, het komt nog wel”?. Nou dat dacht ik dus ff mooi niet mensen :-).
    Ik ben net 28 en elke keer krijg ik weer die vraag op een huwelijksfeest/oud&nieuw/verjaardagen/eigenlijk altijd :p “waarom ben jij eigenlijk nog vrijgezel? dat begrijp ik nou echt niet… ik ken wel iemand die zou echt perfect bij je passen” blahblahblah.

    Omg.. wat ben ik blij hier te lezen dat ik niet de enige ben die het al benauwd krijgt als er weer iemand zwanger is. Nu kan ik weer ademen hihi.

    En nu ga ik weer verder met je duizenden tips over Australië :-D.
    *zwaaizwaai*

    Beantwoorden
    • mm
      Robbert

      Haha dat valt gelukkig wel mee aangezien er om me heen toch ook nog best wat mensen single zijn. Maar ook omdat anderen weten dat bij mij de focus voorlopig ergens anders op ligt (reizen).

      Maar ik snap wat je bedoelt, het is gewoon een feit dat steeds meer leeftijdsgenoten een huisje-boompje-beestje bestaan beginnen te krijgen. Helemaal niets mis mee, maar voor mij gaat dat voorlopig niet zo zijn. En als ik het goed begrijp voor jou ook niet 😉 .

      Beantwoorden
  8. Manon

    Erg herkenbaar allemaal. Zolang alle opties open zijn kan ik dromen! Het aangaan van een relatie, hypotheek etc maakt dat ik deuren sluit: no way back. Dat voelt zo benauwd. Herkenbaar?

    Beantwoorden
  9. Merle

    Mooi om te lezen! Van veel mensen hoor ik verhalen dat ze rond hun dertigste het standaard leven willen: vaste partner, huis, aan kinderen beginnen. Alleen dit geldt voor mij niet, althans dat denk ik. Na mijn korte reis in Thailand 2 zomers geleden, is mijn manier van denken drastisch veranderd. Settelen hoeft wat mij betreft nog niet en leeftijd is maar een getal. De quote die je hier gebruikt, is er voor mij ook zeker een om te onthouden! 🙂 Groetjess

    Beantwoorden
    • mm
      Robbert

      Altijd fijn om te horen als er mensen zijn die zich in m’n woorden kunnen herkennen. Ikzelf denk er nog altijd zo over trouwens. Waar het schip uiteindelijk zal stranden, zie ik later wel…

      Beantwoorden

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

*